Fred Hersch - Songs Without Words (2001)

Fred Hersch is een modern pianist die heel wat aanzien geniet. Dit is een prachtige 3cd op het Nonesuch label. De meeste werken zijn solo, op een enkel nummer wordt hij vergezeld door dan weer een trompettist (Ralph Alessi) soms een saxofonist en een enkele keer traditioneel bas/drums.

Mooi spelen kan Hersch zeker. De stukken neigen soms wat naar klassiek en zijn over het algemeen heel erg rustig. Achtergrondmuziek is het zeker niet want Hersch is een pianist met creativiteit en ideeën. Hij kent een eigen sound en heeft echt wel wat te zeggen. Ik vind het alleen niet heel erg boeiend blijven. Hij blijft vaak wat teveel hangen bij een bepaalde flow en komt daar eigenlijk 3 cd's lang niet helemaal uit. Is het mooi? Ja. Is het knap? Ook wel. Creatief? Ja zelfs dat. Hij is echt wel erg goed. Deze plaat is echt wel erg goed. Maar ook wel een beetje saai op een gegeven moment als ik eerlijk ben. Het lijkt wel alsof zijn stijl wel érg geborduurd is rond dezelfde patronen. Als een soort Erroll Garner van deze tijd. En dan zijn 3 cd's wel erg veel.

Het klinkt alsof Hersch wel een idee heeft waar hij heen wilt maar onderweg toch gaat twijfelen. Dan blijft de muziek teveel in het midden hangen en wordt het wat teveel van hetzelfde. Een duet met trompettist Ralph Alessi zou verlichting kunnen brengen maar over saaie pieten gesproken.... Wat een inspiratieloze trompettist zeg.

Wat de plaat evengoed een 3.5 ster waard maakt? De kwaliteit is consistent en van hoog niveau. Hersch kan simpelweg goed spelen en is virtuoos. Daarnaast is het verre van vervelend om naar te luisteren. De muziek is toegankelijk maar verre van cliché of inspiratieloos. Het raakt gewoon niet helemaal de juiste snaar.

Ik heb deze cd gehad! En ook weer verkocht om precies de reden die jij hierboven beschrijft. Bewondering, knap gemaakt, stijlvol...maar het raakt niet echt

Andere albums van Hersch die ik heb gehoord hebben hetzelfde euvel. Hersch behoort momenteel tot de top, maar ik heb het opgegeven.