Clotaire K - Lebanese (2002)

Geboren en opgevoed in Frankrijk, maar door de achtergrond van zijn ouders toch sterk verbonden met het Midden-Oosten. Vandaar ook de naam Lebanese. Maar lang niet alleen daardoor. Libanon is niet het makkelijkste of rustigste land, maar een groot deel daarvan is opgeblazen door de media. Toen hij naar Libanon ging, merkte hij dat de verhalen die hier rondspoken over Libanon voor een groot deel niet waar zijn en dat het misschien wel (en volgens hem zeker !) het mooiste land op de aarde is. Dit doordat er vele culturen door elkaar lopen in het land. Maar ook omdat het land een rijke geschiedenis kent waardoor er vele delen van oudere culturen in de cultuur en vooral in de architectuur is verworven. Ook godsdienst is hier debet aan, want veel verschillende culturen betekend natuurlijk ook dat er veel verschillende godsdiensten in het land rondwaren. Alleen hier al kan je concluderen, ik wil ook een keer naar Libanon gaan! (alhoewel het nu mischien niet de ideale tijd zou zijn, ivm politieke omstandigheden , maar soit, verder over uitwijden zou niet relevant zijn hier)

De muziek is een mix van hip-hop, pop-elementen en meer traditionele invloeden (vandaar dat ik er Folk bij heb gezet) Alleen door dat Clotaire K in 3 verschillende talen rapt, namelijk het Frans, het Engels en het Arabisch, mag je aannemen dat er een hoop afwisseling in de muziek zit. Ik heb het album nu drie keer beluisterd en ik zet hem alsnog op een 4*. Erg lekkere cd, en ik kijk zeker naar uit wat deze man in de toekomst gaat brengen, want dit soort muziek smaakt naar meer

De cd begint heerlijk. Eerst hoor wat gitaargetokkel, dan komt er een vrouwenstem bij en een heerlijk vette beat. Dan begint Clotaire in het Arabisch te rappen. Wat hij rapt, geen idee, ik ken geen Arabisch. Dat vind ik wel jammer, maar goed, misschien is het daarom ook wel zo leuk, dat het maar vaag blijft wat hij rapt. Het nummer is erg afwisselend door de Arabische elementen, elektronische geluidjes, de "klagende" vrouw. Jammer dat niet de hele cd van dit niveau is, maar goed, dat is natuurlijk ook moeilijk.

Het volgende nummer begint ook weer met gitaargepingel, al is het hier wast duidelijk dat hij een echt riedeltje speelt. Dan komen de vette beats erin vallen, die iets minder druk zijn dan in het vorige nummer, en gaat rapt hij in het Frans. Evenals het Arabisch ben ik het Frans niet rijk en blijft het maar gissen wat hij rapt. Leuk toch! . En dan komt het refrein, oeh, zo catchy en pakkend dat het nog weken in je hoofd blijft. Ook omdat de vrouw er weer in terugkomt. Het refrein word trouwens weer in het Arabisch gerapt, wat gelijk aangeeft dat het Frans en Arabisch goed bij elkaar past.

Dan is Molook aan de beurt. Dit nummer begint eens met een zingende vrouw. De vrouw zingt in het Engels, en ik vind de zang helaas niet zo lekker klinken. Dan neemt Clotaire het over, hij zingt trouwens in het Arabisch. Het nummer is wat minder druk dan de vorige 2 nummers, maar er gebeurt nog steeds een hoop in. Eigenlijk moet je de nummers vaker horen voordat je alles gehoord hebt. Overigens speelt in dit nummer de ruisende Elektronica wat meer een rol. Hoewel het een uitstekend nummer is, stoor ik me toch een beetje aan de zangeres.

Wahad is een Arabische skit, dus ik kan er niks over zeggen, behalve dat meerder mannen tegen elkaar praten in een keuken met op de achtergrond pratende mensen, waarschijnlijk van hun maaltijd te genieten.

Dan begint het nummer waar ook een videoclip van te bewonderen is, namelijkYa Saryan!?. Hoewel het een erg sterk nummer is, is helaas de kwaliteit niet helemaal constant. Het begint met wat gefluit en dan komt een erg mooie melodie opzetten. Dan vallen er "tribal" drums in, hoor je wat Arabisch geklaag en begint Clotaire in het Engels te rappen, ondersteund door erg vette en elektronisch aandoende beats. Helaas, helaas, maar Clotaire kan niet echt goed Engels rappen, en daar begaat hij een pijnlijke fout, AU! Af en toe word door het nummer vlagen Arabisch gezongen. En natuurlijk zit het nummer vol met Arabische elementen, zodat het nummer toch nog op zijn eigen benen kan staan.

Dan komt er weer een Skit tussendoor. Ik heb een gevoel alsof het een vers is uit de Koraan, maar dit durf ik niet met zekerheid te zeggen, sterker nog, ik heb er helemaal geen bewijs voor waarom ik dat denk, maar toch lijkt het zo.

