Sandy Denny - Sandy (1972)

Sandy Denny zei me niets, maar het is zo'n album waarvan ik dacht; volgens mij ga ik daar toch veel plezier aan beleven. En zo geschiedde; Wat een pracht van een album. Sandy is zo ik later vernam, helaas niet meer onder ons en heeft deel uitgemaakt van Fairport Convention in hun begin periode. Op dit album speelt Richard Thompson mee op gitaar, die ik ook heb leren kennen en waarderen. Zijn warme, vloeiende en subtiele gitaarspel is ook hier wederom een genot om naar te luisteren. Dat natuurlijk en de zalvende stem van Sandy, die ook wat weg heeft van Linda Thompson.

Het album opent relaxed, rustig met mooi spel van Richard Thompson. It'll take a long time is een prima opener en een goed nummer.
Het album is zoals in de liner notes staat, wat meer mainstream gericht en erop uit om Sandy tot een groter pupliek te laten doorbreken, ook de wat glamourachtige hoes is daar een voorbeeld van. Dat wil niet zeggen, dat het album allerdaags klinkt, verre van dat. Daarvoor is haar stem te uitzonderlijk, haar achtergrond onontbeerlijk en de variatie te groot.
Sweet Rosemary klinkt als een oud folk nummer uit de geschiedenis van de Highlands.

Met Tomorrow is a long time, zet Sandy op een zeer krachtige wijze een cover neer van Bob Dylan. Waarvan zij zei zelf aangaf dit moeilijk te vinden, omdat ze hem zo hoog had zitten. Maar zij maakt er een geheel eigen nummer van, waarmee je de grote meester zeker niet te kort doet.

Quiet Joys of Brotherhood, neemt mij mee naar het 1ste hoogtepunt van dit album. Prachtig, sereen, sfeervol en je waant je even weg van de allerdaagse beslommeringen, Sandy neemt je mee naar de bergen, daar op een plateau kijk je uit over het landschap en droom je over vrijheid. Tijd is van geen belang meer.

Listen, Listen heeft het meeste hitpotentie en klinkt heerlijk, melodieus en ligt goed in het gehoor. Op de extra's staat een Franse versie ervan nl. Ecoute, Ecoute en onwillekeurig hoor ik in mijn gedachten Annie en Jan van BZN halverwege de jaren zeventig. Mon Amour.

Met The Lady begrijp ik waarom ze bewonderaars heeft onder andere grote namen, zoals Rod Stewart/Peter Townshend, maar in dit geval m.n Elton John. Dit nummer zou zo door hem gecovered of gemaakt kunnen zijn.

Op het eind heeft ze nog een eerbetoon aan haar grote vriend Richard Thompson met The Music Weaver, voor wie zij grote waardering had, als een van de fijnste gitaristen van de wereld. Goed, de wereld is groot, maar ik mag zijn spel ook heel graag horen en hij heeft zeker een eigen geluid.

Bij de bonus tracks zitten een aantal schoonheden van nummers. Vooral de muziek uit de korte film Pass of Arms uit 1972. Met Here in Silence komt het volgende hoogtepunt van dit album, onbeschrijfelijk mooi en van een klassieke schoonheid. Met Man of Iron word er een klassiek getint begin gemaakt en doet je voor een ruime duur van 7 minuten verbazen. Het maakt me nieuwsgierig naar de film...toch eens op zoek gaan.
De andere bonustracks zijn een demo versie van Sweet Rosemary o.a en It'll take a long time met Fairport Convention.

Ik heb er de volle mep van genoten en sluit niet uit dat het ook nog de volle mep van mij kan krijgen.
Een engel die Sandy, zoveel staat vast.

