Art Tatum - The Tatum Group Masterpieces, Vol.6 (1955)
mijn stem
8 stemmen
0
geplaatst: 14 december 2011, 13:32 uur
Ik wist dat Tatum snel speelde, maar zo snel?
File under: moves in mysterious ways?
File under: moves in mysterious ways?
1
Soledad
geplaatst: 21 oktober 2019, 16:51 uur
Met: Art Tatum (piano), Red Callender (bass), Jo Jones (drums)
Nog steeds één van mijn favoriete piano platen. Grootmeester Tatum in bloedvorm met een uitstekende band. Tatum speelde vaak in trio formaat met een gitarist en bas. Mijn voorkeur ligt naar de samenstelling zoals hier op deze plaat. Het geeft de plaat net even wat meer swing en energie maar ook wat moderner. Daarnaast ben ik niet een heel groot liefhebber van de gitaar in de jazz. Ik denk dat deze hele serie sowieso tot het meer 'toegankelijke' werk van Tatum behoort. Het is wat minder gedateerd en wat boeiender dan de (uitstekende) solo opnames.
Tsja Tatum.... hoeveel woorden moet je aan de beste man vuil maken? Ik durf te stellen dat het de meest technisch begaafde pianist in de jazz ooit was. Of hij ook zo innovatief of creatief was mag iedereen zelf bepalen maar die techniek die staat als een huis. En het is echt bovenmenselijk. Toen ik dit voor het eerst hoorde kon ik me nauwelijks voorstellen dat hier niet mee geknutseld was: een overdub of twee pianisten aan het werk. Naast de techniek was Tatum, binnen zijn tijd, één van de grote innovators op de piano. Of je het nou hebt over Bud Powell, Phineas Newborn Jr., Sonny Clark of Monk: overal hoor je Tatum in terug. Tatum legde een groot deel van de basis en de basistechnieken binnen de jazzpiano. Vraag een jazzpianist naar jazz en piano en hij zal binnen een minuut de naam Art Tatum op tafel leggen.
Technisch dus en innovatief. Hoe zit het met gevoel en emotie? Ook dat is ruimschoots aanwezig. De plaat is een kind van zijn tijd: verwacht daarom niet een piano concert a la Jarrett van een uur of zware clusters a la Taylor. Maar feeling heeft deze plaat wel degelijk. Sterker nog: als ik hem vergelijk met zijn (eveneens zeer goede) collega's uit zijn tijd, zoals Teddy Wilson en Count Basie, dan vindt ik de muziek van Tatum toch wat meer diepgang bevatten. Luister naar 'Some Other Spring' en geef me ongelijk.
De plaat an sich is bijzonder sfeervol en de songkeuze is een schot in de roos. Just One of Those Things, Blue Lou, Love for Sale: ze zijn Tatum op het lijf geschreven. Voorspelbaar vind ik Tatum ook nooit. Natuurlijk heeft hij bepaalde licks en loopjes maar hij kan evengoed blijven verassen. Zijn linkerhand is de meest knotsgekke die ik ken in de jazz.
Dan nog even de band: ook hier geldt: Tatum beleefde zijn hoogtijdagen in de jaren '30, de opname komt uit 1956 en Tatum overleed datzelfde jaar. Een ritmesectie die eindeloos interactie en vrijheid zocht binnen de muziek bestond op dat moment nog niet. Niettemin is Red Callender veruit één van de beste sessiebassisten die ik ken. Of hij nou moest boppen achter Charlie Parker, of swingen met Tatum, hij kan het allemaal. Hij behoud zich hier tot soepele en fijnzinnige ondersteuning van Tatum. Daarbij moet nog wel even rekening worden gehouden dat Tatum vaak nauwelijks te volgen was voor zijn medemuzikanten. Erg knap dus als je dat wel kon.... Jo Jones was samen met Buddy Rich en Gene Krupa misschien wel de bekendste en beste? drummer uit het swing tijdperk. Ook hij drumt hier bescheiden maar uitstekend. Samen vormen zij de basis waar Tatum zijn manie over kan uitspreiden.
Nog steeds één van mijn favoriete piano platen. Grootmeester Tatum in bloedvorm met een uitstekende band. Tatum speelde vaak in trio formaat met een gitarist en bas. Mijn voorkeur ligt naar de samenstelling zoals hier op deze plaat. Het geeft de plaat net even wat meer swing en energie maar ook wat moderner. Daarnaast ben ik niet een heel groot liefhebber van de gitaar in de jazz. Ik denk dat deze hele serie sowieso tot het meer 'toegankelijke' werk van Tatum behoort. Het is wat minder gedateerd en wat boeiender dan de (uitstekende) solo opnames.
Tsja Tatum.... hoeveel woorden moet je aan de beste man vuil maken? Ik durf te stellen dat het de meest technisch begaafde pianist in de jazz ooit was. Of hij ook zo innovatief of creatief was mag iedereen zelf bepalen maar die techniek die staat als een huis. En het is echt bovenmenselijk. Toen ik dit voor het eerst hoorde kon ik me nauwelijks voorstellen dat hier niet mee geknutseld was: een overdub of twee pianisten aan het werk. Naast de techniek was Tatum, binnen zijn tijd, één van de grote innovators op de piano. Of je het nou hebt over Bud Powell, Phineas Newborn Jr., Sonny Clark of Monk: overal hoor je Tatum in terug. Tatum legde een groot deel van de basis en de basistechnieken binnen de jazzpiano. Vraag een jazzpianist naar jazz en piano en hij zal binnen een minuut de naam Art Tatum op tafel leggen.
Technisch dus en innovatief. Hoe zit het met gevoel en emotie? Ook dat is ruimschoots aanwezig. De plaat is een kind van zijn tijd: verwacht daarom niet een piano concert a la Jarrett van een uur of zware clusters a la Taylor. Maar feeling heeft deze plaat wel degelijk. Sterker nog: als ik hem vergelijk met zijn (eveneens zeer goede) collega's uit zijn tijd, zoals Teddy Wilson en Count Basie, dan vindt ik de muziek van Tatum toch wat meer diepgang bevatten. Luister naar 'Some Other Spring' en geef me ongelijk.
De plaat an sich is bijzonder sfeervol en de songkeuze is een schot in de roos. Just One of Those Things, Blue Lou, Love for Sale: ze zijn Tatum op het lijf geschreven. Voorspelbaar vind ik Tatum ook nooit. Natuurlijk heeft hij bepaalde licks en loopjes maar hij kan evengoed blijven verassen. Zijn linkerhand is de meest knotsgekke die ik ken in de jazz.
Dan nog even de band: ook hier geldt: Tatum beleefde zijn hoogtijdagen in de jaren '30, de opname komt uit 1956 en Tatum overleed datzelfde jaar. Een ritmesectie die eindeloos interactie en vrijheid zocht binnen de muziek bestond op dat moment nog niet. Niettemin is Red Callender veruit één van de beste sessiebassisten die ik ken. Of hij nou moest boppen achter Charlie Parker, of swingen met Tatum, hij kan het allemaal. Hij behoud zich hier tot soepele en fijnzinnige ondersteuning van Tatum. Daarbij moet nog wel even rekening worden gehouden dat Tatum vaak nauwelijks te volgen was voor zijn medemuzikanten. Erg knap dus als je dat wel kon.... Jo Jones was samen met Buddy Rich en Gene Krupa misschien wel de bekendste en beste? drummer uit het swing tijdperk. Ook hij drumt hier bescheiden maar uitstekend. Samen vormen zij de basis waar Tatum zijn manie over kan uitspreiden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.