Steve Earle & The Del McCoury Band - The Mountain (1999)

Hét bewijs dat country/americana geen flauwe muziek is. Ga ook solo live zien als je de kans krijgt!

Fantastische cd van Steve Earle, het schijn dat hij weer een nieuwe bluegrass cd aan het opnemen is.

Inderdaad een prima plaat, tijdloze schoonheid... raar dat dit zo slecht gekend is zo hier blijkt!

**** dat zijn er vier.

We hebben dit een keer op een feestje gedraaid, de hele tent ging uit z'n dak.

Erg prettige country/bluegrass-plaat. Op "El Corazon" hoorden we al een voorproefje van Earle's samenwerking met The Del McCoury Band, maar nu kunnen we er dus een heel album lang van genieten. Muziek in deze stijl wordt in deze tijd zelden nog zo goed gemaakt.

schitterende plaat van steve earle die geen slechte maakt , een echte party plaat voor rockers dan en niet voor de dance people

spijtig dat de man zo ongekend blijft , groot artiest met het hart op de goede plaats

Fantastische CD en wederom de vraag: waarom heb ik deze nog niet? Veel Ierse invloeden deze keer en Steve Earle maakt een perfecte mis tussen rock, (ierse folk) en country. Kan bij elke plaat wel hetzelfde schrijven eigenlijk. Fantastisch gewoon, dit is inderdaad een perfecte feestplaat.

Zeg Beaster, zo ongekend is Earle niet. Al zijn concerten in Europa zijn zowat steevast uitverkocht.

Nee. Dit vind ik niet geweldig! The mountain is het enige redelijke nummer.

Tja waarom verbaasd dit mij niet.

In ieder geval leuk dat je het probeert Emile. Ik vind het al verbazingwekkend dat de naam Steve Earle jouw heeft weten te bereiken en dan ook nog eens deze CD, naar naar jouw op 10 kijkende. 100 procent zeker weten dat je over een paar jaar geheel anders denkt. Het is u vergeven. Ik was 19 toen ik voor het eerst met Steve Earle te maken kreeg middels Copperhead Road. Ik was direct verkocht. Jij hebt over het algemeen het meeste met Idols afgeleiden en dan is het niet vreemd dat dit je niet raakt. Ik vrees dat als jij je aan Bob Dylan of Bruce Springsteen gaat wagen dat ook zij worden overladen met 1 sterren.

Ik had Emile al gezegd dat het niks voor hem was maar ja, curiosity kills the cat.

Ik vind het in ieder geval wel een topper. Was zelf nog niet bekend met de bluegrass sound (wel met Steve Earle) maar het bevalt me echt heel erg goed. Thuis word ik al voor gek uitgemaakt als ik dit opzet maar het is het waard.
Heerlijk die mandoline en banjo en wat er allemaal nog meer in verwerkt zit. Steve Earle & the Del McCoury Band is een zeer goede combinatie. Wat mij betreft maken ze nog wat platen samen. Dit is ook een plaat die je volgens mij bij elk jaargetijde kan draaien zonder dat het raar klinkt.
Mijn favorieten zijn The Mountain, Dixieland en het instrumentale Paddy on the Beat.

Mooie hoes trouwens weer, daar heeft Steve ook wel een oog voor.

Met dank aan L_T_B voor deze tip.

Ik had het album inderdaad van NYCL (sorry! ik ben nogal eigenwijs. You know that)!!! Ik vind wel dat ik verschillende stijlen vaker moet proberen. (momenteel) Lag dit inderdaad niet in mijn straatje. Ik heb nog nooit een album van Bob Dylan of Bruce Springsteen geluisterd, maar de grote hits die ze in Nederland hebben gescoord destijds vond ik absoluut niet slecht!!!! Misschien toch maar eens proberen. Bedankt voor de tip!!!

Wat een feestplaat is dit hè. Dit soort folk/bluegrass gerichte platen zijn geen dagelijkse kost voor mij, maar Earle en zijn vrienden maken zo'n energieke plaat, daar wordt je gewoon vrolijk van. Een Ierse invloed hoor ik inderdaad ook wel, en aangezien de uptempo nummers van The Dubliners door mijn vader van jongs af aan er al zijn ingeramd, kan ik daar niet rouwig om zijn. leuk!

Dijk van een plaat! Ik heb Earle-gewijs wat een valse start genomen & een paar jaar geleden Exit-O aangeschaft. Die plaat kon mij absoluut niet raken. Nu op een beurs voor een prikje deze plaat + The Revolution Starts Now aangetroffen en dat zijn beiden fantastische albums. Dit smaakt naar meer! Ik zit momenteel wel wat in een bluegrassperiode, dat zal er zeker aan bijgedragen hebben...

wat een verpletterend mooi album! Ik kan er geen slecht nummer op ontdekken. Een fantastische plaat van begin tot einde. Hoogtepunten opnoemen is onmogelijk, het is allemaal goed. Wat zou het leven mooi zijn als er altijd zulke mooie produkten werden afgeleverd door artiesten. Een feest om naar te luisteren! Als ik hier naar luister krijg ik bijna de neiging om er naast mijn huidige groep een country- of bluegrass groep op te richten......

