David Byron - Baby Faced Killer (1978)

Matig album, volgens mij heeft hij wel eens beter gedaan solo?

Soloalbums zelf heeft hij maar twee reguliere van. 'Take No Prisoners' verscheen in de laatste jaren dat David Byron in Uriah Heep zat, met medewerking van diverse bandleden. Na Heep probeerde hij het met Rough Diamond, dat slechts één album maakte en daarna krijg je dit, en later 'On the Rocks' van The Byron Band. Probeer er maar eens aan te komen, 'Take No Prisoners' zal niet zo'n probleem zijn en 'Baby Faced Killer' is vrij obscuur dus trok ik de beurs voor een bedrag dat mij acceptabel was voor een CD zonder bonusopsmuk. Byron is hier wat op de pop/rock-tour met wat wereldmuziekinvloeden in het vierde nummer, maar eigenlijk weinig tot geen echt pakkende songs. Wel dieptepunten als 'Heaven Or Hell', dat een krampachtige poging lijkt terug te grijpen op de Heep-mystiek maar eerder lachwekkend overkomt, en 'Don't Let Me Down' is ook erg flauw en het titelnummer lijdt onder een snel ingezette fade-out op een moment dat ik er net wat inkom. Wat dat aangaat is 'Take No Prisoners' beter al is het leuk notitie te nemen van deze worp.

Ah, de goeie ouwe tijd dat elpees passé waren en voor een grijpstuiver mee te nemen, soms kreeg je zelfs geld toe! In de loop van de jaren 90 heb ik zo deze plaat ook ergens op de kop getikt, als Heep-fan verplichte kost. Helaas muzikaal van een slap gehalte en zelfs na al die jaren is African Breeze het enige liedje wat bij het zien van de titel nog een belletje doet rinkelen. Ik mag graag naar Byron luisteren, hij heeft een coole stem en wat typische maniertjes - als tiener vond ik hem maar gewoontjes vergeleken met Gillan of Osbourne of Plant, maar ik ken eigenlijk niemand die klinkt als Byron en hij had een prachtige, gedragen manier van zingen en een goeie kopstem ook. Helaas is na zijn tijd bij Heep geen enkel project in staat geweest hem optimaal te laten schitteren.