The Greatest Hits '95 Vol. 1 (1995)

Ik denk niet dat veel mensen 1995 als hun favoriete muziekjaar zullen kiezen...

Toch wel het betere Eurodance werk. The Bomb is zelfs geniaal.

Jammer van die troep van André Rieu en Clouseau.

2*

Voeg daar maar Nightcrawlers en U96 aan toe!
1,5 voor die drie.

Duke vind ik nog wel wat novelty-value hebben (wat klonk die zanger nichterig! ) maar de rest wil ik zsm vergeten, met Jeremy Jackson voorop.

Eens met gemaster. The Bomb, Snap en Club Bizarre heersen, maar er staat ook wel extreem veel kutwerk op.

Echt een paar geweldige nummers hierop. Push the Feeling On, The Bomb, Club Bizarre en Eternity blijven ook nu nog overeind wat mij betreft. Wel apart dat die ook allemaal achter elkaar staan.

3 is een van mijn grootste guilty pleasures ooit. Zo'n prachtig nummer vond ik dat destijds. Nu snap ik daar niets meer van.

zo is dat, en het lekkerste kutwerk heeft met muziek geen fluit te maken!

Afgaande op enkel de hitlijsten inderdaad niet, maar er verschenen in dat jaar 1995 wel talrijke prachtige albums o.a. van Oasis, Pulp, Blur, Radiohead, Smashing Pumpkins, Jayhawks en ook David Bowie en Prince. Daarvan is echter niets terug te vinden op deze compilatie. Hitparade en kwaliteit hebben zeker sinds de jaren '90 niets met elkaar vandoen.

Dit bewijst de vergankelijkheid van deze hits. Zelf vind ik het een te mierzoet nummer.

Dit deel valt nog wel mee inderdaad. Meer dan acceptabele dance hits van Snap, The Bucketheads, Nightcrawlers, DJ Paul Elstak en U96.
Je ziet nu ook dat de Euroboom meer vertakt, er zijn nog steeds van die duo's die de formule vasthouden, zoals 2 Unlimited (Here I go vind ik in hun catalogus nog aardig), maar het hogere tempo dat Snap en U96 oppakken is wel een directe move die euro in 1995 verder beinvloedt. En daar springen die duo's later ook op.

The bomb en Push the feeling on zijn clubplaten die doorbraken bij het mainstreampubliek in 1995.
Het album opent met teenyboppers Jeremy Jackson en Boyzone, beiden erg ondermaats en East 17 met hun kerstclassic.
Waarom Vanessa Mae erop staat is een goede (was dat een hit?) en deze keer hebben ze Janet Jackson ook kunnen krijgen met de zoveelste single van het Janet album.

Die van Duke was nog wel een grote zomerhit en Clouseau en Eternal hier met wat guilty pleasures.
Zelfs de Simple Minds draven nog op. (dat zal de laatste top 40 hit zijn geweest?)
Al met al staat er geen kotsopwekkend nummer op zoals Meet the Flintstones en dit deel zou je prima kunnen uitzitten, de aantallen zijn wel opgelopen (die 1990 delen hadden 14 a 15 nummers)

Beste nummer: The Bucketheads-The bomb
Slechtste nummer: Vanessa Mae:-Toccata & Fugue in D Minor (op Andre Rieu kan je niet haten)

Dit deel heeft inderdaad relatief veel memorabele nummers. Al zitten er ook echt mindere tussen, of nummers die slecht en memorabel tegelijk zijn, en schuif ik die happy hardcore-nummers (met uitzondering van Wonderfull days, eentje die merkwaardig genoeg een stuk positiever is blijven hangen dan genregenoten) liever door naar anderen.

6, 7, 9, 10 en 15 zijn allen nummers die nog steeds weleens op staan (bij die van Duke specifiek de Pizzaman-remix; er bestaan twee bekende versies). In hetzelfde dancehoekje verteer ik 8 en 13 ook prima. 12 is er binnen het genre verder nog; dat is een relatief goed geproduceerd doch wat 'grijs' 2 Unlimited-aftreksel. En jammer dat het een playback-act was.

2 Unlimited zelf staat er natuurlijk ook nog op, met een vrij gemiddelde binnen hun reeks hits, en deze keer ongeveer gelijkwaardig ten opzichte van de (weer erg afwijkende) albumversie. De video sprong er binnen die reeks juist weer uit. Ik kan me van toen herinneren ook vaak de Alex Party-mix te hebben gedraaid.

Nummer 20 - moet dat als humor gezien worden? Die shows van hem kan ik zelf niet uitzitten; die baljurken- en viool-kitsch is heel slecht voor m'n glazuur. Maar goed, het is wel zeer vakkundig gedaan en voor anderen werkt het.

Op dat glazuur doet nummer 3 ook een aanval, maar het voelt eerder als een guilty pleasure dan echt slecht. Ergens heeft het een bepaalde charme. Bij nummer 2 pakt het helaas niet zo uit.

Wat betreft het eerste nummer: er hebben weinig nummers in de Top 40 gestaan die zo matig gezongen zijn.