De eerste albums van The Last Poets (vooral hun debuutalbum uit 1970 is de moeite waard) waren een inspiratiebron voor de eerste rappers, en in 1984 (het jaar dat Oh My People verscheen) werd dit album, na een periode van diverse jaren waarin we van de groep niets hadden gehoord, met belangstelling begroet. Al snel pikte ik het op, maar een paar jaar later bleek dat het een stuk minder is dan hun eerste platen, en vooral minder dan hun debuut. De sociaal geëngageerde teksten, dat is waar het vooral om draait op deze albums, maar wat betreft muzikale aankleding kom ik hier wel wat te kort, zodat dit album bij mij niet snel meer in de speler belandt.