Innerzone Orchestra - Programmed (1999)

Die stemmen in het begin vind ik nog een beetje irriteren maar ik heb pas 2 nummers gehoord, hopelijk verandert dit, muzikaal klinkt het in ieder geval leuk.

Ben deze opnieuw aan het beluisteren en de versie van at les is heel mooi ook wel een rijk klanktapijt en zin voor detail te horen in de headphones maar toch blijft deze plaat net als songs for... niet gemakkelijk verteerbaar; niet dat dit hoeft maar het ligt misschien aan mij maar ik heb nog nooit echt de klik kunnen maken met dit album; hoewel architecture met richie hawtin fantastisch is; ik merk nu wel dat deze plaat er door de headphones veel intenser uitkomt en zal blijven proberen want muziek die een inspanning vraagt is vaak de meest essentiële;

heb net mijn score verhoogd na het horen van programmed en the beginning of the end; wat een ritmes en wat een composities; puur genieten, wat een kwaliteit

Een van mijn favoriete albums aller tijden. Het album gaat verschillende kanten op; hiphop, techno, jazz, soul, maar vormt toch een sterk geheel. Aanrader.

Carl Craig is niet echt een album-man, maar dit mag toch vrij geslaagd heten. Enkele missers, maar die hebben ze op de (enkele) LP-versie weggelaten. Met name kant A is daardoor bijzonder geslaagd.

Manufactured Memories is een geweldige opener, met Nederlandstalige vocalen van Steve Rachmad. Bouwt heerlijk op. Monsters en Blakula klinken als de betere jazz rock uit de seventies (Chick Corea en zo). People Make The World Go Round is een geweldige cover door Paul Randolph van een sowieso al sterk nummer (van The Stylystics).

Kant B mist echte uitschieters, behalve natuurlijk At Les, maar daarvan blijft het origineel toch de beste versie. Bug In The Bassbin ontbreekt op de LP, maar daarvan zijn allerlei fantastische versies op andere EP's te krijgen.