Jucifer - L'autrichienne (2008)

Wat zielig dat hier nog geen bericht staat
Dit zou toch hoge ogen moeten gooien. Van zoete Poprock tot furieuse Grindcore, van pompeuse Hardcock tot sleepende Sludge. Verwacht een uitgebreider bericht een dezer dagen

Eigenlijk kende ik deze band (?) al wat langer. Sterker nog, het zal al bijna een half jaar geleden zijn geweest dat ik een deel van het 1ste album heb gehoord. Inderdaad, maar een deel. Waarom dat? Vooral omdat ik niet door de vocalen heen kwam. Ik houd niet van zang, en dat het van een vrouw afkwam versterkte alleen maar dat ik er niet doorheen kwam, zodoende heb ik alleen maar een paar nummers ervan gehoord. Sorry dat het zo vrouwonvriendelijk klinkt, maar ik kan niet echt iets met de meeste vrouwelijke vocalen, zeker niet als het gewone zang is, maar ik kan sowieso maar weinig met gewone zang.

Hoewel op dat album ook wel wat sterke nummers stonden, ad ik hem weggegooid. Nu, een half jaar later, kwam mij opeens tot het idee om weer eens wat van Jucifer te gaan luisteren. Wie niet schiet, kan nooit raak schieten

Wat je hier op je bord geschoteld krijgt is zeker niet niks, zeker niet als je bedenkt dat het hele album iets meer dan 70 minuten duurt! Dat kom je eigenlijk niet heel veel tegen in de rock. Alhoewel, met al die post-rock van tegenwoordig . Zoals al gezegd, het is een erg gevarieerd album. Dit heeft ook een groot nadeel, en dat is dat er niet altijd een lijn in te vinden is waardoor het soms een beetje klinkt alsof een aantal nummers maar zo achter elkaar zijn geplakt. Wie weet zit er wel een lijn in, maar dan heb ik hem nog niet helemaal gevonden.

Het album trapt af met Blackpowder. Een stevig stampende Hardrock / stoner (?) nummer waarbij Amber Valentine redelijk hoog zingt. De zang is bijtend, maar aan de andere kant ook een beetje zeurderig . Als nummer niet echt verkeerd, maar moet het wel hebben van de zang, want het nummer zelf vind ik niet zo bijzonder. We krijgen ook nog een heuse solo achteraan en het nummer bevat herkenbare gitaarrifs, maar dat doet er niet vanaf dat het één van de mindere nummers op dit album is.

Je zal het niet verwachten, maar het volgende nummer is een heuse Grindcore-song! Een hele omschakeling met het vorige nummer, niet alleen omdat het veel sneller is, maar ook omdat het nummer heel erg grofkorrelig is. Niet dat het vorige nummer nou echt van een cleane productie geniet, maar dit is toch een heel ander verhaal. En je zal het op het eerste gehoor niet zeggen, maar de rauwe vocalen zijn eveneens gezongen door Amber Valentine, die eveneens alle andere vocalen op dit album doet. Met haar zou ik maar geen ruzie zoeken!

En zie dat het een afwisselend plaatje is mensen. We zijn nu bij het derde nummer aanbeland, en dat is echt radicaal anders dan de eerste twee nummers. Een gevoelig popnummer met rockerige gitaren op de achtergrond. Voor het eerst zijn ook de vocalen echt poppy, wat eigenlijk wel lekker klinkt, heel verleidelijke stem haha. Ze zingt haast fluisterend, wat de sombere stemming van het nummer nog maar eens versterkt. Op ongeveer de helft wordt het nummer steviger, vooral rytmisch word het vrij stevig, dat komt omdat de drums lekker transparant zijn en ook vrij overheersend zijn. Hierbij gaat ze ook een stuk hoger zingen om boven de drums uit te komen, maar dit had voor mij niet zo gehoeven.

Het volgende nummer is een pop..euhh sorry, nee, ik bedoel Sludge nummer. Ze hadden al bewezen dat ze vrij korrelig konden zijn en zo is dit nummer dus ook. De zang is vrij gothic-achtig. Dus vrij hoog, sterker nog, ze zingt zelfs klagerig en bijna snerpend. Dit soort vocalen zijn toch niet helemaal aan mij besteed, sorry.

