Morbid Angel - Abominations of Desolation (1991)

Het album dat opgenomen werd nog voor hun officiele debuut Altars Of Madness. De band was echter niet tevreden en de plaat verdween op de plank. 3 jaar later werd hij alsnog uitgebracht.

Voor mij persoonlijk is deze good old evil Death Metal van Morbid Angel midden jaren '80 met enigszins een wat andere bezetting SUPER! In tegenstelling tot zoals Death Metal na 1990 begon te klinken, vind ik de oer-Death Metal tussen 1984-1989 geniaal! Het heeft alles! Evil, ruig, donker, scherp, boosaardig, etc. etc. etc. Deze aanvankelijk niet-verschenen boosaardige en bere ruige Morbid Angel "debuut"-schijf is naast alle noodzakelijke kwaliteiten ook nog eens technisch, vooral de solo's, heel aardig. Ik als liefhebber van oude Thrash, en in dit geval dus de oer-oude Death Metal van zowat het eerste uur ga voor Abominations of Desolations enstig op mijn knieën en bovendien is dit de plaat van Morbid Angel die ik het liefst hoor. Lekker evil en ruig! Latere werk zal allemaal wel goed in elkaar steken....maar die brave gepolijste brom-producties moet ik niet, dat wat geschikter was/is voor het grote publiek. Metal hoort angst aan te jagen. Deze schijf dient de zieke geesten onder ons. En zo hoort het! Uitstekend!

Nieuwste aanwinst uit de underground store. Het songmateriaal is vrij sterk, er wordt goed gespeeld en het geluid is dik in orde. M'n favoriete nr. is Hell spawn.

Officieel uit 1986 en da's te horen...

De solo's van Azagthoth zijn subliem... Zo ook het drumwerk van Mike Browning...
Hij brult hier ook... Wat eerder op mijn lachstuipen werkt.... Het echte grunten moest nog worden uitgevonden...

De perfecte thrash-death crossover... Maar zo knullig gebracht en rommelig geproduceerd, dat ik wel snap dat de band het niet wilde uitbrengen...

Het officiele debuut is vele malen beter...

Jammer dat David Vincent hier nog niet op te horen is. Sommige nummers zouden later wel op andere albums verschijnen. Nog niet zo bijzonder als het echte debuut, iets simpeler qua aanpak, beetje Venom achtig soms. Slecht drumwerk van Mike Browning.

En die gekke Vincent deed op Altars Of Madness nog gewoon Mike Browning na met zijn grunt.

Ik vind de premature versies van de bekende Morbid Angelkrakers wel degelijk iets toevoegen. De band klinkt nog wat meer thrash dan deathgeoriënteerd. De gitzwarte duisternis omhult al wel het totaalbeeld.

Natuurlijk voegden de komst van Sandoval en Vincent meer professionaliteit toe aan Morbid Angel, maar Welcome To Hell vind ik in deze versie bijvoorbeeld veel zwartgalliger overkomen dan de uiteindelijke veel gejaagdere versie op Altars Of Madness.

Voor de Morbid Angel liefhebber is Abominations Of Desolation beslist een waardevolle aanvulling op de collectie.

Valt wel mee toch. Vincent heeft een veel diepere, lagere grunt. Een aantal nummers op kant B stammen nog uit de tijd met Browning en die zingt hij idd met dezelfde aanpak. Maar dan net iets beter uitgewerkt qua zanglijnen.

Neemt niet weg dat dit erg leuk is om af en toe eens te beluisteren. Vanwege het duistere, smerige sfeertje wat erover hangt en om te horen welke ontwikkeling de band heeft doorgemaakt.

Dave Vincent liet zijn grunt pas met Blessed Are The Sick de diepte ingaan. Grappig dat hij daar op Unholy Blasphemies weer als Browning klinkt.

En op Angel Of Disease op Covenant ook weer. Die nummers waren ook voor Brownings stem geschreven natuurlijk.

Welcome To Hell (heet Evil Spells op het officiele debuut) vind ik vanwege het meer slepende karakter trouwens ook beter in de originele uitvoering.