Album van ongekende klasse van Sandy Denny, precies de juiste snaar rakend. Haar eerste solo album North Star Grassman was al bloedmooi, maar er stonden toch ook wat mindere nummers op. De beide albums die erna volgden duwden haar een meer commerciële richting op, met her en der strijkjes waardoor de échte Sandy wat verzandde in wollige arrangementen.
Instrumentaal is het hier juist alles prima in balans. Luister eens naar de geweldige, verfijnde pedal steel van Flying Burrito Brother Sneaky Pete op het openingsnummer, de ingetogen folkrock van It Suits Me Well en de soloviool van Dave Swarbrick op Quiet Joys Of Brotherhood. Maar boven alles is daar de als een nachtegaal zingende Sandy, vocaal op haar hoogtepunt. Het songmateriaal is top. Samen met Fotheringay van haar gelijknamige groep (uit 1970) beschouw ik dit album als haar beste werk.
5*****

Ik ga niks anders zeggen dan wát een vreselijk mooie stem!

Ik heb de laatste jaren veel voor mij nieuwe muziek leren kennen, mede dankzij mede-users, hier op planeet MusicMeter.
Ik weet niet meer wie me op Sandy Denny wees, maar ik heb de raad in dank afgenomen en geniet nu van de prachtige stem van deze vroeg gestorven folkzangeres.

Andere dingen die ik hier leerde kennen en appreciëren zijn Flying Burrito Brothers, Gram Parsons, Fairport Convention, Richard Thompson en zeker dus ook deze Sandy Denny.
Ik ben voor een groot stuk een folkie, het is waar....

hele mooie plaat, echt!

Mijn favoriete zangeres kan ik ondertussen wel zeggen, een stem, wat een songs, wat een talent!

Toch jammer dat ze heden ten dage niet zo bekend meer is, dames die nog niet aan haar enkels komen wel daarentegen... Zucht, daar kan je je in blijven druk maken.

Geweldige plaat, It suits me well en It'll Take a Long Time zijn mijn favorieten (de eerste noten van dat openingsnummer nummer zijn elke keer weer raak). Het Fotheringay-album vind ik nog net iets beter, maar het scheelt verdorie niet veel.

Bij echte folkliefhebbers is ze niet vergeten. In de huidige folkscene lopen trouwens genoeg dames rond, die meer dan de moeite waard zijn.

Vandaag aangeschaft bij Plato in Groningen. Het is een beetje een gok maar ik heb zoveel goeds over Sandy Denny en dit album gelezen dat ik de sprong maar heb gewaagd. Schrijf er nog wel een keer een recensie over.

Wat is dit een goed album. En wat had die vrouw een prachtige stem. Ik durf er nu nog geen 5 als beoordeling maar ik sluit het zeker niet uit. En dan twee favoriete tracks selecteren, een onmogelijke taak. Het is gemakkelijker om een nummer te selecteren dat ik een veetje vind detoneren met de rest, en dat is For Nobody To Hear. Ik ben niet zo van de blazers en dan houdt het natuurlijk snel op. Maar buiten dat vind ik dat ze een beetje ten onder gaat in de mix. Maar laat ik dit er bij zeggen, het is absoluut geen skipnummer.
De selectie van bonus tracks is ook heel aardig, en dan vooral de drie liedjes die een link met dit album hebben. Van de andere twee, Here In Silence en Man Of Iron, vind ik de eerste aardig maar de laatste te lang duren.
Mijn enthousiasme voor Sandy Denny heeft er toe geleid dat ik ondertussen ook The North Star Grassman And The Raven en Like An Old Fashioned Waltz heb aangeschaft. Ik durf me nog niet te wagen aan een recensie van die twee, de eerste omdat deze voor mij niet zo'n hapklare brok is en de tweede omdat ik die nog maar een paar dagen in huis heb.

Triest eigenlijk, dat over zo'n schitterend album en zo'n geweldige zangeres slechts 9 berichten geplaatst zijn en over het nieuwe album van Adele al 9 pagina's.

Lura schreef:



Je haalt me de woorden uit de mond! Dat was bijna letterlijk mijn slotzin van mijn recensie maar ik wilde niet overkomen als een zure ouwe vent. En daarom heb ik die opmerking maar weer geschrapt. Het doet me goed dat ik niet de enige ben die er zo over denkt.