Champs De Mars begihnt erg gevoelig. Spannende tokkelende gitaren, fluisterende stem wat tot een climax zal leiden. En dan, eindelijk aangekomen op dat punt schreeuwt ze het uit, heerlijk. Ook instrumentaal word het nummer een stuk zwaarder. De productie word dikker, de gitaren worden wilder. De drums zijn hierin niet zo heel druk, maar dat geeft niet. Het nummer eindigt weer rustig en onheilspellend.

Het volgende nummer duurt nog geen minuut, dus, dat is voer voor Grindcore! Heel erg wild, wilder dan het eerste Grindcore-nummer, de gitaren zijn nog een pak grofkorreligger (PRRRR) en de vocalen zijn nog een stuk schreeuweriger, chaotischer en het hele nummer is dus pakweg een stuk oncontroleerbaarder dan het eerste nummer. Toch laat het gitaargeluid ietsjes te wensen over.

In ToThe End word Frans gezongen! maar misschien niet zo'n grote verassing, omdat het perfect bij het concept van het album past. De zang is gesmolten over een laag van gitaren. Redelijk hard opgenomen nummer, waardoor je duidelijk hoort dat dit nummer eigenlijk harder is dan het vorige nummer. ook de gitaren staan hard in de mix, waardoor het een overheersend nummer is. Wat mij opvalt is dat er goed Frans word gezongen. Wel een klein beetje zeikerig nummer.

En nu weer tijd voor een sloom Sludgy nummer. Alhoewel, eigenlijk gewoon gewoon Doom, omdat de zang toch redelijk gothic is en alleen hier en daar wat Sludgy riffs zijn te ontwaren. De zang is eigenlijk wel mooi hier, waar meerdere zanglijnen worden gemixt zodat het lijkt alsof er twee zangeressen zijn. later word de zang meer klagerig en hoger, waar ik niet echt dol op ben. Maar gelukkig is dit alleen even om een stijlbreuk in het nummer te creëren, want hierna word het weer zwaarder en horen we zelfs een Sample van een blaas-orkest. En er komt ook nog een piano vorbij. In plaats van dat ze het nou eerder hadden gedaan! Het word hierdoor wel erg gothic, dus het nummer is niet voor iedereen weggelegd.

Dan weer tijd voor een licht melancholisch popliedje, om al die morbide zwartheid eraf te schudden en plaats te maken voor iets lichters. Alhoewel het qua muziek lichter is, gaat het liedje wel degelijk diep. Ze zingt erg gevoelig en..ja, u zal het wel niet geloven, maar eigenlijk vind ik het een best wel leuk liedje! Natuurlijk, het is wel een beetje zeikerig, maar ik kan er goed naar luisteren. Lekkere pianomelodie, gevoelige zang en licht meetokkelende gitaren. Later krijgen we ook nog huilen gitaren te horen, mooi!

Zoals inmiddels te verwachten belanden we nu weer aan op een hardere en stuwendere song, genaamd Behind Every Great Man. Maar zwaar word het niet, en ook hier is er weer een heerlijk melancholische sfeer te ontdekken. De zang is weer klagerig, maar nu al hoor ik dat, nu ik er vaker naar luister, ik daar wat minder moeite mee heb. Verder zou je het nummer kunnen omschrijven als een redelijk lichte, maar desondanks een erg onstuimige storm. Aanstekelijk nummer, ideale instapper van het album voor mensen die voornamelijk rock luisteren

De naam Ocktober doet al vermoeden dat het om een redelijk zwaar nummer is, want de herfst is HET kwartaal van de melancholie. Bij de eerste paar minuten zal je denken dat dit weer een popliedje word, niks mis mee natuurlijk, want als het zo'n liedje is, kan ik het best hebben. Maar toch ben ik eigenlijk wel blij dat het later overslaat in woeste Sludge. Alhoewel, eigenlijk niet heel erg woest, maar gewon erg grofkorrelig en het klinkt extra grof doordat er op de voorgrond gewoon gevoelig gezongen wordt. Het nummer sluit weer melancholisch af met lichte gitaartokkelingen en zacht drumwerk.

