Ro-robot - Panorama (2002)

Minder rauw dan de twee voorgaande (mini) albums, maar ook op 'Panorma' weet de band grauwheid te combineren pakkende songs. Een sound de mij doet denken aan een film noir versie van de SF klassieker 'Soylent green', met name de songs 'Dr Strange' en 'Exposure date' hebben een wat wereldvreemde inslag. een wat bedrukkende atmosfeer, bij vlagen onheilspellend.
'Model' komt het meest in de buurt van een popsong, maar ook hier niet zonder de kenmerkende diepgang en is een prettige opener.
De invloeden van Joy Division blijf ik horen, met name op het fraaie 'Structure', maar gedateerd klinkt het niet. 'I can hardly wait' is pure gedrevenheid en het album eindigd stemmig met 'Lettuce', waarbij de filmbeelden weer volop aanwezig zijn.
Ro-Robot laat nostalgie horen welke zijn tijd destijds ver vooruit was.