Jimmy Rogers - Blues Blues Blues (1998)

Een van mijn favoriete blues-platen. Een mooie afscheidsplaat van blueslegende Jimmy Rogers, bijgestaan door stermuzikanten die allemaal Rogers als voorbeeld hadden. Eric Clapton, Mick Jagger, Keith Richards, Taj Mahal, Lowell Fulson en de onlangs ook al overleden Jeff Healey doen hun ding. De mooiste nummers vind ik de duetten met Stephen Stills (ik ben dan ook een mega-fan van hem) en de afsluiter 'Gonna Shoot You Right Down', met Jimmy Page, Robert Plant en Clapton. Heerlijke ouderwetse blues. Een enorme aanrader.

Geweldig bluesalbum, maar met zoveel geweldige artiesten hadden ze ook wel erg hun best moeten doen om het te kunnen verprutsen. Inderdaad lekkere ouderwetse blues, alleen hoort daar eigenlijk ook die wat krakende kwaliteit voor de sfeer bij. Deze is net ietsjes te netjes.

De absolute hoogtepunten zijn de nummers met Stephen Stills en Boom Boom (jawel de John Lee Hooker klassieker!).

Heeft Jimmy Rogers trouwens niet ook samengewerkt met Muddy Waters?

Ja ben het wel met jou eens Stijn_Slayer, het is allemaal prima gespeeld maar de echte duivelse ziel ontbreekt. Toch essentieel in de blues.

En inderdaad zat hij bij de original Muddy Waters band, samen met o.a. Little Walter, zoals ik lees in het boekje, en speelde hij in de jaren '50 met Howlin' Wolf, Sonny Boy Williamson ed.

Goed album maar rauwer was mooier geweest.

Jimmy Rogers was een gitarist, geen zanger. Toch blaast ie op dit vlak elke bleekscheet omver op dit album.
Mijn voorgangers hebben het goed verwoordt hierboven: klasse muzikanten, maar lichtelijk voorspelbaar . Er staat twee maal hetzelfde nummer op, n.l. Trouble No More (hier toegeschreven aan Muddy Waters) en Worried Life Blues (hier toegeschreven aan Maceo Merriweather). Dit zijn versies van het Sleepy John Estes nummer Someday Baby. Sweet Home Chicago wordt hier toegeschreven aan Jimmy Rogers, terwijl het toch echt een Robert Johnson nummer is.