Al Stewart - Bed Sitter Images (1967)

Ik geef het toe: ik ken voornamelijk alleen die ene hit van Al Stewart, Year of the Cat, en dat nummer is me in de loop der jaren flink gaan vervelen.
Waarom dan toch aan een volledig album beginnen? Heel simpel: op het album Stardom Road van Marc Almond staat zijn versie van de titelsong van dit album en aangezien ik dat een erg lekker nummer vind moet ik wel het origineel kennen.
En dat origineel is ook een prima pop-nummer. Automatisch blijf je dan hangen bij de rest en ondanks dat ik het erg vind passen in de tijd waarin het uitgebracht is kan ik het toch prima pop vinden.
Al Stewart valt me dus reuze mee en misschien moet ik maar eens verder met zijn discografie.

@ aERo ; er is ook niets mis met het full-album The Year Of The Cat, als je het mij vraagt zijn beste album (Lord Grenville, On The Border...)
Dit album hier ken ik nog niet...

Misschien moet ik me dan ook maar eens over die titelsong daarvan heenzetten en hopen dat de rest er goed in slaagt me een liefhebber te maken

Later ook verschenen als "The First Album".

Deze is nog geheel akoestisch met alleen orkest-back up.

Zeer charmante elpee, deze.

Een wat ongelukkige start van Al's carrière. Wat hem betreft had het orkest er niet bij gehoeven, en het songmateriaal is ook niet echt sterk. Bedsitter Images, Samuel Oh How You've Changed en de gitaarinstrumental Denise at 16 blijven overeind, de rest doet wat gedateerd aan.
Als ik goed geïnformeerd ben, deelde Al in 1967 woonruimte met Ralph McTell, en misschien is dat de reden dat Samuel qua melodie veel wegheeft van Streets Of London. Hoe dan ook, het is een mooi nummer dat Al nog altijd graag live speelt.
De heruitgave van deze plaat onderging enkele wijzigingen: Scandinavian Girl, Pretty Golden Hair en Cleave To Me (ik mis hem in bovenstaande tracklist) verdwenen en het prachtige Clifton In The Rain kwam ervoor terug, evenals het rampzalige Lover Man van de Incredible String Band.
Maar wat maakt het allemaal uit, tegenwoordig is alles van zijn eerste drie elpees uitgebracht op To Whom It May Concern, zelfs zijn allereerste singletje The Elf staat daarop.

ja grappig dat was blijkbaar de mode in 1967, even een orkest erbij arrangeren. Of de artiest dat nu wilt of niet. Dat zie je bij meer artiesten in dat jaar.(val stoecklein bijvoorbeeld). Echter is dat nu juist de enige trend in de muziekgeschiedenis die ik geweldig vind. Zouden de platenlabels nu ook weer moeten doen.

Geen onaardig debuut van deze Al Stewart. Bij Stewart zoek ik met name het muzikale gedeelte, tempowisselingen, zijpaadjes en innovaties. Zijn stem klinkt heel eigen en is ook passend bij de muziek die hij maakt, maar heeft door zijn tongval ook wel wat afstandelijks. Edoch, ik merk dat ik er toch graag naar mag luisteren en idd. Ralph McTell heeft zijn Samuel verder uitgewerkt tot de evergreen dat Streets of London is geworden, of althans zo lijkt het, je weet niet wat er op die kamer is gebeurt. Je hoort i.i.g op dit album dat er een aparte artiest is opgestaan, die nog heel wat uit zijn mouw zou schudden.

Een boxje met 5 albums van Al Stewart gekocht en daar zit deze ook bij. Op vinyl heb ik nogal wat van deze singer-songwriter, maar deze oude albums zijn lastig te vinden. Ik kende dit album ook niet.
En het is een prettig album, sympathiek.
Gewoon goede songs, productie valt mij ook niet tegen. Had het slechter verwacht.
Al Stewart laat horen waar hij goed in is, mooie melodieën , prettige zang en goede begeleiding.
Mijns inziens een uitstekend debuut, dat niet onderdoet voor de bekendere platen.
Dus ik ben wat positiever dan andere MM leden.

Ook ik vind het een buitengewoon sterk debuut. Natuurlijk, niet alles is even sterk, maar wat wil je: hij was op dat moment 22! Ook het orkest is voor mij geen enkel bezwaar. Dat gebeurde in die tijd wel regelmatig, zoals bijvoorbeeld bij Nick Drake.

De bonusnummers zijn sterk wisselend. Maar het schitterende Clifton in the Rain is toch echt een van Al's beste nummers!

Alle vroege albums van Al blijf ik diverse keren per jaar draaien ...

In mijn herinnering zijn die eerste vier CBS-platen minder sterk dan Past, Present & Future, wat echt een ijzersterke plaat is. En ook al kunnen die eerste vier platen zich niet met dat meesterwerk meten, zijn die platen allerminst zwak.

Deze volledige akoestisch (met orkest) opgenomen plaat is niet een meesterwerk maar het is zeker een charmante plaat. Het is wel wat kitscherig en volgens mij ook niet echt een favoriete plaat van Al zelf.

Elke keer als Oh Samuel speelt, wil ik Streets of London meezingen, wat wel echt een betere song is. Maar verder staat er niet echt een zwakke song op deze plaat, maar helaas ook geen klassiekers. Maar die komen nog.

Vreemd wel dat Beleeka Doodle Day is dan wel met orgel en drums, maar ik kom er niet achter wie meespeelt. Ik heb de lp niet en ook nooit gehad. Misschien eens verandering in brengen.