Seven Mary Three - Rock Crown (1997)

Vreemd dat hier nog geen enkel commentaar bij is gegeven. De eerste twee platen staan nog vol van alternatieve spierballen rock met de kenmerkende schuurpapieren stem van Jason Ross als blikvanger. Voorganger American Standard bevat enkele leuke maar geen wereldschokkende nummers. Het leuke aan dit plaatje is de toevoeging van flarden aan Southern Rock, soul, folk en een vleugje Americana. Dat onderscheidt dit bandje van veel overige groepen uit het alternatieve circuit van de VS destijds. Het is overigens ook niet zo dat de nummers hemelbestormend zijn, daarvoor is ook allemaal wel weer erg degelijk. De uptempo nummers bevinden zich grotendeels aan het begin van het plaatje. Lucky is een prima opener, het door Ross venijnig gezongen Honey of Generation is ook het vermelden waard. Hierna wordt de schijf stemmiger, de pianoballad People Like New is groots, Gone Away is sfeervol en het akoestische Times Like These is prachtig in zijn eenvoud. This Evening's Freat Excuse valt op door zijn opbouw en het slepende karakter van de song. De overige songs zijn nergens slecht maar klinken wat meer doorsnee in vergelijking met de hierboven aangehaalde nummers. Een dikke voldoende derhalve.

Mooi dat er al een korte recensie over geschreven is. Rock Crown is niet hemelbestormend, doch het is zeker een verrassend goede plaat voor deze onbekende Grunge-achtige band. Dit album bevat meer rustigere nummers dan de stevigere rocknummers.

De variatie is goed. De eerste viernummers zijn rock, vlot en scherp. Needle is mooi snel gespeeld. Vanaf People Like New heeft een album een rustig middenstuk. De gitaarsolo's zijn meer ingehouden, mooi zuiver gespeeld. Gone Away, ingehouden gitaren met mooi geluid, zachter gedroomd gezongen. Hoogtepunt vind ik het prachtige akoestiche Times Like These. Schitterende opbouw, intiem gehouden, minimaal licht versnellend naar het einde toe. I could be wrong krijgt door het gebruik van een trompet een prachtig warme sfeer mee. Players Piano is weer een vrolijke pianotokkelende sneller gespeeld nummers die de benen licht doet swingen.

Harde rock is het niet. Zachte rock is het ook niet. De balans is hoog. Een album dat me eigenlijk van begin tot eind niet verveelt.