Sodom - Tapping the Vein (1992)

Aardige ideeën, aardige nummers links en rechts, de typische knallende agressieve Harris Johns produktie weer op dit Sodom schijfje uit 1992, maar het is helaas niet Sodom's beste schijf. Het beste van Sodom vinden we altijd nog zo rond 1987, met gitarist Mister Blackfire bijv. erbij. Op dit schijfje "Tapping the Vein" die overigens Sodom's meest Deathmetal gerichte schijf is, horen we plots de toen nog jonge gitarist: Andy Brings die het ook helemaal niet slecht doet; strak, zeer gedreven en het knalt god's gruwelijk. Dit is daarnaast ook de laatste Sodom schijf waarop de legendarische Chris Witchhunter op drumt. Deze schijf is een leuke en weer een harde (Thrash-Deathmetal) Sodom plaat na het matige Better of Dead die ervoor zat.

Op The Final Sign of Evil (2007) drumt Chris Witchhunter voor het laatst een Sodom plaat in.

Sodom heb ik altijd een hele consistente band gevonden. De Motörhead of AC/DC van de thrash zo je wilt. Wars van alle trends, maar immer vol vuur thrashplaten maken. Af en toe schuift het accent wat naar de death metal en af en toe wat meer naar de hardcore. Het zijn maar minieme wijzigingen die de band aanbrengt in haar stijl.

Tapping The Vein staat gewoon garant voor thrashkwaliteit. Met het dreigende One Step Over The Line en het luchtige Wachturm als uitersten en voor de rest alles wat er tussenin zit.

Aardige thrashmetal met een (mede door de vocals) death-metal randje. Skinned Alive hoort te beuken door de speakers!

Heerlijk album van deze Duitse band. Goed het is niet hun beste, maar Sodom laat horen nog steeds overeind te staan. Ik moest in het begin wel even wennen aan het wat rommelige geluid, maar na een tijdje merk je daar helemaal niks van. Heerlijk thrash plaat met toppers als Skinned Alive, Hunting Season en natuurlijk der Wachturm!

Nou, nou...ik sla mezelf! Deze schijf is toch wel iets meer waard dan de aanvankelijke 3 sterren die ik dus eerst gaf. Oké, geen "Persecution Mania". Dat niet, maar een hele lekkere harde typische Sodom schijf wel. Herkenbaar eigen constant geluid ook...door al die jaren heen...respect! Alhoewel helemaal in het begin klonk het allemaal duister en verrot en was Sodom nog in den Satan! Ook die Sodom aanbid ik ten zeerste; daar ben ik immers mee opgegroeid met deze band uit Germania. Maar deze thrash (beetje deathmetal) schijf van een aantal jaren later knalt ook lekker en swingt als een heerlijke tiet! De tour destijds zaten ook live bommen bij; het bier werd zowat uit mijn plastic bekertje gespuwt door hun explosies!

Tapping the Vein samen met M-16 gekocht en de schijf met Chris Witchhunter bevalt het beste. In feite draai ik dit net zo lief als de voorgaande albums met Frank Blackfire. Het is even wennen maar Harris Johnns heeft een prima produktie neergezet. Dit album vind ik, mede daarom, ontoegankelijker dan Agent Orange. Persecution Mania is voor mij vooral Nuclear Winter en Bombenhagel. Van Tapping the Vein is het zeven minuten durende Reincarnation mijn favoriet. Ze schreven alle drie de teksten.

Net weer een tikkie anders dan de voorgangers, maar nog steeds de vertrouwde Sodom stijl, ditmaal verpakt in een moderne (voor die tijd) Harris Johns verpakking.

Op dit album hoor je trouwens ook heel goed waar bands als Absu en het Braziliaanse Mystifier hun mosterd haalden...

Omdat het alweer een tijd geleden is dat hier iemand iets gepost heeft, van One Step Over The Line is een live versie vrijgegeven die wel erg dik klinkt. Binnenkort ga ik deze cd maar weer eens opzetten.

SODOM - One Step Over The Line (Live at Rock Hard Festival) HD - YouTube