Now That's What I Call Music! 69 (2008)

Ik heb voor de grap deze dubbelaar eens 'binnengehaald' en zal het van begin tot eind gaan luisteren. Zitten wel aantal interessante nummers tussen denk ik. Eens kijken wat er zoal leeft in de Engelse hitparade Wikipedia wist te melden dat er daar in de 1e week van de release van dit deel 382.000 exemplaren zijn verkocht, een record.

Voor zover ik er wat van ken, en dat is zonder de voor mij ongekende clipjes aan te klikken ongeveer de helft van de cd: Soms leuk, soms complete misbaksels, heel vaak 'het is niet slecht te noemen maar míj doet het niet zoveel'. Ik denk niet dat ik de andere helft nog een keer aan ga klikken.

Vooral track 9 is typisch iets waarvan ik denk 'wat voor mensen kopen dit in godsnaam'? Van track 3 kan ik het ongeveer inschatten, maar vind ik minstens even erg.

Van track 26 hoor ik wel dat het objectief gezien goed is gemaakt... maar springt m'n tandglazuur er tegelijkertijd bijna af, en 23 vind ik dan wel weer leuk.

NOW 69

Mijn favoriete 14 zijn tracks
1 - 2 - 3 - 6 - 9 - 22 - 23 - 24 - 25 - 36 - 28 - 30 - 33 - 37

Gek overigens dat This Is the Life van Amy MacDonald in de UK
de top 20 niet haalde, terwijl het bij ons zo'n lekkere zomerhit was.

Is Basshunter weer terug?

Alsjeblieft, zeg tegen me dat het niet waar is...

"Now That's What I Call Music!" is de Britse equivalent van hitzone, in de jaren '80 kocht ik enkele exemplaren.
Bij hitcompilaties staan er leuke nummers tussen maar mag je ook het ergste verwachten.
De meeste nummers ken ik reeds. "This Is the Life" van Amy Macdonald vind ik uitstekend, zowat het beste nummer dat de laatste maanden bij ons in de hitlijsten heeft gestaan. De nummers van Duffy, Alicia Keys, One Night Only en Amy Winehouse vind ik ook prima en "Fascination" van Alphabeat begint een guilty pleasure voor mij te worden.
Wat betreft tracks 3 en 9 deel ik de mening van tnf.

nummer 32!

.. met dit verschil dat de Britse hitparade stukken beter is dan de onze.

En ik maar denken dat deze verzamelaar vol stond met zwoele nummers om sex op te hebben.
Misleidende titel.

sex op deze flauwe zever , nee, niet doen, bij sex luister je naar marvin gaye of prince op de achtergrond , als je aan sm doet , volle bak metallica , woehaha,,

allé , weeral reacties van de humorlozen !!!!

Het voordeel van "Now That's What I Call Music!" t.o.v. hitzone of hitclub is inderdaad dat er geen brol van respectievelijk Nederlandse of Belgische makelij staat.

Ik begrijp dat je geen fan bent van de palingsound

... en vooral geen fan van schlagers en Milk Inc en Kate Ryan!

ik mag Kate Ryan anders graag zien maar daar gaat het hier niet over....

Hot Chips & Kate Nash...

Zoiets zou in dit bekrompen landje nou nooit echt aan de bak komen...

"Foundations" van Kate Nash was nochtans een hit geweest in Nederland en België. Waarom opvolger "Pumpkin Soup" het niet doet bij ons is mij ook een raadsel, ik vind het best leuk (ik heb overigens haar full-CD).
"Ready for the Floor" van Hot Chip heb ik zopas beluisterd en vind ik prima.

Jep, en met precies dezelfde nummers, máár... dan in het Engels.

Hot Chip! Goldfrapp! Waarom staan zulke dingen bij ons niet in de top 40?
Heater van Samim is daar wel een late hit, zeg...
Ik vind dit toch leuker dan Hitzone, al heb je ook op deze cd's troep staan, maar daar kom je gewoon niet onderuit bij zulke cd's...

Als je de titel leest denk je : wauw een verzamelaar met allemaal nummers uit het magische jaar 69. Helaas het gaat om nummer 69 uit een bedenkelijke reeks hedendaagse hitparadepulp-plaatjes met spuuglelijke hoezen....
Now That's NOT what I call music....

De hoes is inderdaad vreselijk, maar wat hierop staat is minder erg dan wat er op Hitzone en Hitclub staat, al staat ook hier veel rommel op.

Nooit gedacht dat er hier zo massaal zo gereageerd worden.

HIts zijn hits en daar heb ik verder geen probleem mee.

Een goed voorbeeld is dat nummer van Basshunter dat zo slecht is,
dat ik het op een bepaalde manier toch best goed kan vinden ...

Boten Anna dus, maar dan in 't Engels .... het is maw niet de tekst,
maar de als mantra door je hoofd roeiende melodie die het hem doet.
Ik vind er niets aan, maar moet toegeven dat hij door mijn hoofd spookt.
En alleen daarom durf ik zeggen: een slim bedachte hit.

En omdat hits hits zijn, kan ik zo'n nummer als dusdanig ok vinden.

Het sterke van deze NOW MUSIC reeks is echter dat je
op een gemiddelde van 40 nummers ongeveer met 1/3 tophits,
1/3 missers, maar ook (en daar doen we het voor) 1/3 leuke britpop
nummers staan die je inderdaad bij ons moeilijker aantreft op compilaties.

Al moet ik eerlijk toegeven dat de Belgische Hitclub reeks ook sterk is.
Met oog voor leuke radiohits, zeker als je ook wat frisse belpop wilt meepikken.

