a-ha - Memorial Beach (1993)

gewoon een lekker '80's album uitgebracht in de '90's

Als ik me niet vergis is dit het slechtst verkopende A-ha album maar dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit. Nadat ze de voorgaande 2 jaren (1991-1993) hadden bewezen live ook zonder een uitgebreide backing band te kunnen overtuigen met een geweldige "rock-/gitaarsound", werd geprobeerd dit ook op een album over te brengen. Dit is gedeeltelijk gelukt naar mijn mening.

Het album is opgenomen in Prince zijn Paisly Park studio's en wat Magne F hierover vertelde in een A-ha biografie: in de toiletten was naast de gewone ook een heel kleine kinder-urinoir geplaatst en Magne kon het niet laten er met een viltstift "Prince" boven te schrijven. Helaas was het weer snel verwijderd.

Mijn favoriete nummers zijn "Dark is the night for all", "Cold as stone" (beluister eens de geweldige live versie: YouTube - Broadcast Yourself., "Locust", Lamb to the slaughter" en de titeltrack. Paul's gitaarwerk komt op dit album het meest tot zijn recht en dat is puur genieten!

Net voor het eerst gehoord, maar het album kan me in de eerste luisterbeurt nog niet echt bekoren. Kan iemand me zeggen of deze versie van Move to Memphis anders is dan op 'Headlines and Deadlines', klinkt namelijk wel zo.

Ondertussen al 'om' voor Dark Is the Night for All en Cold as Stone.
We blijven luisteren

Toch wel een mooi album dit.. misschien heeft t moeten rijpen met de jaren, maar het is best ok!

Ik blijf de titeltrack erg mooi vinden.

Ja, da's een hele andere versie. Overigens vind ik de versie op dit album beter dan de single mix

Die hatelijke 2,... ster moest weg! - mijn favoriete album (samen met EOTSWOTM) van deze zwaar onderschatte band.

Naar mijn mening de slechtste plaat van A-ha. Hier doen ze wat ze niet moeten doen: een rockband willen zijn. Het is ook wel begrijpelijk. A-ha wilde af van het hele tienergedoe en wilde serieuze, volwassen muziek maken. Het begon al bij de voorganger 'East of the Sun, West of the Moon'. Gelukkkig worden er toch ook pareltjes geboren tijdens deze dwalingen. Ik noem '(Seemingly) Nonstop July' en 'The Way We Talk' van vorengenoemde plaat en 'Locust' van deze plaat. Het begin van 'Dark Is The Night for All' is veelbelovend, maar daarna verliest het z'n kracht. Voor de rest is het album gewoon niet overtuigend genoeg. Snel vergeten.

nummers 1 t/m6 en afsluiter maken het album aantrekkelijk. Mist "iets" ... cold as stone is een luistertip. Heb ook de kortere versie die wat mij betreft een single had kunnen zijn.

Super album van a-ha. Heb mij altijd afgevraagd waarom ze niet verder deze in deze sound. Bedankt voor de youtube-link.

Ik heb inmiddels de dubbel cd uitvoering van deze plaat, en moet zeggen dat het echt geen slechte plaat is.

Cold as stone is ook gewoon een heel mooi nummer, en muzikaal lekker lang uitgesponnen, En zo zijn alle tracks muzikaal wel erg interessant. Mooie melodieën en eigenlijk zit er geen slecht nummer tussen. Als je de 4 voorgangers kan waarderen is dit ook zeker een waardevoll toevoeging.

Leuk detail is dat deze plaat in Paisley Park is opgenomen,. Verder geen bemoeienis van Prince.

Ik blijf het toch verbazingwekkend vinden dat het gemiddelde niet richting 3,5 gaat (om te beginnen...). Alleen al door die twee erg sterke nummers waarmee t album start zou dat toch moeten lukken.

Ik ga je helpen ,Vigil . Al jaren in huis en ook regelmatig in de speler .Volwassen plaat van a-ha. Ook een album wat anno 2020 nog steeds beklijft. Parels zijn de opener , Cold As Stone en ook de titeltrack .Ook Locust krijgt een aparte vermelding. 4 sterren van mijn kant en op naar die 3 en half gemiddeld

Wat staat dit album vreselijk laag zeg. Geheel onterecht voor mijn gevoel. Een paar goede singles als Move to Memphis (met kinky clip) en Angel in the Snow, maar het zijn toch vooral de albumtracks die mij bijblijven.

Locust is mijn favoriet van dit album. Het is het geluid van een warme zomeravond, briljant nummer. Maar ook How Sweet It Was en het titelnummer, dat fraai en verrassend werd opgepakt tijdens hun recente MTV Unplugged avontuur.

De serieuzere lijn van East of the Sun werd doorgetrokken en helaas liep het commerciële succes ook verder terug. Bijzonder spijtig, want dit laat nog maar eens zien dat het niks zegt over kwaliteit en dat is ontegenzeggelijk van toepassong op dit album. Een van mijn persoonlijk favorieten!

Oef..in mijn herinnering was dit een (middel)matig album en dus een niet succesvolle impulsaankoop. Ik heb de cd dan ook jaren onaangeroerd in de kast laten liggen. Afgelopen week besloot ik deze weer eens af te spelen, en de muziek smaakte gelijk naar meer. Enkele draaibeurten later ben ik van mening dat er Between Your Mama and Yourself mij niet echt kan boeien, maar afgezien daarvan is MB een sterk album van A-ha. Mijn sterretjes gaan naar Cold as Stone en het titelnummer.

A-Ha bewees met dit album dat ze niet alleen maar bubblegum muziek konden maken. Dit is overigens niet wat ik van de band vind, ik ben een liefhebber vanaf het eerste album, maar zo werd er door de "serieuze" muziekpers wel wat naar gekeken. Voor mij is dit een lekker donker (wonderschoon) album en zit het wat in dezelfde hoek als Full Moon, Dirty Hearts van INXS, dat vind ik ook een lekker album en ook dat album is destijds wat tussen wal en schip gevallen. Opnametechnisch gezien is het ook een parel door de top productie. Ik draai dit nog steeds regelmatig en kan er nog steeds van genieten.

Tja, memorial beach. De eerste twee tracks zijn op zich prima. Ik weet nog dat Pal bij een countdown optreden van Move to Memphis zei: "Take on me is een leuk liedje maar zo schrijven we ze niet meer. Een nummer zoals Move to Memphis, zo zijn we echt". Ik denk dat dat niet de goede richting was destijds, maar wie ben ik. Morten zei later in een interview dat ze het hierover grondig oneens waren. Begrijpelijk. De volwassen sound die hier te horen valt is niet slecht, maar veel andere bands deden dit ook, en ook beter. A-ha is groot geworden met bombastische en dramatische synthesizerpop, daar ligt hun essentie en ook hun kracht vind ik. Dus deze afslag kon dan ook niet anders dan doodlopend zijn, en dat was het ook. Het grote succes kwam pas weer terug met zon dramatische single als ik bedoelde, Summer moves on , tien jaar later. Dit album is aardig maar niet veel meer dan dat. 2 sterren