Rob de Nijs - Eindelijk Vrij (2010)

"Uiterst genietbaar

Wat erin ging, komt samen op "Eindelijk Vrij". Zanger Rob de Nijs, producer Daniel Lohues, het stadje Maurice in Louisiana en de Amerikanen waarmee ze daar deze Nederlandstalige nummers opnamen. Samen één in liedjes die de gelauwerde 67 jarige zanger laat horen in zijn element. Hij die niet meer hoeft, maar nog zo graag wil. De kleurrijke aankleding ligt voor de hand, want zonde om goede muzikanten zich te laten inhouden. Pedalsteel en mondharmonica bepalen zo een prominente countrysfeer, waardoor Rob de Nijs zowaar nog verrast. Swingend waar nodig, elders houdt hij in en wordt het warmer en zachter dan onder je fijnste fleece kleed. Uiterst genietbaar album".

Dit stukje over "Eindelijk Vrij (2010)" staat vandaag in De Telegraaf. Het maakt mij erg nieuwsgierig. Later dit weekend volgt mijn stem in ***** .

Hoe komt deze plaat nou in mijn updates zonder dat ik er uberhaupt iets bij geschreven heb ?

Een nieuwe manier van promotie om in te breken bij profielen van willekeurige MuMe-gebruikers, om aldus dit album onder de aandacht te brengen ?

Mag ik uit de titel van dit album afleiden dat Rob de Nijs dan toch eindelijk met pensioen gaat?

(sorry Rob kleine )

zullen we met zijn allen eens proberen de cd zonder vooroordelen te beoordelen. ik mag het zeggen heb jaren "last" gehad van zijn muziek. Geprikkeld door een nr op de radio zit ik er nu voor. Niets is onmogelijk.
Eindelijk vrij belooft veel. Het is al laat kan niet bekoren. Dachten we met een heerlijke pedalsteel begint veelbelovend maar toch heb ik nu al moeite met zijn stem in combinatie met de muziek. Ik geef nog niet op. Later meer

Ik volg. Ik ben altijd een groot tegenstander geweest van Rob de Nijs en van zijn muziek in het bijzonder. Dat Daniël Lohues de productie in handen heeft genomen maakt mij toch wel een beetje nieuwsgierig. Wie weet! Zelf Tom Jones heeft me dit jaar laten genieten, dus ik verbaas me nergens meer over .

Klonk in ieder geval lekker bij DWDD vanavond, ga dit album zeker een kans geven!

Inderdaad, wij ook. We gaan volgend jaar weer is naar een concert van hem en als het zo klinkt, dan kan het nog wel eens een leuke avond worden .

Edit: inmiddels 1x beluisterd en moet zeggen dat het wel een erg relaxe bluesy goodfeel-plaat is. Deze week wat vaker opzetten

Dat hij nu voor Lohues heeft gekozen en de plaat in Amerika heeft opgenomen, wat een goede zet. Het resultaat vind ik wondermooi. Hij heeft er een fan bij.

Leuke making of... de relaxe sfeer druipt er vanaf.
YouTube - Rob de Nijs in New Orleans de making of Eindelijk Vrij

Wat een studio... hahaha. E natuurlijk komt ook Leo Blokhuis weer om de hoek kijken .

De singel is OK zo ook de produktie en de gehele sfeer...alleen kunnen de meeste nummers me niet lang vast houden. Tegenvaller wmb.

Ik heb juist het tegenovergestelde, want je merkt de invloed van Lohues en de Amerikaans getinte sfeer. Het gaat ook van bluesy naar pop richting wat leuke/gevoelige ballads.
Ik begin bij een 3,5 maar moet het echt nog vaker beluisteren.

Wel leuk dat Rob een uitdaging blijft zoeken.
Hij kan ook gewoon op de oude lijn door gaan, genoeg fans die toch wel alles kopen.
Houd hem scherp.

De knipoog aan het eind van het bericht sprak weer onleesbare boekdelen merk ik. Toch mooi om te zien hoe mensen in de bres springen voor Rob de Nijs.