Staan ongeveer vijf leuke nummers op, de rest is bagger. 0,5*

Twee woorden:

'Geen' en 'smaak'.

Trouwens geeft de Top 40 totaal niet goed weer wat er 'leeft' in de muziekwereld. Het is al jaren een verkapte, van alle relevantie ontdane playlist om vooral een irritante slag celebrities in de picture te houden (Want: 'Het Nederlandse product krijgt niet de erkenning die het verdient, blablabla..' ).



Het is toch inmiddels bekend dat dit een hitparade-serie betreft?

En wat mij betreft. Ze mogen al die Hitzones in de Noordzee pleuren. Dit vind ik nou juist wél geinige hit-verzamelaars die je niet meteen gillend afzet!!

Het concept van zulke cd's vind ik trouwens behoorlijk achterhaald in deze download-dagen... Ik maak dan ook m'n eigen verzamelaars met al het heerlijks dat nog verschijnt (veelal uit de alternatieve hoek).

Toch verkopen zulke hitcompilaties nog steeds als zoete broodjes, al vind ook ik het concept van zulke CD's achterhaald (ik koop al bijna 20 jaar lang zulke hitcompilaties niet meer). Zoals die Hitzones die in Nederland erg goed verkopen en die Hitclubs die in België steeds goud worden. Er is zelfs in dit downloadtijdperk nog een groot (wellicht jong) publiek voor dit soort CD's.
Wel zie je na een tijd die CD's terug in platenbeurzen of rommelmarkten. Als ik wilde had ik de ganse Hitclub-reeks tweedehands kunnen aankopen. De kopers ervan doen ze na een tijd weer weg, wat erop wijst hoe vergankelijk die recente hits zijn.

Ik koop alle NOW en HITCLUB compilaties.
En wel hierom ... ze bevatten opvallend veel leuke radiohits.
Nummers die best aardig zijn en die je nooit apart zou kopen.
De grote hits heb ik zo allemaal wel een paar keer dubbel,
maar die Britse en Vlaamse radiohits zijn een mooie bonus.

Ik sta er telkens weer van versteld dat ik denk:
ja, dat is dat nummer dat ze een tijdje geleden vaak
draaiden, leuk dat ik dat nu ook op CD heb ...

Wat ik ook volg zijn de recente 5CD box verzamelaars.
Universal en Sony/BMG hebben er al een paar uitgebracht
rond een muzikaal genre of thema ... de 100 beste ...

Volgende week verschijnen er 12 edities bij EMI Belgium.
Ik heb de tracklijsten hier voor me liggen: sommige zal ik wellicht
niet kopen, maar die van 100% new wave ziet er al heel smakelijk uit.

Stel dat je op 100 nummers een handvol liedjes vindt,
waarvan je denkt ... he, ik wist helemaal niet dat dit enz ...
dan vind ik die 20 à 25 euro op zich al goed besteed..
Op zo'n boxen ontdek je nog eens wat.

Schiet me nu maar neer.

Meestal koop ik liever de full-CD van de artiest zelf als ik een nummer op de radio hoor die ik heel goed vind (de albums van Duffy, Amy Winehouse en Amy McDonald vallen heel goed mee).
Die 5CD box verzamelaars (de 100 beste ... ) zijn wel interessant, ik heb er een aantal en ze zijn relatief goedkoop.

Ik moet m'n geld ook aan wat andere dingen besteden dan goede muziek, maar ik snap best waarom mensen er voor opteren om deze verzamelaars in huis te halen. Ze zijn gewoon erg representatief op een breed vlak.

Zo'n verzamelaar is inderdaad gemakkelijk, je hebt heel wat in één keer en hitcompilaties zijn relatief goedkoop, vandaar het succes.

Nu noem je ook artiesten die meerdere radiohits scoren.
Van hen zou ik ook nog een full CD overwegen, al heb ik nu
dankzij de compilaties bijna de halve Winehouse CD in huis.

Ik denk dat kaztor het juiste woord kiest: een breed scala.
Aangezien ik voornamelijk een retroman ben in het beluisteren
en verzamelen van muziek, zijn dergelijk compilaties de oplossing
om engiszins mee te blijven, zowel op hitparade als op het iets
alternatievere vlak ... want onderschat NOW en HITCLUB zeker niet
op dat laatste terrein, al zul je er nooit obscuriteiten op vinden.

Het interessante van die hitcompilaties is inderdaad de grote diversiteit van muziekstijlen en het geeft ook aan welke nummers in die tijd populair zijn. Je krijgt een hele reeks van hits in verschillende genres in één keer wat veel gemakkelijker is dan al die nummers apart te kopen of te downloaden. Om die reden zal er altijd een publiek zijn voor hitcompilaties.
Ik kan mij best voorstellen dat sommige muziekliefhebbers een ganse compilatiereeks verzamelen of in huis hebben.
Ik heb zelf ook exemplaren van "Now That's What I Call Music!" (jaren '80) gekocht, maar onlangs weggegeven.

Met zo een titel komen aanzetten is een zeer zwak gevoel voor humor hebben als je de inhoud bekijkt. De eerste tien nummers zijn, op Duffy na, te schaamtelijk om waar te zijn, en verderop is het al niet veel beter. Bloc Party, Hot Chip, Kate Nash en Amy MacDonald zijn de enige lichtpuntjes op een voor de rest dramatische verzamelaar. Is dit echt representatief voor de Britse hitlijsten tegenwoordig? In dat geval verbaast het me echt dat het ginder zo dramatisch gesteld is; ik had een hogere pet op van de Britse charts.

'Artiesten' als Britney Spears en Rihanna vind je op elke hitlijst ter wereld.