Can Atilla - Omni (2004)

De veelzijdige Turkse muzikant Can Atilla maakt o.a. elektronische muziek, maar binnen dit genre tapt hij zo nu en dan ook uit een ander vaatje qua stijl en zodoende klinkt het album Omni volledig anders dan voorgaande releases zoals Waves of Wheels en Ave. Waarop Can op die albums vooral de sound van Tangerine Dream naar boven haalt, klinkt de muziek op Omni toch vooral heel erg als een mix van Jean Michel Jarre met de nodige lounge- en chill-out-invloeden. Dat maakt de muziek op Omni over het algemeen best opzwepend en dansbaar en ook compositorisch gooit Can het over een geheel andere boeg.

Omni is wel een groeiplaat gebleken; bij eerste beluistering kwam het allemaal niet echt over maar na de nodige luisterbeurten blijkt Omni toch een goede plaat. Vooral de tweede helft kent sterke momenten. Best apart ook hoe Can Atilla zo vanuit het niets van stijl kan switchen. Opvolger Concorde die slechts een jaar na Omni zou verschijnen, klinkt namelijk weer puur als een jaren '90 Tangerine Dream-plaat.

Het moet me wel van het hart dat Can Atilla, even los van de verwijzingen, soms écht de neiging heeft wel héél erg leentjebuur te spelen. Zo is het nummer "Madeleine Hotel", los van dat het overigens echt wel een mooi nummer is, bijna een rechtstreekse kopie van Jarre's slotnummer van zijn Rendez-Vous-plaat, namelijk "Last Rendez-Vous (Ron's Piece)". Het nummer kent eenzelfde sfeer, mede door de sombere, doch mooie elektronische omlijsting die wordt neergezet en het eenzame, prachtige saxofoon-spel die duidelijk op de voorgrond aanwezig is. Het is bijna een letterlijk vervolg op Jarre's eigen, opvallende compositie.
Ook "Leb-i Derya" neigt naar een ander bekend nummer van Jarre, namelijk "Revolutions". Althans, de ideeën komen compositorisch redelijk overeen, met het verschil dat dit nummer ook heel veel invloeden kent uit de traditionele Turkse muziek.

Zoals al opgemerkt, is het vooral de tweede helft van de plaat die het niveau omhoog krikt. Vooral de laatste vier nummers (de bonustracks even niet meegerekend), zijn erg goed en met afstand toch wel de beste tracks van het album.
"E=MC2 (Einstainiana)" is misschien wel de beste track en los van de onvermijdelijke Jarre-invloeden, valt ook duidelijk aan dit nummer af te horen, dat Can Atilla ook graag naar Alan Parsons luistert. Dit nummer is daar ontegenzeggelijk het bewijs van. En wederom valt op dat, ondanks dat er geen sprake is van een eigen stijl, Can Atilla het heel erg goed voor elkaar krijgt om andermans stijl te kopiëren, maar ook om te zetten in een sterk doordachte compositie.
Andere knallers zijn het kleurrijke en opzwepende "Avalon" en de bombastische, dynamische afsluiter "Sputnik 2" maakt het plaatje compleet en is een spetterend en geweldig slot van een voor de rest erg fijn album.

Omni is net even anders dan anders dan het leeuwendeel van de synthesizermuziek van Can Atilla. Dit komt mede door de stijl en andere invloeden die in de muziek verborgen zitten. Dat hij deze stijl ook goed kan hebben, is in ieder geval een feit. De grap is dan ook, dat Can Atilla het op elk vlak allemaal aankan als het gaat om goede muziek. En dan nemen we het maar voor lief, dat hij muzikaal qua eigen identiteit een smoelwerk mist.

Dus is in dit geval Jean Michel Jarre, de muziek van Café del Mar en een vleugje Alan Parsons je ding, check dan zeker Omni!