Anita Doth - Reality (2000)

Het solo-album van de voormalig 2 Unlimited-zangeres. Een vrij grote hoeveelheid producers is hierop te vinden, en een paar namen vallen erg op. Volgens Discogs is de cd door de volgende mensen geproduceerd:

- Anita Doth (tracks: 1 to 3, 5 to 14)
- Daniel Testas (tracks: 3, 9, 13)
- Michael Siebert (tracks: 5, 6, 8, 11)
- Steve Mac (tracks: 1, 2, 4)
- Todd Terry (tracks: 7, 12)

Afgezien van de drie singletjes ken ik het album zelf niet, ondanks mijn verleden als 2 Unlimited-fan en het feit dat ik dat anno 2000 nog steeds leuke muziek vond. De singletjes hebben me niet bepaald getriggerd om de rest van de nummers uit te gaan proberen. Geen prettig in het gehoor liggende liedjes, ook niet op een 'campy' manier.

Bij deze cd past de bekende slogen 'in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst'. Ik vermoed dat hier wereldwijd niet meer dan 1000 exemplaren van zullen circuleren. De cd is dermate obscuur dat het vinden van een geschikte afbeelding bijna niet lukte. Er was slechts één redelijke beschikbaar. Maar aangezien haar oude groepje zo'n 16 miljoen platen heeft verkocht, vond ik dit wel op de site thuis horen.

Ken alleen lifting up my life en dat nummer vind ik zwaar bagger.

Stem verwijderd.

Zojuist de rest beluisterd dan en dat trok ook op niks.

vind de titel ook niet echt zelfkennis.....

Ik heb m'n nieuwsgierigheid in de jaren na m'n eerste commentaar hierover niet kunnen bedwingen, zelfs al was de eerste indruk aan de hand van de singles al slecht. Enige tijd terug heb ik dan ook de rest geYouTubed.

Nou, deze verzameling van voornamelijk house-, semi-eurodance- en drum 'n bass-achtige deuntjes was inderdaad lastig om doorheen te komen, wat dat betreft werden de vermoedens bevestigd. Met (vanwege m'n fanverleden) alle respect voor deze dame: dit album klinkt over de gehele linie erg steriel, en bij tijd en wijle behoorlijk overgeproduceerd. Ondanks de vele enthousiast bedoelde uithalen en kreetjes straalt het geheel niet bepaald passie uit.

De professionaliteit straalt ervan af en je voelt dat erover is nagedacht, dat er aandacht aan is besteedt. Eigenlijk zou je dat moeten prijzen. Alleen lijkt dat aspect hier TE ver doorgedreven, het klinkt gewoon niet 'lekker'.

Dan kan je toch beter Get ready of No limits er weer bij pakken (Real things vind ik minder, had ook al iets steriels).

Nummer 4 kan er nog net mee door.

(Noot: Ik heb m'n best gedaan m'n commentaar op een zo net mogelijke manier te uiten, maar zonder dat fanverleden had ik waarschijnlijk heel wat hardere woorden gebruikt - als ik het dan uberhaupt al uitgeprobeerd had...)