Electric President - Sleep Well (2008)

Vorig jaar zag ik een hoes die ik erg mooi vond en ik besloot op de gok maar eens te gaan luisteren of de inhoud daarbij aansloot.
Ben Cooper maakte onder de naam Radical face met het album Ghost één van mijn favoriete albums van 2007 en nog steeds koester ik dat album. Het was een vanzelfsprekendheid dat ik ook zijn werk met Alex Kane onder de naam Electric President ging beluisteren (en kopen): ook dat beviel goed. Iets minder indrukwekkend dan Radical Face, maar wel degelijk een mooie cd die niet eens zo heel erg veel afweek van Radical Face.
In juni komt de tweede Electric President uit onder de naam Sleep Well.
Al op Monsters herkennen we de knisperende electro-geluidjes op de achtergrond in wat voornamelijk toch een folky-achtig nummer is. Deze combinatie is niet heel erg nieuw meer en al helemaal niet als je het vorige album ook kent. De zachte, soms fluisterende zang van Cooper past hier goed in en nergens klinkt het geforceerd hip of moeilijkdoenerig. Een uitstekende opener en tevens een feest der herkenning.
Bright Mouths klinkt iets meer pop dan folk en bevat hier en daar een gruizig gitaargeluid. Hierdoor klinkt het wat steviger en zelfs wat volwassener allemaal.
We Will Walk Through Walls opent wat mysterieus maar dat moment wordt snel doorbroken door de drums die inzetten: niet uit een doosje maar gewoon puur natuur. Hierdoor komt het gelijk al met beide benen op de grond en is het geluid aardser. Toch gaat dit nummer op een gegeven moment een beetje uit als een nachtkaars: ik mis een spanningsopbouw en het sferische is juist iets te miniem naar mijn smaak.
Graves and the Infinite Arm opent wat chaotischer en spannender en ontpopt zich dan opeens als een lieflijk liedje maar wel eentje waar de drums wederom nogal op de voorgrond terecht zijn gekomen. Dit nummer klinkt weer een stuk boeiender dan het vorige maar die drums daar ben ik toch nog niet helemaal over uit. Verder een uitstekend nummer.
Het korte Ether klinkt dan opeens erg mooi na die bombast van de drums. Een zeer mooi tussenmomentje kan ik wel zeggen. Het vormt tevens de opmaat voor It's Like a Heartbeat, Only It Isn't. Dit nummer komt wat vrolijker over, maar de zweverige zang blijft er voor zorgen dat het toch nergens pop wordt. De gitaren op de achtergrond geven het een ruiger randje mee en daarmee weet het een lekker nummer te blijven dat niet verzandt in een saaie lange brij.
Robophobia heeft een heerlijk intro (de synth riedels dwarrelen over elkaar heen om later een ondertoon te krijgen van langgerekte partijen). Wat dan volgt is een jachtig up-tempo nummer met wederom hoge zweverige koortjes. Het is jammer dat de zang van Cooper niet zo krachtig is want nummers als deze verlangen dat voor mijn gevoel wat meer. Zeker als ook hier weer de drums een grote rol opeisen.
Lullaby start zoals je van de titel ook kunt verwachten. Alsof er aan het koordje van een speeldoosje boven de wieg is getrokken. Daaroverheen wordt een saus van zachte synth-partijen gegoten. Langzaamaan komt er meer leven in het nummer en hiermee is dan sprake van een prima opbouw van dit nummer dat wel tot mijn favorieten van deze cd behoort tot nu toe.
All the Bones is het tweede intermezzo van dit album en klinkt minder lief dan het vorige. Dit is wat ruwer en rauwer zonder dreigend te worden.
Adrift in Space, Or Whatever lijkt dat in het intro wel wat te worden. De electro krijgt na het intro ook wat ruimer baan. Hierna volgen haast wave-klanken en de zang past hier wonderwel bij (het doet me denken aan de band Simian). Wederom een nummer dat ik bijschrijf als zijnde een grote favoriet van dit Sleep Well.
It's an Ugly Life heeft een soort van gospelachtig sfeertje in zich. Niet omdat er een groot koor op meedoet (want dat is ook niet zo), maar meer het ritme van het nummer. Een prima ritme overigens want het nummer weet mijn aandacht wel te pakken.
When It's Black valt dan opeens wat buiten de boot. Het doet me een beetje denken aan het latere werk van Depeche Mode.
Heerlijk om de piano er zo tussendoor te horen fladderen. Die Depeche Mode-link zal ongetwijfeld ook te maken hebben met het gebruik van de akoestische gitaar.
Hiermee vormt het een uitstekende afsluiter van alweer een fijn Electric President album. Net als de vorige cd S / T heeft het niet de impact op mij die Radical Face wel had maar het doet wel wat met me en daarmee is Cooper wel een blijvertje voor mij.
Typisch weer zo'n cd die even wat tijd nodig heeft om onder de huid te kruipen en daarmee een hoop schoonheid prijsgeeft. Geef het een kans zou ik zeggen!

best aardig dit, luistert leuk weg. nergens groots of speciaal, maar dat hoeft ook niet. de middelmaat is momenteel zo groot, dit springt er dan nog wel bovenuit. prettige sfeer op een consistent album.

Toch best wel een goed album.
Robophobia en Bright Mouths zijn goede nummers, We Will Walk Through Walls is een erg mooi nummer en Ether is een van de weinige nummers die me de laatste tijd echt kippenvel bezorgt.
De stem van de zanger is wel een minpunt, had Ben Gibbard (Death Cab For Cutie, The Postal Service) hier laten zingen en ik had misschien zelfs wel mijn favoriete nieuwe band gevonden.