Robert Forster - The Evangelist (2008)

Geen hond die hier naar luistert natuurlijk. Allemaal druk met de nieuwe dejoes en andere aanverwante hippe bandjes. Jammer. Voormalig Go-Between lid neemt beste plaat van zijn solo-carierre op en geeft op machtige wijze vorm uitdrukking aan zijn gevoel van verlies. Verlies van wie? Grant McClennan natuurlijk, dat andere Go-Between lid die plosteling stierf in 2006. Overigens ook een zeer over de kop gekeken liedjesmaker, maar dat is een ander verhaal.
Gek genoeg klinkt de plaat ook een beetje als Grant klonk op zijn solo-werk. Alsof de geest van Grant zich vermengd heeft met die van Robert om tot de perfecte synthese te komen. Goede plaat dehalve, die veel meer aandacht verdient.

Inderdaad een prachtige plaat.

Robert Forster is toch een Duitse tweederangssprinter in het wielerpeloton die rijdt voor Gerolsteiner

Plus een acteur uit onder meer Jackie Brown. En nu?

Nou, de aandacht is er inmiddels

Goed, voor wat hoort wat. Ik kan me vaak toch redelijk vinden in de smaak van onze raadsheer Johan de Witt en zal hem eens gaan luisteren!

Zeer verstandig, Lukas! En die Duitse sprinter in natuurlijk met een umlaut, dus een geheel andere naam

Trouwens, kijkend naar jouw top 10 (en dan vooral de aanwezigheid van Jordan the Comeback erin...) heb ik nog een veel betere tip voor je, namelijk dit magistrale album van Forsters briljante jaren 80 band The Go-Betweens!

Zo zie je maar dat platen die je opvallen omdat de naam van de desbetreffende artiest erg veel lijkt op die van een Duitse tweederangswielersprinter best voor een aangename verrassing kunnen zorgen. Mooie liedjesplaat met een geluid dat in de verte doet denken aan The Triffids en Lloyd Cole. De afwisseling tussen stemmige ballads en iets minder stemmige net-niet-uptemponummers (het lijkt wel alsof de wat lichtere tracks in slow motion worden gespeeld) bevalt mij wel. Voorlopige favoriet: Don't Touch Anything. Twijfel tussen 3.5* en 4*, maar voorlopig krijgt ie het voordeel van de twijfel! 4* derhalve.

Hoho, Förster heeft Giro en Vuelta-etappes gewonnen, prima sprintertje dunkt me . Eens kijken of deze CD ook meedoet op de eerste rang.

Een verrassende plaat. Fris geluid en mooi gearrangeerde liedjes, die ondanks de wat monotone zang van Forster, toch elk toch iets eigens hebben. De opener die al direct om de aandacht vraagt, of het subtiel gevoelige; Did she overtake you. Het melodieuze van Demon Days, dat mij doet verlangen dat ik gitaar zou kunnen spelen, om dit zelf te kunnen zingen. Zo bied The Evangelist aardig wat afwisseling; ingetogenheid in combinatie met de zon. Dit album bevat 10 mooie liedjes van een artiest, die de gehaalde mosterd op een subtiele wijze in zijn eigen brouwsel stopt.
Verlies heeft zelden zo mooi geklonken.

Welk verlies doel je nu (concreet?) op?

Verlies van zijn oud bandmaatje Grant McLennan, met wie hij in Go-Betweens zat. Grant is in 2006 plotseling overleden op 48 jarige leeftijd.

Vroeger regelmatig Go Betweens en de soloplaten van de mannen beluisterd, nu weer eens wat van hun latere platen aan het luisteren, van deze ben ik behoorlijk onder de indruk (past ook mooi bij deze druilerige zondag)