Pete Namlook & Klaus Schulze - The Dark Side of the Moog 11 (2008)

En Namlook en Schulze gaan toch stiekem door na het als laatste deel aangekondige part 10 van deze succesvolle serie.

Met deel 11 verkennen zij nieuwe wegen en dat is vanaf de eerste klanken goed hoorbaar. Het Namlook/Schulze-geluid is meer up-to-date en duidelijker dan ooit hoor je wie wat aan de stukken heeft bijgedragen.

Part I is duidelijk een Namlook-creatie; heerlijk ritmisch, downbeat en spacey. Tegen het einde wordt de sfeer dreigender. Een soort lange 'muzikale autorit', waarbij je als passagier langs verschillende punten komt. Mooi is het hoe Namlook met de ritme-track omgaat en verschillende effecten erop loslaat.
Part II leunt op de lage atmosferische akkoorden van Schulze, waaraan Namlook een soort Fripp-achtige gitaar toevoegt. Erg lekker, bijna meditatief en als ik mij niet vergis heeft Schulze deze akkoordenreeks vaker gebruikt (o.a. op Farscape).
Part III is weer ritmisch, maar iets minimaler en kabbelt lekker door. Heeft niet echt veel om het lijf.
Part IV bevat wat geluidseffecten en stelt ook weinig voor.

Met een heerlijke beat gaat dit deel van Dark Side of the Moog van start. Het doet mij denken aan zware industrie. Naast die zware geluiden roept het ook een beeld op van een landschap wat aan me voorbij trekt. Het doet me denken aan het rijden op de motorway in de omgeving van Birmingham in Engeland. Grote buizen ontsieren het landschap en het verkeer raast door. De grijze lucht maakt de sfeer desolaat. De buizen blijven maar komen en gaan er lijkt geen einde aan te komen.

Met geluiden die aan zee doen denken begint Part II. Als daar langzaam maar zeker wat ritme bijkomt lijkt het wel of er een hartstochtelijk verhaal wordt verteld. Dit wordt nog eens versterkt door de gitaar die er op is te horen. Het gaat in ieder geval door merg en been. Als de gitaar stopt blijt het erg aangename muziek om naar de luisteren. Ruimtelijke klanken, geluiden die aan zee doen denken en een mooi gedeisd ritme. Mede hierdoor prima muziek om het hoofd op leeg te maken. Als daar later de gitaar opnieuw bijkomt is het plaatje compleet.

Part III begint wat duister, maar weldra zijn er klassieke klanken te horen. Zodra er langzaam een beat bijkomt heb ik even een gevoel waar gaat dit heen, want naast die beat is weinig anders te horen. Zodra de beat een kleine wending maakt ben ik opnieuw aan het reizen. De kilometers vliegen onder mijn k.nt voorbij en alles verloopt voorspoedig. Toch is daar op een gegeven moment de gedachte: Nu weet ik het wel. Wat jammer is op iets wat wel goed begon.

Met niet te plaatsen klanken begint Part IV. Het doet daar door denken aan de kosmische muziek. Wel zwelt er even iets op, maar daarna zijn vooral natuurgeluiden te horen. Hiermee komt dit album met hele sterke punten, maar ook zwake kanten bijzonder ten einde.