George Benson - Shape of Things to Come (1968)

Moeilijk geval voor mij, dit album. Benson vulde het gat dat was ontstaan bij A&M met het overlijden van Wes Montgomery, en het klinkt ongeveer net zo commercieel en gelikt als diens laatste albums voor het label. Dat neemt niet weg dat ik Benson's flitsende gitaarspel en zijn mooie toon in principe gaarne mag horen, maar de in mijn oren overbodige orkestarrangementen bederven het voor mij. En de synths in het titelnummer (ik heb niet kunnen vinden wie hiervoor verantwoordelijk is) doen helemaal de deur dicht. Typisch een album dat ik bij mooi zorgeloos echter wél onbekommerd kan beluisteren... (maar nu even niet).