Nee, neem dan Birds of a Feather wat gelijk erg onstuimig en grof begint. Maar wat vooral voor dit nummer pleit is de voortreffelijke Franse zang. Al vanaf de eerste paar seconden dat je de zang hoort ben je al gelijk overtuigd. Het klinkt misschien een klein beetje kinderachtig, die zang, maar ik vind het erg goed uitgevoerd hier. Zeker een van de betere nummers op dit album. Maar..volgens mij heb ik dit soort zang al eens eerder gehoord, ik weet niet meer waarbij of wanneer, maar het komt me wel vrij bekend voor.

En nu denk je dat je het beste lied hebt gehad, maar dan kom je toch mooi een nog beter nummer beter. Qua nummer misschien niet het sterkste in opbouw of structuur, maar qua sfeer en uitstraling is dit echt ongeëvenaard. Vooral die vocalen, WOW Wat je voorgeschoteld krijgt is zeker niet niks. Af en toe krijg je verleidelijke, fluisterende zang..maar dan..WALAAH..wow, die meid kan een strot opzetten zeg, zoiets heb ik de zangeres van Otep of Arch Enemy nog nooit horen doen. Het lijkt wel alsof ze verkracht word, zo verschrikkelijk overtuigend schreeuwt ze (Misschien een beetje lullige vergelijking, maar anders weet ik het ook niet goed te omschrijven). Hier draait dan ook het hele nummer om, maar daar heb ik geen moeite mee.

The Law of Suspects is weer een lekker grofkorrelig sludgy monster. Alhoewel, niet echt een monster, want echt heel overweldigend is het niet. Maar erg lekker is het wel, ook we lekker om even een instrumentaal nummer te horen. Dat laat wel zien dat ze wel enig inschattingsvermogen hebben, want een poppy zangnummer of grindcore-nummer zou hier niet helemaal op zijn plaats ijn geweest, omdat het waarschijnlijk toch zal overschaduwt worden door het vorige nummer.

Goed, genoeg tijd om bij te komen, nu is het weer eens tijd voor een heerlijk melancholisch nummer. Lekkere ondersteuning van de gitaar, vrij sloom, evenals het drumwerk, maar wat verwacht je anders? Vanuit de zang is een zekere dreiging te ontwaren en er word voor een groot deel met meerdere stemmen gezongen. Wat me wel opvalt, of wat ik eigenlijk vind opvallen van mezelf, is dat ik de donkerheid van dit soort nummers nauwelijks vind onderdoen onder de meer Sludgy nummers. Hee, misschien dat ik popmuziek ga waarderen, pas maar op!

Haha, vertelde ik net dat het vorige nummer niet onder de Sludgy nummers hoeft onder te doen, en wat er nu word voorgeschoteld is..ja, u weet het al, een Sludgy nummer. Licht klagelijke zang, korrelige gitaren, sloom ritme, alle ingrediënten zijn hier aanwezig. Het doet me dan ook niet verbazen, maar dat hoeft ook niet, want het nummer is erg lekker, en zo is de zang ook. Toch moet ik een klein beetje wennen dat er zo clean word gezongen over zo'n muur van korrelige grind. Het is het langste nummer van het album, dus is het nummer ideaal om op uit te rusten. Zeker dat instrumentale eind is lekker rustig. Wat we hier horen zijn alleen drums, maar dat creëert wel een extra relaxed sfeertje.

En dan word je uit je trance geraakt door het volgende nummer. Erg energiek, en doet qua zang, invulling en vooral aan het Britse gitaar-geluid wat aan energieke punk-nummers van de jaren 80 denken. In het middenstuk van het nummer krijgen we nog een wat ultrazoette poppy zang horen, niet zo erg. Helaas kan ze haar punky zang niet helemaal goed ophalen en zingt ze hierna erg schel vals, dat klinkt echt niet mooi. Jammer, want het doet pijnlijk aan.

