The Books - Thought for Food (2002)

Wat vind je van mijn enkels? You have beautiful ankles. Wat vind je van mijn hoofd? I think your head is beautiful too. Het zijn maar een paar fragmenten uit de geweldige teksten voorkomend in de nummers van The Books. The Books bestaat uit de Amerikaan Nick Zammuto en de Nederlandse Paul de Jong. Het in 2000 opgerichte duo maakt muziek die je waarschijnlijk nog nooit eerder hebt gehoord. De muziek valt te plaatsen onder veel genres als Aleatorische muziek (muziek waarbij gebruik wordt gemaakt van toeval en onberekenbare factoren), electronica, folk en pop. Dit alles gaat gepaard met een hoop knip- en plakwerk (dat waarschijnlijk de verklarende factor is van het succes van The Books). Het zorgt voor vreemde situaties waar je soms liever niet in wilt zitten. Zo wil ik het volgende pijnlijke (maar hilarische) dialoog uit het nummer
Motherless Bastard, afkomstig van het in 2002 verschenen debuutalbum Thought For Food, je niet onthouden. Een meisje roept opgelaten: Mommy, daddy?... Mom, dad? Waarna een mannelijke stem zegt: You have no mother and father. They left, they went somewhere else. Waarna het kind roept: No they're not, you are my father! De man antwoord vooralsnog heel nuchter met: I... Don't Know You. - But dad... En de man eindigt het dialoog met: Don't touch me, don't call me that publicly. O zo pijnlijk, maar het bracht mij zeker een grote glimlach op mijn gezicht. Het album bevat nog meer van deze vreemde wendingen, maar het zou niet leuk zijn als ik die allemaal al ging vertellen. Thought For Food is een avontuur waar je je in moet storten. Je komt langs de vreemdste monumenten en maakt de meest interessante gesprekken mee. Wat te denken van de scène in All Our Base Belong Are Belong To Them waar een clubje vrouwen wild en hysterisch zitten te lachen. Leuk en herkenbaar zijn de twee begrippen die deze cd erg vermakelijk maken. En dat is waarschijnlijk ook waarom dit album in zijn geheel goed werd binnengehaald door vele critici. Het plaatje is zo divers dat elke track weer een verbijstering en een avontuur is. Lekker raar en zeker niet toegankelijk voor iedereen. Maar het blijft vermakelijk en het is het proberen waard. Waar ik laatst nog meldde Patrick Wolf niet te kunnen waarderen om zijn electronische kijk op muziek, kan ik dat bij The Books zeker wel waarderen. Het moet me alleen nog iets meer aanwennen voordat ik hier hoge cijfers voor ga uitdelen. Voor nu dus even een misschien schamele 3*.

Als je dit wat te maf vindt zijn de andere twee albums misschien meer iets voor je. Die zijn wat toegankelijker (vooral Lost and Safe) en wat mij betreft ook samenhangender. Vooral The Lemon of Pink is geniaal . Leukste tekst van dit album vind ik denk ik toch deze:

How do you do?
Welcome to the human race.
...
You're a mess.

"I was born on the day the music died".

Wat een geweldige plaat is dit toch. Misschien dat The Lemon of Pink en Lost and Safe wat coherenter zijn, maar wat boeit het als je creaties als All Our Bases Are Belong To Them of Getting The Job Done op je album hebt staan?

Of dat eerste nummer... schitterend. Toch mijn favoriete Books. Mooi dat ze dit jaar met een nieuwe komen.

The Lemon Of Pink kende ik al, nu eens deze geluisterd. Het is muziek wat je totaal niet ligt of precies datgene is waar je naar zocht.

Bij mij is het tweede het geval. Hoe gek het ook allemaal kan klinken toch zit er een soort structuur in. Het zijn stukjes van allemaal verschillende puzzels die bij elkaar ook een puzzel vormen.

Ik weet nog niet precies wat ik van Thought For Food moet vinden. Ik blijf vaker luisteren naar All Our Base Are Belong To Them dan dat ik het hele album afga. Hij verschilt ook erg van The Lemon Of Pink maar is zeker niet slecht.

Het lijkt er sterk op dat dit album het resultaat is van twee muzikanten die enorm veel geprobeerd en geëxperimenteerd hebben en, ondanks dat het af en toe wat onsamenhangende bizarre muziek oplevert, is dat op veel momenten uitstekend uitgepakt. Geweldig voorbeeld hiervan is het gebruik van die meeuw in het intro van het eerste nummer. In weze is het vreemd dat er opeens een meeuw te horen is, maar al gelijk op het eerste gehoor lijkt die meeuw daar ook gewoon thuis te horen.

Het concept is verder even origineel als simpel: Knip- en plakmuziek ondersteunt door folk en electronica. Enorm pluspunt vind ik dat de gitaarstukken met veel gevoel zijn ingespeeld en daardoor meer dan enkel ondersteunend zijn.

Enjoy Your Worries, All Our Base, Motherless Bastard en het Bibio-achtige Mikey Bass zijn vier ijzersterke nummers en persoonlijke favorieten.