Fable - Fable (1974)

'Folk rock' stond op de memosticker die aan de hoes bevestigd was toen ik het album kocht. De plaat bevat wel aangename seventies softrock maar is allesbehalve wat ik ervan verwacht had.

Niet een album voor mij om nog heel vaak op te zetten, tenzij ik een seventies party hou of zo.

Met Peter Goalby op zang en mandoline, later van Trapeze en Uriah Heep.

Ik ben een groot muziekliefhebber en altijd op zoek naar wat onbekends. Voor vinyl outlets en dergelijke ben ik een prima klant. Een van die outlets wilde vanwege verbouwing van een flinke hoeveelheid platen af en had de actie 20 vinyl platen voor een tientje. Uiteindelijk ben ik met 60 platen de winkel uitgestapt, hoewel de laatste 10 redelijk lastig waren om te vinden....
Deze plaat zat er ook tussen. Gewoon puur op goed geluk meegenomen, door de hoes, de informatie op de mooie dubbelhoes, jaartal etc.

Een totaal onbekende groep , die maar één plaat heeft gemaakt. Vond het al vreemd dat deze op Music Meter stond.
Het Britse kwintet Fable is misschien wel bekender vanwege hun connecties met Trapeze en Uriah Heep dan vanwege hun eigen muziek. De band uit Wolverhampton werd in 1973 opgericht, met Peter Goalby als frontman (zang en gitaar). De band bestond verder uit Mac Bailey (gitaar), Peter Mackie (bas), Paul Robbins (keyboards) en Keith Tully (drums). Hun geschiedenis is enigszins onduidelijk, maar de band bestond maar kort. Magnet Records (eigendom van Alvin Stardust) contracteerde de band na het horen van demo's waaraan ze hadden gewerkt en in 1974 werd "Fable" uitgebracht. De reacties waren op zijn zachtst gezegd lauw en na een paar korte minitournees door het Verenigd Koninkrijk viel Fable uiteen. Peter Goalby en Marc Mackie doken later weer op in een latere bezetting van 'Trapeze'. In 1980 sloot Peter Goalby zich aan bij 'Uriah Heep' en bleef daar enkele jaren en albums bij. Tot zover de zakelijke kant. Nu op naar de muzikale kant.

Het is 1974 en wel meer groepen wissselden op één plaat met meerdere stijlen. Psychedelische muziek was nog populair, hard rock deed het goed, maar ook de folk en countryrock waren populair. En het lijkt erop dat de groep van al deze stijlen wel een graantje mee wilde pikken. Maar zoals gezegd, ze waren daarin zeker niet de enige.
Dit album lijkt daarom een beetje schizofreen, met de band die heen en weer springt tussen al deze stijlen. Hoewel deze onsamenhangende aanpak absoluut niet bijdraagt ​​aan de consistentie, staan ​​er toch best een aantal redelijke nummers op. Kant 1 heeft nog het meeste last van de onsamenhangende aanpak, maar ook daarop staan zeker een paar mooie nummers zoals de psychedelische nummers 'four horseman' en 'speak your mind'. Kant 2 is wel wat beter. "Madolin" is een goed nummer, waarin folk op een mooie wijze gecombineerd worden met pop. Heeft wel iets weg van Lindisfarne, maar de zang geeft het een wat psychedelisch randje. "Thick As a Plank" heeft iets Lovin' Spoonful-achtig en is apart mede door het gebruik van de mondharmonica. Op zich luistert het allemaal best wel weg, en sommige nummers hadden best wel wat meer aandacht verdiend. Maar ik kan me wel voorstellen dat deze plaat zo halverwege de jaren 70 onvoldoende opviel en door de inconsistente aanpak overal tussenin viel.
Een re issue zal er ook niet inzitten vermoed ik.
Ook geen plaat die ik heel veel op zal zetten, maar gewoon een leuke curiositeit.