Findlay Brown - Separated by the Sea (2007)

Dit doet veel denken aan Nick Drake.

Zeer sfeervol album barstensvol prachtige, intieme liedjes. Enige invloed van muziek uit de jaren 70 kun je wel terughoren, maar overigens zonder al te veel hinderlijke verwijzingen.
Ook de instrumentatie vind ik betoverend, dat is het goede woord. Mooiste nummer (voor mij) wellicht
Don't You Know I Love You waarop banjospel van Rob Jess.

Ik kon deze plaat op vinyl voor een leuk prijsje aanschaffen. En wat is dat toch leuk, de plaat uit de binnenhoes halen, op de platenspeler leggen en dan met de prachtige klaphoes waar de teksten in staan de muziek beluisteren. Heerlijk ouderwets, heerlijk jaren 70/80. Daar doet de muziek ook wel wat aan denken. Een beetje Crosby, Stills, Nash, Young, America, Simon and Garfunkel, Nick Drake. Zelf vergelijkt Findlay zich met Bob Dylan en Band, maar dat is nogal risicovol. Findlay is een gewone jongen uit een dorpje uit Yorkshire, waar op zich verder niet zo veel over valt te vertellen. Dat probeert de platenmaatschappij wel, maar de muziek wordt daar echt niet beter van. De teksten en muziek hebben alles te maken dat zijn Deense vriendin met een Ferry terug gekeerd is naar Denemarken. Ze moet trouwens, misschien door deze plaat op haar schreden zijn teruggekeerd.
Het zijn mooie melancholische nummers en zeker de productie heeft iets Nick Drake achtig. Mooi gitaarspel, prima begeleiding, mooie orchestratie, maar alles summier. Het blijft intiem. Het ademt in alles een mooie jaren 70 geest uit en dat is als een compliment bedoeld. Zeker voor een debuut een opmerkelijk goede plaat, een talentvolle start. Hopelijk weet hij zich nog verder te ontwikkelen, want dan krijgen we nog veel moois van deze arties.
Even opstaan om de plaat weer eens om te draaien....