Verder kan ik mij herinneren dat Rob de Nijs, icoon in de Nederlandse popgeschiedenis slechts 1 nummer één notering in de hitlijsten op zijn naam mag schrijven, namelijk "Banger Hart". Of zegt dit alleen iets over kroketetend Nederland?

En wat deze nieuwe plaat betreft. Ik heb de wereld draait door gezien en het klonk zeer aantrekkelijk. Nu moet ik zeggen dat Lohues de afgelopen jaren ook wel boven zichzelf uitstijgt. Geen straf om die als muziekant naast je te hebben lijkt mij...

Ik koop de cd nog maar niet, maar hou de reacties in de gaten.

Hier kan ik je alleen maar in bijvallen, Bart

Zo meteen maar eens de herhaling van DWDD kijken voor een eerste analyse.

De download staat alvast aan, als voorproefje voor een mogelijke aanschaf van het album zelf.

Ik moet zeggen: heb wat dingen hiervan gehoord, en het klonk beter dan alles wat ik tot nu toe van Rob de Nijs kende!

Zo af en toe een liedje van Rob is prima. Ben zeker geen liefhebber van Rob maar heb deze cd nu twee keer gehoord en vindt het best een leuke cd. Inderdaad gewoon je vooroordeel laten varen en luisteren.

Daniel Lohues en Rob de Nijs, laten zien op dit album dat die combinatie heel goed uit kan pakken. De muzikaliteit van Lohues en de kunst van het brengen van een tekst, dat Rob de Nijs zo goed eigen is, maken dit Eindelijk Vrij een genot om naar te luisteren.
Wat mij betreft mag dit zeker een vervolg gaan krijgen. Ik hoor hier muziek dat met plezier en liefde is gemaakt en de Nijs lijkt hier goed op zijn plaats.
Nog steeds geen rock & roll, zou zo maar over Rob zelf kunnen gaan,althans zo lijkt hij het wel te brengen. Country, rock & roll en ingetogen muziek, het is er allemaal, wat voor een prima balans zorgt.
Nummers als Eindelijk Vrij, Het is al Laat, Iemand moet het Doen, Nog steeds geen Rock & Roll of afsluiter Het Enige Geluid, stuk voor stuk mooie kleine liedjes, die dit m.i. met afstand de beste plaat maken van Rob de Nijs. Een dikke 4* van mij, met gemak.

Mijn moeder is nogal fan van Rob en heeft dus ook dit album aangeschaft. Zelf ben ik verre van fan, maar probeer alles natuurlijk zonder vooroordelen te beluisteren. Ik zit nu beneden dit album te luisteren, maar ik vind het tot nu toe echt tenenkrommend.
Ik heb het album nog niet goed beluisterd, dus geef ik nog geen cijfer, maar wanneer die komt zal hij denk ik niet echt goed zijn.

Wat is er dan zo tenenkrommend, Rick?

Waar ik vroeger nog wel eens een mooie tekst voorbij hoorde komen, zijn deze teksten gewoon niet goed. Ook vind ik zijn stem (en eigenlijk ook de taal) totaal niet bij de muziek passen. Hij kan best goed zingen, maar hij gebruikt dat hier helemaal niet.

Wat teksten betreft vind ik dit over het geheel prettiger luisteren, dan die van zijn ex Belinda Meuldijk. Verder heeft Rob zover ik weet zo goed als nooit zijn eigen teksten geschreven en is boven alles een zanger. De taal vind ik best wel goed uit de verf komen. De Dijk bijv. heeft dit al veel eerder laten blijken. Die hebben juist weer hun teksten laten omzetten voor Solomon Burke en daar moest ik weer aan wennen. Verder vind ik Rob de Nijs hier meer puurder klinken en niet zo gedragen als dat hij wel eens de neiging had bij andere albums van hem.

