Uri Caine - Dark Flame (2003)

“Uri Caine vulgariseert Mahler”, dat is, in een notendop, hoe we ‘Dark Flame’ zouden kunnen karakteriseren. In de componist wiens symphoniën overlopen van tintelende thema’s en dialogerende orkestgroepen, waar tragiek en grootheidswaan ten top worden gedreven en wiens melodische kracht zijn weerga amper kent, vindt Uri Caine inspiratie om met een kamerorkest vol jazzmuzikanten pittoreske, soms zelfs gratuite stukjes muziek te maken. Voor wie zich daar al iets bij kan voorstellen, oordeel vooral niet te vroeg: ‘Dark Flame’ overtreft uw stoutste dromen.

Caine laat immers zijn ongebreidelde fantasie de vrije loop: schrik dus niet als u nu eens een zwoele vrouwenstem dichterlijk nonsens aan elkaar hoort rijmen, dan weer een Chinese vertelling moet aanhoren en nog een andere keer in een Duits schlager-festijn terechtkomt. Klinkt vreselijk, en voor al wie zonder een greintje humor in zijn lenden is geboren zal het dat ook zijn: een verschrikking.
Wie zich echter openstelt voor deze clowneske karikatuur van jazz en klassiek, die zal zich kostelijk weten te amuseren met ‘Dark Flame’. Immers, het is best spannend om een jazzy of een klassiek uitgangspunt omgebogen te zien tot ware “volksmuziek”, terwijl het oorspronkelijke genre nog nagalmt. In dit album komt dus werkelijk alle muziek naar voren, en gering is die verdienste niet. Gierende gitaren vloeien immers moeiteloos over in subtiele geluidspoëzie van DJ Olive – slechts weinigen komen daar mee weg, denk ik.

Amusement hoort echter ook gepaard te gaan met een beetje diepgang, of moet op zijn minst stijlvol zijn uitgevoerd. Wat dat eerste betreft vrees ik ervoor, wat de stijl aangaat hoeven we echter niet te twijfelen. Caine roept zijn vrolijk zeverende orkest op tijd en stond een halt toe, om met zijn trio even te gaan swingen, of om een heftige sax- of klarinetsolo een kans te geven. En ook de strijkers van dienst laten af en toe onversneden kamermuziek horen.
Binnen de karikatuur van jazz en klassiek, schermt ook de zuivere toepassing ervan door. Probeert Uri Caine via de karikatuur een ode te brengen aan muziek an sich, aan klank in al haar variëteit? Luistert u, en oordeelt zelf!