Charles Lloyd - Rabo de Nube (2008)

‘Rabo de Nube’ moest ik sowieso beluisteren omdat hetzelfde quartet deze zomer op het podium staat in Jazz Middelheim. Ik kan alleen maar mijn grote nieuwsgierigheid uitdrukken naar wat ze live zullen brengen, want ‘Rabo de Nube’ (wat dat ook mogen betekenen) is een sterk staaltje jazz.

Eindverantwoordelijke daarvoor is de in mijn ogen immer geïnspireerde Jason Moran, die (alweer) alles uit zijn piano haalt wat er uit te halen valt. Het samenspel met de bassist zit hier overigens heel erg lekker, al loop ik minder warm voor de stereotiepe drummer (luister bijvoorbeeld naar de droge begeleiding in het eerste nummer).
Gelukkig is er ook Lloyd zelf, die emotionele improvisaties ten gehore brengt, al lijkt het me alsog de man schrik heeft om een bepaalde grens te overschreiden. Hij heeft overigens wel iets van Coltrane, behalve dat zijn zinnen altijd net iets korter zijn en minder zelfzeker.
In die context stel ik me ook vragen bij de samenwerking met iemand als Moran, als figuur van wat ik de “zware jazz” noem.

Finaal zullen deze mensen mijn twijfel omtrent hun consistentie live moeten uitroeien, maar intussen zal ik hem vaker gaan draaien. Of misschien even terug gaan in de tijd om te onderzoeken of dat ‘afwachtende’ geen kenmerk is van Lloyd’s stijl?

Dat afwachtende is een kenmerk van Lloyd, dit is ook waar ik meestal op afhaak op een gegeven moment als ik naar een plaat van 'm luister, hij kan het wel maar slaat nooit eens door naar "uit z'n slof schieten", hij speelt niet als een verstandskonijn maar laat zich ook nooit helemaal gaan.

Ik vind dit een lastig album: niet goed, niet slecht: niet spannend, niet vervelend: niet uitdagend, niet saai: niet "middle of the road", niet "way off".
Nog maar een paar keer luisteren voor ik een waardering ga geven.

Aha, dank je blabla.

Fijne plaat! Zoals Blabla al aangeeft, had het ook van mij allemaal wel een ietsje scherper, meer uitgesproken mogen zijn, maar al met al wordt er lekker gemusiceerd en is het blaaswerk prima te genieten.

Ik ga het bij deze opmerking laten.
Hij word niet beter of slechter door 'm vaker te luisteren.

Ik was nog niet uitgeluisterd toen ik deze in een uitverkoopbak tegenkwam voor een prijs waarvoor ik m niet kon laten liggen. Waardering volgt.

ik ben 'm maar weer eens aan het luisteren; misschien dat het kwartje nu ineens wel valt.
Voorlopig kom ik niet verder dan 'niet onaardig'. (Eigenlijk is dat pas erg bedenk ik me ineens: een plaat die je koud laat. Dan kan je nog beter iets hebben waar je jeuk van krijgt).

‘Rabo de Nube’ live op Jazz Middelheim – een spectaculaire ervaring waar men helaas geen greintje wijzer van wordt. Of wat dacht u van een situatieschets?

Charles Lloyd loopt rustig over zijn podium heen en weer: lachend, dansend (in de mate van het mogelijke op zijn leeftijd) en zijn muzikanten met gerust gemoed inschattend. Met de sax huppelt hij verleidelijk op en neer, met de fluit (die hij ter hand nam voor één van de meest funky nummers van de set – een vergissing, wat mij betreft) staat hij er onbewogen bij, en alsof de variatie aan instrumenten niet groot genoeg kan zijn passeert ook één of ander etnisch instrument uit de Balkan de revue. Hij stuurt de band moeiteloos, maar lijkt zich zelf ook te verwonderen over hoe zijn muzikanten een melodie ontwikkelen. En als het nodig is, neemt hij zelfs wat shakers ter hand om de band extra te doen swingen.

