In Vain - The Latter Rain (2007)

godallemachtigteringjezusnogaantoe, zijn er echt maar 2 metaalhoofden die dit album kennen.
extreme blermetaal, blackmetaal gecombineert met akoestische, zelfs jazzy achtige stukken.
echt goed.

Wat hij zegt.

Zeer originele blackmetal plaat die boordevol verrassingen zit. Desondanks de lange zittijd verveelt ie geen seconde.

prachtige berichten hier

Deze week Het Metal Album van de Week

Goed album. Alleen die praatstem af en toe vind ik niet zo geslaagd.

Zo bij de eerste keer luisteren kan dit album me niet echt boeien. Zal het later nog eens proberen.

Aangename verrassing. De heavy stukken doen mij een beetje denken aan het toegankelijkere broertje van Deathspell Omega.

Alleen vind ik die overdreven dichtgeplamuurde productie wat jammer.

Dit Metal Album van de Week zou me theoretisch aan moeten spreken: muzikaal zit het goed in elkaar, het is afwisselend qua zangstijl en muziek, een paar goede solo's. Daarnaast opeens een stukje saxofoon en gesproken woorden tussendoor.

Dat was de theorie. In de praktijk heeft het me na een paar keer luisteren niks gedaan. Er blijft weinig van de muziek hangen, en de cd duurt ook te lang om mijn aandacht vol te houden.

Na 4 keer luisteren geef ik dit album toch maar op, er zijn interessantere dingen te beluisteren.

3.0*

Uit Noorwegen alweer en actief sinds 2003 timmert deze progressieve death/black metal groep aan de weg naar eeuwige roem. Ik had vooraf schrik bij deze inzending van collega aslan, want de vorige twee bijdragen waren voor mij harde noten om te kraken. Hier wordt alles over een andere boeg gegooid, warempel verstaanbare zang en vele uitgebreide instrumentale stukken die mij goed liggen.

The Latter Rain is een bombastisch instrumentale opener maar In The Midnight Hour is al onmiddellijk een eerste fel door mij gesmaakt nummer: bijna tien minuten meeslepende muziek hoewel ik nog niet zeker ben van dat "Hear the Pounding of the Drums"-stuk. Det Rakner! is een snel in het Noors gezongen nummer met gekkere gitaarcapriolen. Nu begin ik te denken dat de vorige nummers ons om de tuin dienden te leiden, maar schijnt bedriegt en een folky stuk met cleane zang volgt.

Een klein pijnpuntje voor mij komt hier ook al aan bod: de gesproken stukken op songs twee en vijf. October's Monody is weeral iets totaal anders, startend als een valse trage, overgaand in een razendsnel nummer met wel mooie gitaarlijnen en eindigend als een midtempo nummer. Hier en daar hoor ik de huidige Opeth doorklinken. Soms doet dit nummer me denken aan The Lotus Eater. Their Spirits Ride with the Wind wordt ook door mij fel gesmaakt door de sfeer en de afwisseling, opnieuw een knappe luisterervaring, weinig tekst en veel muziek. I Total Triumph zou opnieuw een in het Noors gezongen nummer moeten zijn en bevat een geweldige openende gitaarsolo, de rest van het nummer valt mij nog altijd een beetje tegen. Een saxofoon speelt wel een ingetogen solo.

The Titan is mede door het aanwezige strijkensemble mijn favoriete song op dit album, prachtige meeslepende melodielijnen in contrast met de loodzware en trage grunt. De feedback van de gitaar rond 2:40 doet mij wel iedere keer opschrikken, de sloebers! As I Wither benadert nog het meest de traditionele snelle beuker met grunt en diverse gitaarlijnen. Morning Sun is een kort instrumentaal stukje met strijkinstrumenten, piano, akoestische gitaar en dwarsfluit, het had misschien vroeger in de tracklist kunnen staan. Sorgenfri (met indrukwekkende grunt) is de tamelijk rare afsluiter (totale omwenteling vanaf 3:30) van een album waarbij ik aanvankelijk mijn argwaan had maar dit album is mij bevallen.

Het is misschien minder extreem dan verwacht maar bevat genoeg tegendraadsheid voor die liefhebbers en genoeg klassieke ingrediënten voor de andere liefhebbers.

In Vain is een Noorse band en timmert al een tijdje aan de weg. De progressieve black/death metal die ze neerzetten doet mij hier en daar denken aan Anathema (vooral de cleane stukken) en aan Opeth. Hoewel ik In Vain wel wat harder vind dan Opeth.

De wisseling van rustige stukken met hardere stukken werkt best goed. Ik moet alleen vaststellen dat dit album bij mij nergens blijft hangen. Een nummer als October's Monody gaat eigenlijk geheel aan mij voorbij. Wel moet ik zeggen dat ik de cleane stukken erg gaaf vind en ik had denk ik liever gehad dat het album wat meer daar op gericht was dan op de ruige stukken.

Het is leuk en er zitten best leuke riffs en stukken tussen, maar nadat het album afgelopen is kijk ik er niet echt naar uit om de plaat weer op te zetten.

Dit album kost gewoon tijd, voor mij dan tenminste, eerste paar keer viel het me behoorlijk tegen en deed het me weinig maar ik zet hem vandaag voor de vijfde keer op en net als zijn opvolger is dit gewoon een briljante plaat. Wat een afwisselende, melodieuze, sfeervolle en lekkere plaat is dit toch! Het album wat hierna komt vind ik nog net wat beter maar deze mag er ook zijn.

As I Wither

Wat trebemmit zegt: het heeft zijn tijd nodig maar dit is voor mij ook een openbaring geweest. Niet alles bevalt, dat kan waarschijnlijk ook niet, maar deze heeft vele malen de muren doen daveren in Kasteel Spamalot.