Seven Mary Three - Orange Ave. (1998)

bono, wat maakt dit album beter dan hun eerste twee volgens jou?

Als je kijkt EmDee zul je zien dat dit album de laagste waardering heeft gekregen......dus jouw vraag kan ik niet beantwoorden. Dit was de derde die ik van hun kocht.....misschien dat ik er wel op was uitgekeken.....vandaar de laagste score.

Bedoelde ik ook
Zal binnenkort ook hun vierde album toevoegen.

Deze stukken minder dan hun debuut.
Maar nog ruim voldoende
Lekker gitaar bandje met sterke zanger.
Maar hun eerste cd blijft mijn favoriet.

Zo sprak viking1 zeven jaar na het laatste berichtje hierover
Toevallig heb ik deze ook laatst weer in de speler gehad. Ik doe dit nog een paar keer en dan kom ik ook met een echt berichtje. Dit is geen slecht plaatje .

Ben benieuwd dibbel wat jij van deze cd vind!?
Ik vind hem redelijk staan voor mij maar 3 mindere nummers op(3,10,11).
De rest is lekkere gitaar muziek.goed rock plaatje.

Heb jij hun debuut ook dibbel,zo ja wat vind je daar van?(vind ik beter dan deze, sterke debuut cd)

Wat was het toch met die bandjes, die in de slipstream van alle acts uit Seattle begin jaren 90, allemaal een cijfer moesten verwerken in hun bandnaam.
Is het pure marketing of simpelweg een persoonlijke invalshoek.
Matchbox Twenty, 3 Doors Down, Sevendust, 8 Stops7, Thirty Seconds to Mars, Eve 6, Ben Folds Five, Third Eye Blind, wat zat er in het water destijds....

Seven Mary Three haalde ook zijn inspiratie uit de alternatieve hoek maar is veel meer classic rock dan dat het ''Seattle'' als voorbeeld heeft.
Met het debuut American Standard hoopte men in te spelen op de heersende muzikale trends maar echt doorbreken is nooit gelukt, hoewel het album wel degelijk goed heeft verkocht.
Met voorganger Rock Crown werd het muzikale palet breder en hoorde je duidelijk de folk invloeden en zelfs wat soul elementen doorsijpelen.
Met Jason Ross had de band een zanger in de gelederen met een schuurpapieren stemgeluid, soms wat overheersend maar een uitstekende zanger.

Dat het Seven Mary Three nooit is gelukt om door te breken valt wel te begrijpen. Het is altijd degelijkheid troef, maar nergens opzienbarend.
Ook Orange Ave. staat vol met degelijke songs maar je wordt zelden omver geblazen, nergens staat een song dat zich op onmiskenbare wijze in je hoofd nestelt.
Wat overblijft is een collectief met een sympathieke voordracht, een setje degelijke platen, maar ook nooit echt onderscheidend genoeg om groots op te vallen.