Gelukkig is het volgende nummer een topper van formaat, alhoewel je ook hier merkt dat Amber Valentine eigenlijk een beetje door haar vocalen heen zit. De fluisterende zang gaat haar nog goed af, maar wanneer ze iets hoger probeert te komen met haar stem, word het snel vals en schel. Jammer, jammer, want zulke foutjes mogen toch eigenlijk niet voorkomen op een album. Het geeft wel het ongedwongen karakter van het nummer aan, maar helaas klinkt het echt niet. Gelukkig is de fluisterende zang wel weer om te smullen. Ook al heb ik ook hier het gevoel dat ik de zang van het nummer al eens eerder heb gehoord. Misschien verwar ik het met iets anders ? Nee, ik weet eigenlijk wel zeker dat ik de zang wel eens vaker heb gehoord.

De titel van Procession a Laguillotine voorspelt het al, dit word een zwaar nummer. Zwaar is het zeker. Boooooeeeeeemmm, bam...bam....bam..bam, Boooooeeeeeemmm, bam...bam....bam..bam, aldus het ritme Je word weggezogen door de Sludy gitaren, je gedachten drijven weg op de drums, of toch maar niet, want hoewel goed, is het geen geweldige Sludge. Al het 2e nummer dat volledig instrumentaal is, en om eerlijk te zeggen, geef mij toch maar de vocalen.

Gelukkig krijgen we die wel op het volgende nummer. Een lekker punky nummer met erg gevoelige, zoette zang. Zeker als ze hoger, en dus zachter gaat zingen klinkt het erg lief. Toch wel een erg leuk liedje, en dat zegt iemand die nooit naar pop luistert en niet zo van schattige liedjes houd!

Het album sluit af met een erg onheilspellend nummer, eng!. Het doet niet gelijk denken aan een afsluiter, eerder aan een intro. Donkere, ruisige gitaren, zwevende roffels, en fluisterende, naargeestige stem die haast aan een sample doet denken. Spannend, maar naar mijn idee hadden ze het beter aan het begin van het album kunnen zetten.

Conclusie: Erg leuk album, dat me in eerste instantie erg had verbaasd, wat een goed teken is. Nu ik het vaker luister valt de verbazing weg en worden sommige liedjes wat minder. Maar toch een pluim voor de expirimenteerdrift, en, vooral voor de vocalen. ajaj, want vooral die vocalen, daar ben ik toch erg ondr de indruk van. Maar, dat moet ik zeggen, dit is wel voor de meer "openminded" luisteraar, want een metal-liefhebber zal hier doorgaans niks mee kunnen, en een pop-liefhebber ook niet, op enkele liedjes uitgezonderd. Geen afkeer tegen poppy zang? Go ahead and try it Ik hoop dat alvast een iemand overtuigd is. Een geweldig is het desondanks helaas niet, daarvoor zit er toch net wat te weinig lijn in de nummers en is het niveau net niet consistent genoeg. Trouwens Sven, overtuigd deze tekst je een beetje?

Licht muzikaal schizofreen plaatje dit, maar toch niet richtingloos. De band weet heel goed waar ze mee bezig zijn. Zoals eerder gezegd van Pop naar Sludge/Doom , Grindcore, Punk en weer terug.

Al is dit geen vermoeiende luisterbeurt. Zelf ben ik liefhebber van bands die stijlwisselingen het liefst binnen 1 nummer uitvoeren en dat kan nog wel eens vermoeiend zijn. Ja, je moet niet vies zijn van wat wisselingen van sound, maar die wisselingen worden wel elk in een nieuw nummer aangeboden. De omschakeling is wat mij betreft dus nooit wereldschokkend, maar vergelijk het met een vakantiecd die je vol gooit met allemaal leuke liedjes in diverse stijlen.
Het verschil met die vakantiecd, is dan wel dat ze hier een geheel van hebben gemaakt, ondanks de variatie.

Plaatje wat me zo op het eerste gehoor niet tegenvalt en zeker niet snel verveelt. ook maar 4*

merkwaardig