Yanni - Romantic Moments (1992)

Stel, je bent benieuwd naar de muziek van een zekere muzikant, maar je twijfelt nog een beetje: juist, dan biedt een compilatie vaak uitkomst, aangezien je meteen een objectieve bloemlezing voorgeschoteld krijgt van het werk van de desbetreffende artiest.
Gelukkig heeft Yanni meer compilaties op zijn naam staan dan gewone albums, dus een globale kijk op de muziek van Yanni is allesbehalve een probleem v.w.b. deze Griekse ijdeltuit.

Romantic Moments was mijn kennismaking met de muziek van Yanni. Bij de plaatselijke platenboer zag ik deze ooit voor 10 gulden in de uitverkoopbak liggen en voor dat ik het wist, had ik 'm al meegenomen.
In eerste instantie was het even wennen op de wel heel romantische en lieflijke klanken van opener "Reflections of Passion", maar voordat ik het goed en wel in de gaten had, werd ik naarmate het nummer vorderde, meegevoerd op de prachtige klanken die het nummer rijk zijn.
En zo staat er op deze compilatie wel meer fraais: het indrukwekkende "Santorini", het Vangelis-achtige "After the Sunrise", persoonlijke favoriet "Swept Away" (compleet met nieuw piano-intro), het prachtige en tegelijkertijd mystieke "Acroyali", het zeer afwisselende en levendige "Marching Season", het magnifieke en schitterend op vooral piano uitgevoerde "In the Mirror" en tot slot het aan Tangerine Dream ten tijde van Underwater Sunlight en Optical Race herrinnerende "Paths on Water".
Kortom: een uitstekende compilatie.

Waarom geef ik deze dan zo'n hoog cijfer, t.o.v. vele van Yanni's studio-albums?
Heel simpel, het bevat het béste werk uit de béste periode van Yanni én het was mijn allereerste kennismaking met de muziek van deze zongebruinde, toentertijd nog besnorde Griek, waardoor ik extra verrast was toen. En nog steeds ben ik van mening dat Romantic Moments één van de betere overzichten biedt op Yanni's muziek. Dus wat dat betreft zit het met dit album wel snor !

Daarbij wil ik ook nog even kwijt dat wat Yanni tegenwoordig maakt (z'n laatste 2 á 3 albums halen het gewoon bij lange na niet bij dit werk), gewoon héél mager afsteekt tegen zijn oudere en véél betere werk. Een album als Mexicanisimo is gewoonweg ronduit verschrikkelijk te noemen. Nee, doe mij dan toch maar een portie romantische momenten met dit album.