Amos Lee - Last Days at the Lodge (2008)

Kijk hier heel erg naar uit......
Is nog wel ruim 2 maanden wachten, hoop dat dat geduld beloond wordt met net zo'n goed album als zijn 2 voorgangers.......

Ik heb dat minder: ik vrees een beetje voor het Jack Johnson-effect: na 2 plaatjes kennen we het wel (zoiets).
Afwachten maar.....

Uhmmm, heren volgens mij is deze plaat uitgesteld naar later dit jaar. (zal het even checken op stage) Via diezelfde stage heb ik de plaat ook reeds gehoord en er staan best een paar verrassingen op. Iets meer uptempo/steviger songs als we van Amos gewend zijn bijvoorbeeld.

Waaaat nog langer wachten....... damn.

In de persberichten van tevoren werd verteld dat Amos Lee een wat ruiger album zou gaan maken. Maar dat is maar op een tweetal nummers hoorbaar.
Verder is het gewoon het geijkte werk van Amos Lee. Erg sfeervol en vaak erg mooi. Soms wat eentonig.

Heb het album nu een aantal keer geluisterd, vooralsnog inderdaad meer van hetzelfde.

Eentonig? Ja inderdaad. Maar wel heerlijk om af en toe eens op te zetten en lekker achterover te leunen.

Ik zou zeggen wederom gewoon weer een goed album, maar niet uitzonderlijk of vernieuwend.

Vond zijn eerste album echt heel erg goed, zjin tweede al wat minder..denk dat dit zoals aERo al zegt een beetje Jack Johnson-effect zal hebben.

Het klinkt weer lekker vertrouwd, maar ik vind het niet alleen maar meer van hetzelfde, noch dat het eentonig wordt.
Het tweede album liet na het kabbelende debuut al een gevarieerder geluid horen, dat met Last Days at the Lodge wordt voortgezet, zoals in het rockende Listen en het soulvolle Won't Let Me Go.

Volgens mij zit het 'ruige' echt meer in de productie. De eerste twee plante waren af en toe echt te gelikt en te gepolijst (vooral de tweede) Hier zijn gewoon lekker de onafgeronde hoekjes en kraakjes weer te horen. Klinkt gewoon ietsjes spannender na de twee constante eerste werkjes

Dat ruige in de productie hoor je inderdaad erg terug. Maar aan de ene kant is dat ook wel logisch met Don Was achter de knoppen.

w00t, een nieuwe van Amos Lee?? daar was ik niet eens van op de hoogte.. scandalous .


Snel even kijken of het was is


Edit; Zo, weer een fijne plaat voorlopig een 3,5 het is niet heel bijzonder, gewoon weer een relaxte plaat, wel lichtelijk anders dan voorgaande albums, al blijft het vertrouwde Amos Lee wel bewaard

Leuk voor in kantoorliften.
Of in de supermarkt.
Of als slaapmiddel zonder bijwerkingen.

Relaxed en onderhoudend album, met een Amos die prachtig kan zingen. Goed geluisterd naar zijn motown klassiekers. Zo kan ik op Truth, makkelijk Can i Get a Witness meezingen bij het refrein. Ook komt het Otis Redding gevoel ook weer voorbij dwarrelen, zoals op een ander nummer van hem Arms of a Woman. (i've got dreams...to remember)
Listen en Jails and Bombs hebben wat meer drive. Maar er staan toch ook wel wat tamme...zij het goed gemaakte nummers op. Won't let me go, het -zo even uit mijn mouw geschud gevoel- van Baby i want you. Vooral de laatste 3 nummers geven het album een meerwaarde.

Deze gigant maakt zulke goede muziek dat ik het niet op kan zetten als ik voor mijn studie bezig moet zijn. Eén woord van Amos en al mijn concentratie is ontvoerd en hangt aan zijn lippen. Of zoiets dergelijks.

PS. Als dit supermarktmuziek is, ga ik weer vakkenvullen.

In de Veronica gids wordt dit geschetst als Jack Johnson, maar ik vind het helemaal niet op Jack Johnson lijken. Het is rauwer, soulvoller. Ik vind het goed. Jack Johnson ook, maar dit ook. Prima plaat!

Door de "negatieve" berichtgeving mbt dit album deze tot nu toe nog niet beluisterd. Eerste indruk is heel positief. .....stem volgt later.

Beetje saai album, niks ondermaats , maar het kabbelt wat duf naar het einde toe. Liedjes met kop en staart en een goede vocale prestatie .Maar ook wat eentonig en veilig. 3 sterren dan maar.

Na het eerste album helemaal grijs gedraaid te hebben, deze ook maar weer eens erbij gepakt.
Toen ik hem kocht was ik ietwat teleurgesteld maar echt slecht vond ik het ook niet.
Nu in 2025 toch maar weer eens een draaibeurt gegeven (alhoewel, mp3 is niet echt een draaibeurt).

Listen, wel ok track, veel meer gitaar dan je zou verwachten van een Amos Lee. Stem past er niet helemaal op, hij heeft geen sterke stem voor meer rock. Geen slechte track maar ook niet iets wat blijft hangen.

Won't Let Me Go is wat rustiger en dat beveelt me meteen beter. Zijn stem past hier veel beter bij en de hogere tonen komen ook weer voorbij wat hem best wel kenmerkt. Weer een track die niet blijft hangen maar wel een stuk beter is dan de eerste.

Baby I Want You, beetje slaperige track in de goede zin van het woord. Doet het goed op een rustige late avond. Wijntje erbij, openhaard vuur zoiets. Mooi gitaarspel ook.

Truth is wat meer roots/country achtig, voor de afwisseling prima maar ik vind het nummer niet echt heel tof. Ik heb het idee dat Amos Lee graag wil laten zien dat hij niet alleen soft songs kan maken maar ook meer Bluesy/Country/Rock dingetjes. Weer niet slecht maar aangezien het niet zijn signature sound is ook niet tof of zo.

Whats Been Going On is vooral heel vergetelijk. Het refrein blijft helemaal niet hangen en de tekst is vast heel betekenisvol bedoelt maar op de een of andere manier drukt het niet door.

Street Corner Preacher is de eerste track waar ik echt niks mee kan. Ik houd niet van deze country stijl.
Zijn stem wordt nu ook een van 12 (13?) in 1 dozijn.

En na deze tracks wordt alles langdradig en vergetelijk. Het kabbelt maar door en het leeft nergens op.

2.5*