Papa is een gevoelig nummer, zoals de naam al doet vermoeden. Het begint met knisperende regengeluiden. Dan komt daar wat Arabisch geklaag door, Komt er een diepe bas erdoor, hoor je een typemachine verspringen. (typemachine?!, dat zal vast wat anders zijn, maar daar denk ik het eerste aan als ik dat geluid hoor) Dan horen we een mooie ambient melodie en voor een seconde wat geklaag van kinderen. Dan begint Clotaire in het Frans te zingen. Eerst horen we nog een viool, maar die sterft snel weg, wat gitaargetokkel en geluid waarop het lijkt dat er een druppel valt in en glas met ambient. Verder horen we nog wat meer geluiden die gelinkt aan de ambient kan worden gelinkt. Dan komt het refrein, een beetje raar maar wel leuk gezongen. Ja, gezongen en niet gerapt, even later horen we nog even een Arabische man wat zeggen en hoor je weer het typemachine-geluid. Nu weet ik het wel zeker dat dat het moet zijn, want ik hoor ook het geluid van het tikken op de cijfers. Ook horen we weer de viool heel eventjes terug en komt er ook een heel klein vlaagje van een zingende vrouw weer terug. Aan het einde komt de refrein weer terug en horen we weer het Arabische geklaag. (sorry als ik hiermee iemand beledig, maar ik vind het op geklaag lijken)

De volgende Skit is een telefoongesprek in het Frans, ik kan ook geen Frans, dus wat ze zegt is voor mij en even groot raadsel als waarom aan dit album niet meer media-aandacht word gegeven, terwijl dat wel word gedaan aan kwalitatief veel slechtere albums, terwijl dit toch erg catchy is.

Het volgende nummer is weer een top-nummer, zij het niet dat de Engelse rap wat in de weg zit, zodat het net niet helemaal goed uit de soep komt. Het nummer begint met een druppelend en krakend geluid met erdoorheen een viool. Daarna horen we wat klagende zang van een vrouw en vallen de vette en afwisselende beats in, lekker vet, maar toch droog en erg helder. Dan begint Clotaire in het Engels te rappen. Helaas gaat hem dat niet al te goed af. Het is niet slecht, dat nier, maar het ligt hem gewoon niet goed. Ook komt het wat stroef en geforceerd over. Ook zijn de teksten in het Engels wat amateuristich. Neem bijvoorbeeld de regel: I'am violent, cause you did me harm. you Are Violent, but you do harm to YOURSELF!! Geef toe, dat klinkt toch niet lekker?

Gelukkig word het engels genoeg afgewisseld met Frans en Arabisch. En natuurlijk omgeven dor de vele geluiden die de muziek rijk is, zoals (klagerige) vrouwenzang, drums, fluitende geluiden, ritselende geluiden, mooie, maar duistere sferen. En dan komt het refrein. Ik zet het hier niet neer, want ik vrees dat ik het verkeerd typ, ook omdat ik de teksten niet had kunnen vinden, en ik kan geen fatsoenlijk Arabisch, dus de kans dat dat ik het fout typ is wel erg schrijf is wel erg groot. Maar de tekst is wel erg duidelijk en herkenbaar.

Dan komt de derde, en een na laatste skit. Je hoort iemand wat omroepen, waarschijnlijk iemand van de politie of iets dergelijks. Het zou ook van de mart kunnen zijn, maar dan zou het wel rumoeriger zijn,. Ook hoor je op het laatst maar 1 auto-toeter, terwijl het in de straten van Libanon altijd stikt met de auto's. Dacht je dat er hier veel file is? moet je daar eens kijken. En de mensen rijden daar nog een stuk roekelozer, als je je niet goed kan voorstellen, denk dan aan de beelden die je soms van India te zien krijgt, en je beseft dat we van geluk mogen spreken dat het in Nederland er zo ordelijk aan toe gaat.

Flotte begint eerst met een soort toilet-geluid. Nee nee, ik heb geen toiletfetisch, en van mij had het geluidje wel weggelaten mogen worden. Maar gelukkig slaat het na 1 seconde, of misschien nog wel sneller over naar een viool-geluid. Erg leuk gedaan. Dan valt de Franse rap en de vette beats in. De viool blijft nog even behouden, totdat er een gitaar- en fluit voorbijkomt. Maar wees maar niet bang, want hij komt meteen weer terug. Ook de gitaartokkeltjes komen nog een paar keer terug. Heerlijk, dat glijdende vioolgeluid. Ook leuk is de terugkomende tekstregel. maar zoals ik al had aangegeven, ik kan geen Frans en heb hier de teksten niet, dus ik ga het er maar niet opschrijven.

Het nummer dat daarna volgt begint met een Frans nieuwsbericht. Wat ik er van kan maken is het saboteren van diverse elektrische systemen van bijvoorbeeld stoplichten, of iets dergelijks, door criminelen. Je hoort er een vervelende piep in. Dan Ploft het nummer open met, hoe kan het ook anders, Franse rap. Wat wel opvalt is het "Arabische klaag neurie". Er schijnt iets van een aanslag gepleegd te zijn en je hoort een bel af te gaan. De raps hierin zijn volgens mij redelijk agressief, want hij rapt erg furieus, het lijkt bijna wel alsof hij iets ergens de schuld van wilt geven op een bijna hatelijke manier. Erg goed en energiek nummer.

