Moon Safari - [ Blomljud ] (2008)

Voor mij de eerste grote verrassing van 2008. Een groep die spelvreugde hoog in het vaandel heeft staan en die spat dan ook van deze twee schijfjes af. Je kunt goed horen dat de groep goed naar hun landgenoten The Flower Kings heeft geluisterd en was hun eerste album nog geproduceerd door Tomas Bodin, toetsenist van TFK, deze is door de groep zelf geproduceerd. Wat is dit een goed album geworden zeg, sprankelende prog waar je gewoon blij van wordt. Een andere overeenkomst met TFK is het uitkomen met een dubbelalbum en voor een altijd belangrijke tweede album is dat nogal gedurft.
Naast dat de leden hun instrument zeer goed kunnen bespelen, kunnen ze ook heel goed zingen en de opener 'Constant bloom' is daar gelijk het bewijs van, alsof de Beach Boys even zijn ingehuurd. Die samenzang blijft sterk over het hele album, geïntegreerd in ijzersterke composities. Vele kippevel momenten. Ook tijdens hun epic 'The other half of the sky' blijft het watertanden voor de prog liefhebber, met een deel wat me erg aan 'Apocalypse In 9/8' doet denken.

Invloeden van zogezegd The Flower Kings, maar ook Genesis en zelf Styx hoor je terug.

Een dubbelalbum met een uur en drie kwartier muziek, maar nadat je die gehoord hebt, gaat de repeat knop gewoon weer in.

Wat begint de lente toch mooi.

Heb tot nu toe alleen cd 1 geluisterd (t/m The Ghos Of Flowers Past.... hihi.. leuke titel) en waar ik echt van onder de indruk raakte was de instrumental Moonwalk. Kijk, dat ze kunnen zingen dat wist ik al van het debuut hoewel het nu nog meer word uitgebuit. Maar ook op hun instrumenten staan ze allemaal hun mannetje.

En ja, muzikaal heeft het inderdaad veel weg van de Flower Kings, maar dan wel de muziek die Stolt c.s. op hun eerste paar albums maakten (pre Stardust We Are). En qua vocalen ligt de invloed van de Beach Boys er dik boven op natuurlijk maar zijn er ook passages die verrekte veel weg hebben van een Brits bandje uit de jaren 70 genaamd Druid (check hun album Towards The Sunset maar eens) en dan kom je vandaar zo bij Yes uit en dan met name het vroege (pre The Yes Album) werk. En Yes heeft het qua vocalen weer afgekeken van Crosby, Stills, Nash & Young.

We kunnen blijven analiseren waar invloeden vandaan komen, maar we kunnen toch gewoon stellen dat we hier te maken hebben met lekker verfrissende prog ???

Ach ja, het is beetje een tweede natuur van me om verbanden binnen muziek te ontdekken, om links te leggen tussen bands en artiesten.

Werkelijk een prachtig album in alle opzichten!
De saamhorigheid die de heren ten toon spreiden is op deze CD subliem. Er zit eigenlijk geen enkel zwak nummer bij, maar speciaal het vermelden waard is het nummer: "Other half of the sky". Wat een fantastisch nummer, eentje die je keer op keer weer moet horen. Rustige passages worden afgewisseld met heerlijke ritmische gedeeltes, waarbij de mellotron zijn invloed duidelijk laat gelden. Ik kan niet anders zeggen dan: Kopen en genieten voor de sympho-fans!

weer veel samenzang en heerlijk rustig, wat bijzonder relaxt werkt.
ik ben deze nog steeds aan het ontdekken, wat een puist met muziek.
goed gedaan!

Soms iets te zoet voor mijn smaak, maar een heel kundig album vol prachtige vocale melodiën en mooie instrumentatie.

Als ik deze eerder zou hebben gehoord dan Lover's End dan was ik misschien enthousiaster geweest, nu is het vooral een aardige tussenstap van het debuut naar dat geweldige nieuwe album. Beide cd's achter elkaar luisteren is overigens geen goed idee, wat mij betreft.

