Gregor Samsa - Rest (2008)

Evenals de voorganger 55:12 (ongeveer), weer een behoorlijk dromerig geheel. Maar waar de melodieen van de vorige me wel wisten te pakken, overheerst hier wat de saaiheid. Ook al hoor ik qua invulling van het geluid toch her en der aardige subtiele dingen.
Wellicht dat een paar keer extra luisteren nog verandering geeft, maar vooralsnog kom ik niet hoger dan 3*.

Dit is voor mij een van die platen waar ik elke keer helemaal door opgeslokt wordt!
Vanaf de eerste klanken van The Adolescent tot de laatste tonen van Du Meine Leise zit ik telkens weer met kippenvel vredig te sterven... Zo voelt het bijna Alsof mn ziel langzaam uit mn lichaam glijdt en boven mn hoofd blijft zweven. Zo zwaar en tegelijkertijd toch zo bevrijdend!

De enige plaat die me dit ook telkens weer aandoet is múm - Finally We are No One, alhoewel ik daar meer de aandacht erbij kan blijven houden (wellicht door de pruttel electronic).

Soortgelijke bands als Balmorea en Helios kunnen niet tippen aan de magie van Gregor Samsa, hoe goed ze ook zijn