Dit is trouwens een mooi cover album van Denny songs van onze eigen Linde Nijland : Linde Nijland - Linde Nijland Sings Sandy Denny (2007)
Staat op Spotify.

Ziet er goed uit. Ga ik zeer binnenkort achteraan.

In de jaren '70 ontdek ik de laatste tijd vaak prima albums. Zoals dit album van Sandy Denny die ook zangeres was van Fairport Convention maar ook solo uitstekend voor de dag kon komen. Zij heeft een bijzonder mooie stem, teder en gevoelig en de songs hier vind ik ook prima. Folky popsongs met de nodige diepgang maar steeds toegankelijk met gepaste arrangementen die in dienst van de song staan. Tijdloos materiaal!

Inderdaad tijdloos. Ik speel de CD regelmatig thuis, maar neem 'm ook mee in de auto als ik een redelijke rit voor de boeg heb.
Heb 'm ook op mijn IPod gezet en speel 'm zeer regelmatig, niet alleen via de oortjes maar ook over een set computerspeakers op mijn werk als ik alleen zit. Het album blijft boeien.

Het spel van Sneaky Pete op de opener is buitenaards goed!

Ze zou vandaag 70 geworden zijn, een van de beste zangeressen ooit, helaas werd ze slechts 31. En helaas ongelofelijk ondergewaardeerd op dit forum.

Dat mag zo zijn maar wie haar eenmaal heeft gehoord is 'hooked for life'.

Het blijft een prachtig album van één van GB's grootste folk-rock artiesten. Ik ben al sinds de vroege jaren 70 fan van haar, toen ze deel uit maakte van Fairport Convention en heb haar in die hoedanigheid zien optreden in De Vereniging in Nijmegen. Een memorabel concert. Het album Fotheringay is een van mijn favorieten. 5 Sterretjes.

Een coherente plaat dan haar debuut. Sandy zingt wederom fantastisch en schrijft enkele tijdloze songs. Op deze plaat zijn wat meer Amerikaanse invloeden hoorbaar. Zo is de Dylan-cover erg country, ook door het gebruik van de pedal steel (overigens erg mooi).

Quiet Joys of Brotherhood, een door Richard Fariña geschreven gedicht, op de melodie van My Lagan Love (een ierse traditional uit de vroege 15e eeuw) is een hoogtepunt. De onbegeleide vioolsolo van Dave Swarbrick in het coda is echt prachtig.

Mssr Renard schreef:



Die is dan ook door niemand minder ingespeeld dan 'Sneaky' Pete Kleinow van de Flying Burrito Brothers.

Ja, die moet ik ook maar weer eens gaan terugluisteren. En Poco en Ozark Mountain Devils ook trouwens.

goed idee Mssr Renard de eerste twee albums van de Ozark Mountain Daredevils, het gelijknamige debuut album uit 1973 en de opvolger "It'll Shine When it Shines" zijn wat mij betreft regelrechte countryrock klassiekers. iets wat in mindere mate ook geldt voor de 1e 2 albums van de band Pure Prairie League. de muziek van een destijds vergelijkbare band als The New Riders of the Purple Sage kon mij een stuk minder bekoren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sandy Denny - Sandy (1972) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sandy Denny - Sandy (1972)
Het solowerk van de Britse zangeres Sandy Denny is vijf decennia na haar dood helaas wat vergeten, maar wat is het in 1972 verschenen Sandy een prachtig album en wat had Sandy Denny een fabelachtige stem

Sandy Denny werd slechts 31 jaar oud en was maar zo’n tien jaar actief in de muziek, maar in die tien jaar haalde ze de geschiedenisboeken met een van de mooiste stemmen uit de Britse (folk)rock. Ze is misschien wel het meest bekend als de zangeres van de Britse band The Fairport Convention, maar ook haar soloalbums mogen er zijn. Van deze soloalbums vind ik Sandy uit 1972 het meest indrukwekkend. Het is een album waarop de Britse zangeres meerdere genres verkent en zich heeft omringd met geweldige muzikanten. In alle songs zingt Sandy Denny de sterren van de hemel en laat ze nog maar eens horen dat ze niet voor niets wordt gerekend tot de mooiste stemmen uit de muziekgeschiedenis.