Laisse Les is een veel relaxter nummer, alhoewel, relaxt? in tempo misschien, maar dat betekend niet dat het geen venijnig of donker nummer is, nee, zeer zeker niet. Maar goed, laten we beginnen bij het begin. Het begint met een bijna gebruikelijk gitaarriddeltje. Wat dit nummer zo anders maakt van de andere nummers is allereerst de sfeer, die redelijk drukkend is, en, ten tweede, de aankleding, die wat minder fleurig is dan de meeste andere nummers. Maar juist daardoor komt het nummer beter aan en "voel" je dit nummer veel meer. Misschien wel een geval van "Less is more". Dit betekend echter niet dat het een heel kaal is, want de viool komt terug, en de gitaar heeft bijna een lijdende rol. Verder zitten er weer erg veel bloepende, zoefende en schitterende geluidjes in verstopt.

Het volgende nummer is een van mijn favorieten. Nou is het bij zo'n album natuurlijk altijd erg moeilijk om Favoriete nummers uit te kiezen, dus ik moet zeggen dat het onder voorbehoud is. Ook dit is weer een wat kaler nummer. Niet dat er weinig geluiden in zitten, zeker niet, maar ze spelen geen lijdende rol. Het beste aan dit album is de productie. Mensen, als je een nummer van Clotaire gaat luisteren, wees zeker dat het deze is. Alhoewel dit niet het meest representatieve nummer van de plaat is, is het nummer wel heel er sterk. De productie is krakend, donker, elektronisch en vooral krakend, En denk dan vooral dat het het een erg dikke productie is die als het ware als een deken op het nummer ligt. Er gebeurt nog veel meer in dit nummer, maar daarvoor moet je het zelf maar horen. Niet om flauw te doen, maar anders woord deze lap tekst nog een heel stuk langer.

Na een aantal wat donkerder en furieuze nummers te hebben gehad is het tijd om hier wat aan te laten doen, want anders zou deze cd misschien wel een wat donker sfeertje krijgen, en dat wil hij natuurlijk niet, begrijpelijk. Daarom ik er ook een Skit ingebouwd met een paar mannen die ergens om moeten lachen, met iemand die wat drumt op de achtergrond. Jammer alleen dat ik (en ik neem aan, de meeste van jullie ook niet) niet weet waarom ze nou moeten lachen, want dan zou het misschien ook nog eens echt leuk geweest zijn, en niet alleen bedoeld om de sfeer te veranderen.

Nu krijgen we weer een relaxt en aangenaam nummer. Een remix zelfs, daardoor is het nummer erg elektronisch. Niet dat ik er bezwaar tegen maak trouwens. Het begint met een ambient-melodie, wat gitaargetokkel en wat vrouwenzang. Dan komt de beat ook nog om de hoek kijken. Nu we 50 seconden verder zijn leeft het nummer pas echt op. Allemaal elektronische geluidjes, van blopjes tot zalvende zoemetjes. En we horen ook de gitaar, die hier en daar wat getokkel voortbrengt, En de viool natuurlijk, die zorgt voor lichte ondersteuning. Van mij had die wel een iets prominentere plaats gemogen. Je hoort ook nog steeds een vrouw iets zingen, een beetje klagerig. Maar dat vind wat minder in belang van het nummer, maar helaas dat het een leidinggevende rol heeft. Vanaf ongeveer 2:45 beginnen de bassen hier en daar wat te vervormen, komen er snerende lijnen in voor en dan popt het nummer zich uit tot een jungle-achtig nummer. Niet al te hard natuurlijk, maar wel erg lekker. De fluit heeft in dit gedeelte wat meer de overhand, en dat waardeer ik wel. Ook doet er nog iemand anders een paar Engelse vocalen, maar helaas weet ik niet wie dat doet. Het is wat schreeuwerig, maar het past wel bij het nummer. Later begint die fluit een echt mooie melodie te spelen. Hoewel,hier moet ik een kanttekening bij plaatsen, want er zijn 2 fluiten, een wat lagere (block)fluit, die mooie melodieën speelt, en een hogere, die ook wel mooi speelt, maar die dat toch iets minder goed doet.

Het laatste nummer dan, dat had er van mij betreft niet op gehoeven. Het is een lange gitaar-jam. Ik vind het wat saaitjes en het strikt niet met de rest van de cd. Ja, bij vlagen wel mooi en wel leuk, maar om er nou 7 minuten naar te gaan luisteren, ik weet niet hoor, het had er niet op gehoeven, want het voegt helemaal niks toe aan de cd. Sterker nog, het doet er eerder wat afbraak eraan.

Conclusie: Zeer fijne cd, die ik zeker nog vaak zal beluisteren, al was het maar vanwege de verscheidenheid van stijlen in de nummers en omdat ik niks ken wat hier op lijkt. Ik zit te twijfelen tussen een 4* en een 4,5*, maar ik zet hem toch maar op een 4,5* nu, alhoewel er momenten zijn die iets minder goed zijn helaas.

Ik hoop dat er niet al te veel fouten zitten in de tekst hierboven. Mocht dit wel zo zijn, excuses.