Peter Brötzmann / Michiyo Yagi / Paal Nilssen-Love - Head On (2008)

Na mijn overmatig enthousiasme voor Michiyo Yagi / Ingebrigt Håker Flaten / Paal Nilssen-Love - Live at SuperDeLuxe (2006) moest ik dit album natuurlijk ook aanschaffen, dat is inmiddels al enkele jaren geleden en in die tijd heb ik hem regelmatig gehoord.

En het werkt nog steeds! Nog steeds voegt Yagi op koto een hoop toe aan het toch wat meer "standaard"-palet van Nilssen-Love en Brotzmann. Het voegt een extra dimensie toe die veel gewone freejazz niet heeft. De nummers die uitgevoerd worden hebben zelf weinig herkenbaars, dus dit kunnen we indelen in mijn categorie "chaotische freejazz". We horen elk van de musici wel ergens wegsoleren, bijvoorbeeld het geweldige stuk solo drums in het begin van het slotnummer.. Wanneer dan daar langzaam de koto inkruipt wordt het helemaal geweldig...

Waarom gaf ik eerdergenoemd album dan 5* en deze maar 4,5*... Het werkt nog beter zonder Brotzmann, niet dat zijn bijdragen zwak zijn, maar de sterkste momenten vind ik hier toch de stukken waar Yagi en Nilssen-Love duelleren, Brotzmann leidt hier soms een beetje van af. Die interactie heeft hij beter te pakken op deze plaat: Peter Brötzmann, Maleem Mahmoud Ghania & Hamid Drake - The "Wels" Concert (1997). Niet dat het dit album veel zwakker maakt, maar het heeft net niet die magische vonk die het echt helemaal uit-je-dak-gaan-waardig maakt.

Broeierig plaatje inderdaad! Leuk dat je hem onder de aandacht bracht. Ik kan me goed vinden in jou omschrijving van hierboven. Michiyo Yagi is inderdaad een aparte stem in het vrije improvisatie landschap. Die plaat met Haker Flaten is ronduit geweldig en overtreft dit werk omdat de koto daar wat meer centraal staat. Yagi moet er immers niet opbeuken tegen de verpletterende klanken van de Wuppertaler. In de zomer reis ik naar Japan en hoop - met gekruiste vingers - dat ze ergens optreedt. Een bezoekje aan SuperDeLuxe staat alleszins in de planning.

Sterk concert dat uitermate goed bevalt. Het voordeel van een Brötzman in je bezetting te hebben is dat iedereen op spits gedreven wordt. Het is volgen en doorzetten of ten onder gaan en dat zorgt hier voor enkele vindingrijke stukjes (dikwijls roodgloeiend gekleurd). Daar ligt misschien de verklaring van de titel 'Head On'. Nilssen-Love is met zijn felle uithalen de perfecte drummer voor deze bezetting. Hij blijft naar mijn gevoel toch behoren tot de onstuimigste drummers van dit moment.