Can Atilla - Live (2003)

Fantastisch electronisch album van deze Turk met veel tangerine dream invloeden. 4 sterren

Groove Unlimited heeft wel eens een leuke actie zoals een gratis CD bij aankoop van een artikel uit hun collectie. Welke CD dat dan is, is een verrassing. In ieder geval is het altijd wel iets wat via hun eigen label is uitgebracht.
Zo zat recent dit live-album van Can Atilla er gratis bij. Nog nooit van deze artiest gehoord, maar bij de eerste noten pakte me het meteen! Binnenkort dus maar eens goed op me in laten werken. Toffe verrassing!

Can Atilla is een veelzijdige muzikant die o.a. ook bekend staat om het maken van elektronische muziek in vooral de stijl van Tangerine Dream, maar ook Jean Michel Jarre.

Op dit live-album combineert hij de stijl van Tangerine Dream zoals ze klonken in de jaren '90 en die van Jarre tot een sterk geheel. Dat hij goed is in het maken van doordachte en memorabele composities, is een feit. Maar voor originaliteit hoef je niet bij Can Atilla aan te kloppen. Daarvoor moet je wellicht bij zijn meer orkestrale, traditionele muziek zijn. Echter staat dat toch behoorlijk ver verwijderd van zijn elektronische muziek

Het album Live, opgenomen tijdens het concert wat Can Atilla gaf op het Ankara International Music Festival op 22 mei 2002, klinkt vooral als een soort vervolg op zijn van oorsprong eerder uitgebrachte album Waves of Wheels, een album die via het Nederlandse Groove-label een jaar na dit vastgelegde optreden, opnieuw uitgebracht zou worden, inclusief bonustracks. Dus eigenlijk dient dit live-album dan ook een beetje om de re-release van Waves of Wheels opnieuw te promoten. Afkomstig van oorspronkelijk Waves of Wheels zijn op Live unieke, nieuwe versies van "Torchlight" te horen die een stuk dynamischer en opzwepender klinkt dan de studio-versie en een wat meer tragere versie van "Winterland" die mede door het toevoegen van wat meer akoestische instrumenten, wat kleurrijker klinkt.
De rest van het materiaal is echter, wat ik ervan weet, exclusief voor deze release en zijn op geen enkel studio-album terug te vinden. Dus net zoals Tangerine Dream vaak deed (en nog steeds trouwens), presenteert Can Atilla op Live vooral heel veel nieuw materiaal wat aan niveau en kwaliteit absoluut niet onderdoet voor zijn studiowerk.

Dat Can Atilla ook fan is van Jarre, is bijvoorbeeld duidelijk terug te horen op "Arpeggiator" en los van dat het nummer dezelfde titel heeft als de Jarre-track van zijn eigen live-album The Concerts in China, is het gewoon erg goed.
Maar ook Vangelis wordt geëerd middels het prachtige "Marco Polo" wat ook weer los van de verwijzing, een prachtig nummer is.
De rest van het materiaal is eigenlijk verder ook gewoon van hoge kwaliteit. Nummers als het epische en grootse "White Out" en "Leonardo" laten vooral horen dat Can Atilla echt een grote fan is van Tangerine Dream. Het is ook absoluut niet voor het eerst dat hij duidelijk in zijn muziek zijn adoratie voor deze legendarische band laat horen; het is eerlijk gezegd bijna eng hoeveel de muziek van Can Atilla het geluid en niveau van Tangerine Dream benaderd, misschien zelfs in sommige opzichten overtreft.

Concreet is dit verder gewoon een geweldig en heel fijn album die van begin tot eind nog-stop dynamische en sterke elektronische muziek laat horen. Tevens laat Can Atilla ook met dit album horen, dat hij live goed voor de dag weet te komen met unieke composities die niet onder doen qua niveau voor zijn studio-releases.

Can Atilla is een geweldige ontdekking gebleken en zijn elektronische muziek weet me goed te smaken. Ook dit album heeft me geprikkeld om meer van deze muzikant te ontdekken. En eerlijk gezegd zal het me een zorg zijn dat Can Atilla een copycat is v.w.b. het neerzetten van een muzikale stijl. Beter iets goed jatten dan slecht verzinnen is hierbij een veelvuldig aangehaalde uitspraak die ook nu weer van toepassing is.

Aanrader dus!