After Crying - Struggle for Life (2000)
Alternatieve titel: Live
mijn stem
2 stemmen
Hongarije
Rock / Neoklassiek
Label: Periferic
-
Viaduct (5:14)
-
Stalker (12:32)
-
Sleepin' Chaplin (3:16)
-
Little Train (2:23)
-
Suburban Night (3:36)
-
To Black Excerpt I (1:35)
-
Intermezzo (2:32)
-
Pilgrims' March (5:09)
-
Sonata for Violoncello and Piano (3:47)
-
Burlesque (3:06)
-
To Black Excerpt II (5:05)
-
Goblin Dance (5:16)
-
Hommage a Frank Zappa (8:46)
-
Starless (11:40)
-
Excerpt (1:24)
-
Judas (9:16)
-
Windblown Waltz (3:13)
-
Struggle for Life (8:23)
-
Excerpt (2:06)
-
Crash and Cry (5:30)
-
Stonehenge (4:35)
-
Conclusion (10:32)
-
Arrival of Manticore II/1 (5:19)
-
Guitar Duet (2:24)
-
Piano Solo (1:33)
-
Drum Solo (3:46)
-
Trumpet Solo (1:19)
-
Arrival of Manticore II/2 (1:49)
-
Finale (2:35)
0
geplaatst: 10 januari 2023, 22:51 uur
After Crying is een Hongaarse symfonische prog/popband met klassieke roots.
Dit livealbum bevat zowel klassiek getinte nummers als symfonische (prog)rock, random door elkaar gehusseld lijkt het wel.
Mijn hoofdinteresse ligt bij de laatste categorie en het ware denk ik handiger geweest als dat anders gegroepeerd zou zijn. Maar waarschijnlijk is dit de speelvolgorde en met het overslaan van tracks kom je uiteindelijk wel waar je wezen wil.
King Crimson en Frank Zappa zijn een inspiratiebron en dat hoor je her en der duidelijk terug.
Het album opent fantastisch met Viaduct, wat een heerlijk nummer is dat zeg. Stalker, Judas en Struggle for Live zijn ook erg goed.
Met de 'Hommage a Frank Zappa' kan ik persoonlijk echter niet zoveel, dan hoor ik veel liever Zappa zelf spelen.
De Starless uitvoering (wie kent deze KC/Wetton klassieker niet?) luistert wel lekker weg.
Technisch speelt de band goed. De klassieke nummers spreken me i.h.a. wat minder aan maar ze worden vlekkeloos en clean gespeeld.
Dit livealbum bevat zowel klassiek getinte nummers als symfonische (prog)rock, random door elkaar gehusseld lijkt het wel.
Mijn hoofdinteresse ligt bij de laatste categorie en het ware denk ik handiger geweest als dat anders gegroepeerd zou zijn. Maar waarschijnlijk is dit de speelvolgorde en met het overslaan van tracks kom je uiteindelijk wel waar je wezen wil.
King Crimson en Frank Zappa zijn een inspiratiebron en dat hoor je her en der duidelijk terug.
Het album opent fantastisch met Viaduct, wat een heerlijk nummer is dat zeg. Stalker, Judas en Struggle for Live zijn ook erg goed.
Met de 'Hommage a Frank Zappa' kan ik persoonlijk echter niet zoveel, dan hoor ik veel liever Zappa zelf spelen.
De Starless uitvoering (wie kent deze KC/Wetton klassieker niet?) luistert wel lekker weg.
Technisch speelt de band goed. De klassieke nummers spreken me i.h.a. wat minder aan maar ze worden vlekkeloos en clean gespeeld.
* denotes required fields.
* denotes required fields.