In een paar jaar tijd is dit album uitgegroeid tot een 5 sterren topplaat. Eigenlijk een klassieker als je het mij vraagt. 24-karaats prog die werkelijk alle kanten op vliegt en waar je ontzettend vrolijk van wordt. Zomer-prog, is dat een nieuw woord ? Natuurlijk liggen de invloeden er vaak dit bovenop, maar allemachtig, wat wordt het met plezier, gevoel en fabelachtige instrumentbeheersing uitgevoerd. Ghosts of Flowers Past is mijn favoriet, beginnend als een een mooie ballad (zoals Genesis dat 200 jaar geleden als beste kon) en eindigend als een volbloed prog knaller. Moonwalk ook errug mooi en de Beach Boys opener Constant Bloom is ook heel knap gedaan. Dan zit ik nog steeds op disc 1. Disc 2 dan: Yasgur's Farm, vol met verwijzingen naar de happy sixties en woodstock, hier wordt je alleen maar vrolijk van! Na een paar kortere, meer akoestische nummers (geen opvullers) verlaten ze uiteindelijk ons zonnestelsel met The Other Half Of The Sky. Een ouderwetse symfo epic waarin andermaal ALLES uit de kast getrokken wordt, en het fijne is dat het ook allemaal loopt. Het klopt gewoon, geen geknutsel of atonisch gepruts maar melodieuze prog die op deze wijze door geen enkele groep gemaakt wordt. Het laat je flabbergasted achter. Na jaren van progmetal geweld is dit een weldaad van prachtige muziek die je terugvoert naar de jaren 70-75 toen alles mocht en niets te gek was. Deze heren weten van wanten en op basis van opvolger Lover's End hebben aangetoond dat ze beslist geen eendagsvlieg zijn.

Hier ben ik absoluut niet chagrijnig mee te krijgen

Alweer bijna 4 jaar geleden dat hier nog iets gepost is. Geweldige muziek en inderdaad, een goed voorbeeld van zomer-prog. Other half of the sky is het prijsbeest van de plaat, voor mij persoonlijk 1 van de beste nummers aller tijden.

Inderdaad een topplaat, waar heel erg weinig op af te dingen is. Het enige dat me tegenstaat is dat er voor één uur en drie kwartier aan muziek beluisterd moet worden. Bijzonder aan Blomljud is dat het de gehele speelduur weet te boeien (welke band weet nu één uur en drie kwartier te boeien? Dat is vrij uniek), maar dan nog is dit gewoon veel te lang. Wat mij betreft had Moon Safari beter twee albums kunnen uitbrengen van zo'n 50 minuten. Dan had ik twee keer vijf sterren mogen uitdelen.

Wanneer de samenzang van In Constant Bloom begint waan ik me al in hogere sferen. Geen band die ik ken weet meerstemmige vocalen zo effectief, emotioneel en pakkend in te zetten als Moon Safari. Favorieten aanwijzen op een dergelijk consistente plaat als deze heeft wat mij betreft vrij weinig zin, maar als ik er dan toch eentje uit zou moeten pikken zou dat Methuselah's Children zijn. Het nummer is ontzettend verhalend en voelt zeer pastoraal, nostalgisch, warm en knus aan, om maar wat kernwoorden neer te pennen.

Methuselah's Children en Blomljud in het algemeen zit(ten) vol met dit soort composities waar deze kernwoorden op van toepassing zijn. Moon Safari musiceert hier op een wijze zoals Genesis dat in de jaren '70 ook kon (de hierboven genoemden kernwoorden kun je naar mijns inzien zo kopiëren en plakken bij een Genesis album), maar dan wel met een eigen 'Moon Safari-twist'. En dat is één van de grootste complimenten die je een progrock band kunt geven als je het mij vraagt...

Dit is kortom een pareltje, dat staat buiten kijf. Maar een plaat van een uur en drie kwartier is wat mij betreft teveel van het goede, hoe goed de muziek ook is die erop staat en hoe goed de band ook is die de plaat uitbrengt. Dat is dan ook wat mij ervan weerhoudt de volledige score te geven, maar dat neemt niet weg dat 4.5* nog steeds een heel aardige score is voor een weergaloos album.