Ik wacht nu al eeuwen tot deze en 'I'll Never Get Out...' voor een meer studentvriendelijke prijs te koop zijn op bol of WowHD maar het wil maar niet. En deze is toch al meer dan 15 jaar oud....

Blijft een heerliijke CD, al moet ik er écht voor in de stemming zijn, en vindt werkelijk niemand in mijn omgeving hier ook maar iets aan.

'Still in Love with You', die ik eerder verrassend genoeg niet heb genoemd, is zeer mooi en ook zeker een uitschieter, zo ook de afsluiter van de CD 'Pilgrim'.

Volgens mij 1 van de beste platen van Steve Earle, die mij onwillekeurig doet denken aan Dillard & Clark, niet alleen vanwege de overwegende bluegrass-stijlvorm. Net als Gene Clark is Steve Earle zo'n liedjesschrijver die naar welk genre hij zich ook richt met liedjes op de proppen komt die volstrekt authentiek (meer stijlvol dan stijlzuiver) en geloofwaardig klinken. Bij goeie bluegrass mis je de drums niet, de combinatie van stuwende contrabas, slepende violen en opzwepende anderszins snaren maken dat je wilt dansen. Die kwaliteit treffen Earle & Del Mc Couryband hier. Het was zelfs zo dat 'Harlan man' in Paradiso met 'the Dukes' mij een beetje tegenviel; de drums sloegen het nummer dood. Ja, dat heb je als je zo het vermogen hebt om je zo'n stijl zo eigen te maken.

Best of the best in dit genre. Wat een prachtplaat en wat een geweldig stel muzikanten dat er het hele album door een fantastisch feestje van maakt.
Voor mij geen fillers, inzakkers of skipmomenten. Dikverdiende 5 sterren voor dit juweeltje!

blijft een heerlijk album. hoewel Steve Earle al eerder wat bluegrass liet horen op zijn album "Train a Comin" (1995) waar o.a. de bluegrass muzikanten Peter Rowan, Norman Blake en Roy Huskey aan meewerkten, gaat hij op dit album een hele stap verder middels de samenwerking met het bluegrass gezelschap van The Del McCoury band.

inderdaad een feestje voor de oren met aanstekelijke nummers als "Texas Eagle", "Carrie Brown" en "Harlan Man", waar wat rustigere nummers tegenover staan in de vorm van melodieuze ballads als "I'm Still in Love with You" met een geweldige tweede stem van Iris Dement, het weemoedig slepende "The Mountain" en de ingetogen, stemmige afsluiter "Pilgrim" met een duidelijke hoorbare Emmylou Harris en prachtige, meerstemmige zang, zoals die op meerdere nummers ook te horen is in zijn samenzang met Del en Ronnie McCoury.

de folk melodie van "Dixieland" heeft overigens erg veel weg van zijn later verschenen klassieker "Galway Girl", dat in Ierland zou uitgroeien tot een soort van nationaal volkslied.

geen zwak nummer te bekennen op dit album met alle door Steve Earle zelf gecomponeerde nummers, fantastisch uitgevoerd door de Del McCoury band, waaraan op een aantal nummers ook de vermaarde Nashville sessiemuzikanten Jerry Douglas (dobro), Sam Bush (mandoline) en Stuart Duncan (fiddle) bijdragen leverden.

Album werd geproduceerd door de "Twangtrust" (het productieteam Steve Earle & Ray Kennedy) en Ronnie McCoury

Steve Earle: guitar, vocal
Del McCoury: guitar, vocal
Ronnie McCoury: mandolin, vocal
Rob McCoury: banjo
Jason Carter: fiddle
Mike Bub: bass

deelcitaat uit de liner notes (Steve Earle - Sept. '98)

"This is my interpretation, to the best of my ability and with all of my heart (as well as with the assistance of the best bluegrass band working today) of the music that Bill Monroe invented. I do know this, Mr. Bill was very kind to me whenever we met during what turned out to be the last few years of his life. In December of 1995 he honored me by walking out, uninvited, onto the stage of the Tennessee Performing Arts Center twenty minutes into my show and remaining to sing five or six with Peter Rowan, Roy Huskey Jr., Norman Blake and myself. It was the biggest thrill of my life. When I look back now, I believe this record was really born that night.

My primary motive in writing these songs was both selfish and ambitious immortality. I wanted to write just one song that would be performed by at least one band at every bluegrass festival in the world long after I have followed Mr. Bill out of this world. Well, we'll see"