Ik vind het niet erg dat hij niet zelf zijn teksten schrijft, hij is gewoon een zanger, maar dat maakt de nummers nog niet goed. Bij De Dijk is de taal inderdaad niet irritant, net zoals bij vele andere Nederlandse artiesten. Ik ben niet zo iemand die alle Nederlandstalige muziek slecht vind. Bij dit album irriteert de taal mij alleen wel.

Qua uitspraak zingt hij inderdaad bijvoorbeeld "Steelgitaar" alsof het een tell sell huishoud apparaat is.
Maar verder vind ik het gewoon erg leuk om Rob De Nijs zo te horen als op deze CD, en Schemering begin ik zelfs een beetje mooi te vinden; mooi refrein.

Grappig om een keer gehoord te hebben, en ik bewaar deze netjes in mijn muziekcollectie. Heb ik zelfs iets in huis van Rob De Nijs.

Ik ben er een beetje laat mee, maar dat er nog niet gezeurd is over 'Nog Steeds Geen Rock 'n Roll': vroeger bij mij op de basisschool zat er ook iemand die 'wock 'n woll' zei, maar die moest dan ook naar de logopedist.

En, is jouw uitspraak verbeterd na het bezoekje bij de logopedist?

Ik stoor mij niet aan de uitspraak van het achtergrondkoor.
Vind het knap van een Daniel Lohues om een persoonlijke link in de teksten te leggen, ze gaan best wel over Rob de Nijs.
Nu zijn samenwerking met Belinda Meuldijk tot een dieptepunt is beland moet hij op zoek naar een andere tekstschrijver die dat intieme kan overbrengen.
Daniel Lohues vind ik persoonlijk een slechte zanger, moet altijd aan Armand denken, maar dit project is zeker geslaagd te noemen.

Eerste en tevens titelnummer vind ik erg tof met een scherpe tekst.

Verder als geheel niet altijd even boeiend maar er staan zeker leuke dingen op deze plaat.

De meeste Nederlandstalige popmuziek die je op de radio kunt horen is van een bedroevend niveau. Dit album is hierop een gunstige uitzondering. Ten eerste vind ik Rob de Nijs een goede zanger, en bovendien is zijn stemgeluid voor mij aangenaam om naar te luisteren. Ik herinner mij uit een ver verleden zijn prachtige Ritme van de Regen, dat ik nog steeds enthousiast meezing. Zijn carrière heb ik verder niet zo gevolgd, maar ik heb onlangs een tweedehands compilatie-cd uit een bak gevist met enige van zijn hits, een album dat mij erg beviel. Sowieso luister ik de laatste tijd graag naar Nederlandstalige muziek, met dank aan Radio 5 Nostalgia, want in de jaren 60 en 70 was er genoeg moois op dit gebied, en dat draaien ze daar met enige regelmaat. Maar dit terzijde.
Pas vorig jaar vernam ik van het bestaan van dit album (het optreden bij DWDD heb ik gemist) en ik was aangenaam verrast toen ik las dat Rob de Nijs voor dit album was afgereisd naar Louisiana, waar hij onder productionele leiding van Daniël Lohues 12 mooie liedjes had opgenomen .Het album klinkt inderdaad een beetje on-Nederlands, en is mooi helder geproduceerd door Lohues. Bij het eerste nummer viel me onmiddellijk op dat Rob zich een Amerikaanse tongval heeft aangemeten, de "r" rolt niet, daar moest ik een beetje aan wennen. De liedjes op dit album (misschien met uitzondering van Dachten We met tekst van Huub van der Lubbe, dat ik niet zo mooi vind) zijn in mijn oren erg mooi. Hulde aan Daniël Lohues. Heel mooi vind ik Laat Me Niet Alleen, Een Badplaats In de Winter en de afsluiter Het Enige Geluid. Ook heel erg mooi vind ik Dingen Waar Je Niks Aan Kunt Veranderen, dat geschreven werd door Joost Nuisl.
Samengevat: mooie liedjes, uitstekend gezongen (vooral de langzame liedjes) en met uitstekende begeleidende musici, waaronder tot mijn verbazing op diverse nummers A.J.Croce op piano en Hammond.