Anthony Braxton - 3 Compositions of New Jazz (1968)

doods(aai) geneuzel

Helemaal mee eens

vertel me eens: hoe doet hij dat toch?

ik vind het wel knap...op zich creatieve jazz zo ongelooflijk doods te laten klinken

Ik kan hier jaren later nog steeds helemaal niks mee. Braxtons muziek is voor mij net als de titels van zijn nummers: abstract. Het klinkt bijna als een soort wetenschappelijk experiment en voelt daardoor zo kil aan. Het mist voor mij elke bodem, diepgang en emotie en daardoor spreekt het me niet aan.
Zelf ben ik er inmiddels dan ook achter gekomen dat freejazz voor mij altijd enige binding met jazz of Afro-Amerikaanse muziek moet blijven houden: een zekere drive en power en ook dat mis ik bij Braxton.

Dit debuut was natuurlijk legendarisch en ik wil niks afdingen op Braxtons betekenis voor de ontwikkeling voor de jazz maar er naar luisteren is en blijft een ander verhaal. Ook dit album klinkt als een samengeraapt partijtje noten en geluidjes. En zijn toon op de saxofoon... die is net zo kil als de muziek zelf.