Dan is er ook nog Jason Moran, die als een slungel quasi onbetrokken achter zijn piano zit. Af en toe dommelt hij half in, dan weer schudt hij heftig heen en weer op zijn houten tuinstoel (ja, een dandy is het zeker) en schijnbaar onverschillig slaat hij her en der wat noten aan. Absoluut, deze man is een wonder om aan het werk te zien: hij lijkt meer te improviseren met de ogen dan met zijn vingers. In één oogopslag ziet hij een loopje uitgestippeld, en eenmaal hem gezien te hebben begrijpt men ook waarom zijn spel vaak nogal “hakkelend” begint. Het lijkt me dat ook voor hem de Lloyd-groep een middel is tot experimenteren: met gedempte snaren probeerde hij gisteren ritmisch te jammen, waardoor hij zichzelf helaas wegcijferde. Achteraf staat deze macho gezellig een praatje te maken met de organisatoren bij de backstage ingang. En zelfs dan heeft de man iets overheersend - je durft er gewoon niets tegen te zeggen.

Ah, Eric Harland on drums. Hij heeft zijn (dubbele) roeping in elk geval niet gemist: als aspirant predikant werd hij omwille van zijn talent gescout, en ondanks zijn beperkt drum-timbre vertelt hij hele parabels - als we in de sfeer willen blijven. Hij kreeg een lang uitgesponnen, humoristische feature van Lloyd, die hij zowel ritmisch als dynamisch volledig tot bloei bracht. Eén van de drumsticks moest het zelfs begeven. Maar geen nood, de nieuwe lagen al klaar.

En dan is er ook nog Reuben Rogers aan de bas, een beetje het zwarte schaap van de bende. Voor hem geen speciale vermelding, al doet ook hij zijn werk meer dan behoorlijk. Een ondankbare taak ook, als sterveling tussen de Goden.


De vraag is echter of ‘Rabo de Nube’ aan nieuwe, meer begrijpelijke dimensie heeft gekregen via een live-uitvoering. Het antwoord is duidelijk negatief: deze groep draait ogenschijnlijk om het plezier van het moment, en ‘Rabo de Nube’ heeft meer emotionele grondslag dan het werk dat we gisteren te zien/horen kregen. Ik ga de set nog enkele keren beluisteren, want voorlopig geraak er echt geen wijs uit. Het mysterie is met andere woorden alleen maar groter geworden.

Ik blijf dit toch een prettige plaat vinden. Als jazzplaat in de reeks albums van de week er niet sterk bovenuit stekend maar zeer prettig en melodieus lekker afwisselend. Niet zozeer vanwege opvallende individuele prestaties. Voor mij zijn het de composities die het spannend houden en er zit ook geen enkel nummer bij waar je je snel aan ergert. Speciaal mooi vind ik Ramanujan met de exotische inslag en Sweet Georgia Bright (met pas na een tijdje herkenbare associatie met Sweet Georgia Brown) is toch ook heel leuk gedaan.

Met de vlammende recensie van unaej gelezen hebbende, doe ik met mijn oordeel de muzikanten misschien tekort, met de pianist als belangrijkste. Omdat ik inderdaad deze CD als vooral pianoplaat ook in mijn hoofd heb (al weer even geleden dat ik deze hoorde), zal ik bij de volgende luisterbeurt daar speciaal nog eens goed op letten.

Dit nu ook een aantal keer geluisterd, maar vind dit niet echt geweldig. Klinkt erg gelikt. Het piano spel valt mij toch het meest tegen. Hij is duidelijk aanwezig, maar spelt erg mat en ingetogen. Waardoor het een easy-listing idee krijgt. Het samenspel klinkt goed, omdat er duidelijk een band speelt en ieder instrument krijgt rustig een beurt, zonder dat ook maar een keer echt ff iets interessants doet. Ze spelen allemaal precies in het zelfde straatje, waardoor het zo gestroomd lijnt klinkt dat je dit volgens mij met elke andere (professionele) band bezetting zou kunnen spelen.