The Nephew Brothers - Independent Gospel Sounds (2008)

Een bijzonder project, deze plaat. The Nephew Brothers is een eenmalige samenwerking van 2 Nederlandse groepen Diana Club en Damer. Twee groepen die bij mij geen belletje doen rinkelen. Diana Club is een band uit Limburg die wat rammelende lo fi muziek maken en Damer een band die bestaat uit voornamelijk vrouwelijke leden die melodieuze popliedjes maken met een melancholische ondertoon.

Wat en waarom besloten is tot het maken van deze plaat is niet helemaal duidelijk. Het is namelijk een soort hommage aan de oude blue grass muziek met daarbij de zeer religieuze teksten. Zeker de eerste blue grass muziek was zwaar religieus en de teksten redelijk zwaar op de hand. Maar bij de traditionals zaten ook vaak de bekende negro-spirituals met gospel en blues invloeden.

De gelegenheidsband heeft een 11 tal nummers uitgekozen, veelal traditionals , maar ook nummers van bijvoorbeeld Hank Williams.
Ze geven er een zeer eigen draai aan, maar op een of andere manier is het geen parodie of iets dergelijks. De christelijke teksten worden ondersteund door heerlijke lofi muziek, met vaak een banjo als aanjager. De oorspronkelijke blue grass krijgt wel een make over, het is soms stevige americana, punkfolk, lo fi rock met Marcel Brand als zanger en de dames van Damer zorgen voor de bijbehorende koortjes. De zeer bekende traditional 'When I Die' krijgt een begeleiding die regelmatig uit de bocht vliegt en zo is er over ieder nummer wel iets te zeggen. Maar er zijn ook nummers die de sfeer van de kwellende bluegrass goed weten te vangen.

Wil je als atheïst toch een keer genieten van de oude bluegrass traditionals, maar kom je niet door de vaak zoetige uitvoeringen is dit een prima alternatief. De uitvoeringen zijn zo verrassend dat je de teksten wel voor lief neemt.
Een zeer mooi album, waarvan je soms een glimlach krijgt en toch soms ook een klein traantje.

Marcel Brand, waarschijnlijk toch wel de man achter dit traject (en achter Diana Club) pleegde een jaar later in 2009 zelfmoord. Hierdoor luister je toch ook weer anders naar deze plaat en ook de teksten.
Zeker de twee laatste nummers 'Wayfaring Stranger' een prachtige traditional met een zeer mooi ingetogen productie en 'Gathering Home'. De eerste over het bekende thema dat je een vreemdeling op deze wereld bent en het laatste lied een hymn uit ongeveer 1835 het thuiskomen in de veilige handen van een oneindige liefde.
Je vraag je af of dit traject toch niet meer was dan een oprisping.

Al met al een mooi album.