Art Tatum - The Tatum Group Masterpieces, Vol.1 (1954)
mijn stem
5 stemmen
2
Soledad
geplaatst: 28 maart 2022, 10:53 uur
Met: Benny Carter (alto saxophone), Art Tatum (piano), Louis Bellson (drums)
Af en toe is het zo fijn om weer even terug te keren naar de roots van de jazz. Mijn jazz collectie bestaat overwegend uit werk na in ieder geval het jaar 1950. Maar van de hele grote jongens heb ik ook wel wat ouder spul. Zowel Carter als Tatum vallen wel in die categorie grote jongens. Toegegeven: deze opnames komen uit 1954/1955, niet heel lang voor Tatum's dood. Maar de muziek is geheel in jaren '40 stijl. Want deze heren waren al actief in de jaren '20 en '30. Je hoeft daarom geen freejazz of andere innovatieve capriolen te verwachten, al was de swing natuurlijk in die jaren net zo grensverleggend. Zo heeft iedere muzikant zijn eigen belangrijke stempel op de jazz-geschiedenis gedrukt. En binnen hun eigen kaders waren zowel Tatum als Carter heel belangrijk voor de ontwikkeling van mijn favoriete genre. Als die ouderwetse sound je echter niet aanstaat kun je dit wel beter links laten liggen.
Deze plaat is uitermate charmant. Pure, eigentijdse blues, prachtige ballads en klassieke swing. Het luistert allemaal bijzonder prettig weg. In de avond, in de ochtend, met een boekje erbij of bij het opruimen. Net als een oud gebouw of een oud boek ademt het een zekere sfeer. Je waant je even in een ander tijdvak. En ook dat is de kracht van deze muziek. Dan rest het je slechts nog om je te verbazen over de immer bekende techniek van Tatum. De één houdt van het dissonant afrossen van de piano a la Taylor, de ander van de liefelijke lijnen van Tatum. Ik hou van beide stijlen maar feit blijft sowieso dat Tatum voor de ontwikkeling van de jazz piano ontzettend belangrijk is geweest. Of je nu spreekt over Bud Powell en Thelonious Monk, over Oscar Peterson en Ahmad Jamal of over Mulgrew Miller en Kenny Barron: ze zijn allen door Tatum beïnvloed en allen hadden ze een diep respect voor de blinde pianist.
Carter is een typische saxofonist uit de swing periode. Zijn wieg stond bijna in de 19e eeuw. Stylistisch is dat hoorbaar. Maar zijn warme en vriendelijke toon met die diepe vibrato vult Tatum prachtig aan. Net als in duet met Ben Webster klinkt het alsof ze voor elkaar zijn gemaakt. Ballads zoals Street of Dreams en Under a Blanket of Blue zijn het mooiste. Bellson is een uitstekend begeleider uit het rijtje Jo Jones, Buddy Rich en Gene Krupa. Een bassist mis je hier net per se.
Dit soort plaatjes vind je tegenwoordig voor een paar euro in de bakken. Ik had deze al op cd maar voor 5 euro neem ik em graag mee op vinyl. Want ik ben uiterst gevoelig voor het sentimentele sfeertje dat hangt rondom plaatjes draaien. Dit soort muziek lijkt gewoon het beste uit de verf te komen op zo'n onhandige grote zware schijf.
Af en toe is het zo fijn om weer even terug te keren naar de roots van de jazz. Mijn jazz collectie bestaat overwegend uit werk na in ieder geval het jaar 1950. Maar van de hele grote jongens heb ik ook wel wat ouder spul. Zowel Carter als Tatum vallen wel in die categorie grote jongens. Toegegeven: deze opnames komen uit 1954/1955, niet heel lang voor Tatum's dood. Maar de muziek is geheel in jaren '40 stijl. Want deze heren waren al actief in de jaren '20 en '30. Je hoeft daarom geen freejazz of andere innovatieve capriolen te verwachten, al was de swing natuurlijk in die jaren net zo grensverleggend. Zo heeft iedere muzikant zijn eigen belangrijke stempel op de jazz-geschiedenis gedrukt. En binnen hun eigen kaders waren zowel Tatum als Carter heel belangrijk voor de ontwikkeling van mijn favoriete genre. Als die ouderwetse sound je echter niet aanstaat kun je dit wel beter links laten liggen.
Deze plaat is uitermate charmant. Pure, eigentijdse blues, prachtige ballads en klassieke swing. Het luistert allemaal bijzonder prettig weg. In de avond, in de ochtend, met een boekje erbij of bij het opruimen. Net als een oud gebouw of een oud boek ademt het een zekere sfeer. Je waant je even in een ander tijdvak. En ook dat is de kracht van deze muziek. Dan rest het je slechts nog om je te verbazen over de immer bekende techniek van Tatum. De één houdt van het dissonant afrossen van de piano a la Taylor, de ander van de liefelijke lijnen van Tatum. Ik hou van beide stijlen maar feit blijft sowieso dat Tatum voor de ontwikkeling van de jazz piano ontzettend belangrijk is geweest. Of je nu spreekt over Bud Powell en Thelonious Monk, over Oscar Peterson en Ahmad Jamal of over Mulgrew Miller en Kenny Barron: ze zijn allen door Tatum beïnvloed en allen hadden ze een diep respect voor de blinde pianist.
Carter is een typische saxofonist uit de swing periode. Zijn wieg stond bijna in de 19e eeuw. Stylistisch is dat hoorbaar. Maar zijn warme en vriendelijke toon met die diepe vibrato vult Tatum prachtig aan. Net als in duet met Ben Webster klinkt het alsof ze voor elkaar zijn gemaakt. Ballads zoals Street of Dreams en Under a Blanket of Blue zijn het mooiste. Bellson is een uitstekend begeleider uit het rijtje Jo Jones, Buddy Rich en Gene Krupa. Een bassist mis je hier net per se.
Dit soort plaatjes vind je tegenwoordig voor een paar euro in de bakken. Ik had deze al op cd maar voor 5 euro neem ik em graag mee op vinyl. Want ik ben uiterst gevoelig voor het sentimentele sfeertje dat hangt rondom plaatjes draaien. Dit soort muziek lijkt gewoon het beste uit de verf te komen op zo'n onhandige grote zware schijf.
* denotes required fields.
* denotes required fields.