Mono - One Step More and You Die (2003)

De Japanse Mogwai, alhoewel Mono wat meer 'zweeft'. En binnenkort te bewonderen in Nederland!

Het nieuwe album is nog mooier! Zal ik eens toevoegen, tzt. Net als het debuut.

com(?) = echt geweldig , wat een sfeer

bneiuwd naar deze band, zag er wat van op tv.... Leuk dat er meer is naast explosions en mogwai. Februari eindelijk explosions!! Vorige zomer Mogwai gezien en Sigur Ross.. Mono was onlangs in Nederland maar veel te ver weg voor mij....

Daarvoor hebben ze wel heel erg goed naar Mogwai Fear Satan geluisterd, een beetje te goed.

Dat is een beetje overdreven gesteld. Karelia (Opus 2) van Under the Pipal Tree lijkt daar veel meer op.
Com(?) is ook een lang, uitgesponnen nummer, maar verder...

Die zal ik dan nog eens opzetten, maar Com(?) = echt geweldig

Even back to back geluisterd en wat blijkt: MFS is echt heel braaf ivm Com(?). My father, my king of Like Herod zou ik dan eerder noemen, al komen die eigenlijk ook niet echt in de buurt. Tuurlijk hebben de lui van Mono goed naar Mogwai (en GYBE) geluisterd, dat is duidelijk, maar qua brute power is Mono hier toch een stuk verder.

Of Kappa, of Christmas Steps. Maar goed, waarom zou je het op "brute power" beoordelen? Ik denk dat het The Scientist meer om de gitaarriffs/melodieën ging, alhoewel ik de vergelijking nogal gezocht vind.

Beoordelen? Ik geef een verschil aan.

Ik dacht dat je My father my king en Like Heroid noemde als meer gelijkend op Com(?) dan MFS, omdát die meer power hebben.

Ja, klopt, want verder zijn er niet zoveel verschillen te noemen tussen die nummers, of wel soms? 't Is allemaal van die instrumentale 'opbouw-climax-postrock'.

Ik hoop dat ze volgende week (in W2) ook nog wat ouds spelen; de eerste drie albums vind ik toch stukken beter dan You Are There. Als ze Karelia (Opus 2), Com(?) of 16.12 spelen is de avond bij voorbaat al geslaagd

Wat standaard in het voor mij zo geweldige post-rock genre en een automatische pilootje voor Mono. Als je dan toch kan kiezen, zet een ander album van ze op, heb je de keuze niet, en zet je toch deze op, je krijgt wel genoeg van het goede uit het genre te horen om te stellen dat het nog steeds wel genietbaar is.

Mono, ze kunnen echt prachtige muziek maken, maar soms zijn ze ook gewoon saai.
Hun laatste album kan ik maar niet inkomen, het kabbelt maar voort en kan me maar niet raken.
You Are There vind ik een magisch album, het klopt van begin tot eind. Een prachtplaat.

Maar het beste wat Mono heeft voortgebracht staat op dit album: Com(?)
Een geweldig nummer van grote schoonheid en intensiteit.

Het is een vermakelijk album. Ik snap de kritiek over saai echter ook wel. Het kabbelt wat voort. Dat maakt het voor sommige momenten een heerlijk album, maar het nodigt ook niet echt uit om keer op keer weer op te zetten.