Ik noem Sandy Denny vaak als vergelijkingsmateriaal bij het bespreken van albums van jonge Britse folkies. Het is een oneerlijke vergelijking, want de stem van Sandy Denny moet worden gerekend tot de allermooiste stemmen uit de geschiedenis van de Britse folk en misschien is het zelfs wel de mooiste.

Het is een stem die ik overigens vooral ken van de albums van de Britse folkband The Fairport Convention en met name van het prachtige Liege And Lief uit 1969. Met haar soloalbums, die ze maakte na haar vertrek uit The Fairport Convention, was ik tot voor kort eigenlijk niet bekend. De Britse zangeres maakte uiteindelijk niet eens een handvol soloalbums, voordat ze in 1978 op slechts 31-jarige leeftijd overleed na een val van de trap.

Dat ik me nog niet eerder had verdiept in het oeuvre van Sandy Denny heeft alles te maken met het feit dat ik geen heel groot liefhebber ben van hele traditionele Britse folk en dat is het hokje waarin ik Sandy Denny op voorhand stopte. Dat dit niet helemaal terecht is, is te horen op het uit 1972 stammende Sandy, dat ik vooralsnog het beste soloalbum vind van de Britse muzikante.

Sandy, geproduceerd door haar latere echtgenoot Trevor Lucas, is een verrassend veelzijdig album, waarop Britse folk absoluut een rol van betekenis speelt, maar zeker niet de hoofdrol heeft gekregen. Het album werd opgenomen in Londen, maar Sandy klinkt in veel tracks verrassend Amerikaans.

Dat klinkt het album zeker wanneer invloeden uit de country een prominente rol spelen in de songs van Sandy Denny en dat is meer dan eens het geval. Ook wanneer de Britse muzikante opschuift richting folkrock klinkt haar muziek niet per se Brits en dat is ook niet het geval wanneer soulvolle blazers opduiken.

Sandy werd gemaakt met een aantal muzikanten van naam en faam, onder wie Richard en Linda Thompson, Sneaky Pete Kleinow en Allen Toussaint, maar er is maar één echte ster op het album en dat is Sandy Denny zelf. De stem van de Britse zangeres is op haar tweede soloalbum niet alleen verrassend veelzijdig maar vooral betoverend mooi.

Luister maar eens naar het grotendeels a capella gezongen Quiet Joys Of Brotherhood en je begrijpt wat ik bedoel. In een traditionele folksong klinkt de stem van Sandy Denny het meest bekend, want ze blijft toch in het geheugen gegrift als een Britse folkie, maar ook wanneer ze andere genres verkent vind ik de zang op Sandy van een bijzondere schoonheid.

Sandy is een album dat overduidelijk stamt uit de vroege jaren 70, want albums als dit album worden tegenwoordig niet meer gemaakt. Het is een album dat flink wordt opgetild door de fantastische stem van Sandy Denny, maar ook in muzikaal opzicht vind ik het vooral door het gitaarspel van Richard Thompson en de pedal steel van Sneaky Pete Kleinow een interessant album en het is bovendien een album met zeer aansprekende songs.

Sandy Denny wordt nog altijd in één adem genoemd met Fairport Convention, maar ook haar solowerk verdient alle lof. In lijstjes met de beste vrouwelijke singer-songwriter albums uit de jaren 70 kom ik Sandy van Sandy Denny over het algemeen niet tegen, maar wat mij betreft hoort het album wel thuis in deze lijstjes. Het blijft doodzonde dat Sandy Denny slechts 31 jaar oud is geworden, maar haar muzikale erfenis is prachtig. Erwin Zijleman