Art Tatum - The Tatum Group Masterpieces, Vol.8 (1956)

Met: Ben Webster (tenor sax), Art Tatum (piano), Red Callender (bas), Bill Douglass (drums)

Naast vol. 6 is deze laatste in de reeks met Ben Webster de andere ware must als het gaat om Tatum. Dit is toch wel zo'n ontzettend lekkere plaat. De combinatie van Webster's zwoele sax met Art Tatum's laidback stijl met zijn loopjes en tierelantijntjes is een hele magische. Dat begint al met het eerste nummer 'Gone With The Wind' met een prachtig mooi intro van Tatum's hand. Webster's bijdrage vervolgens is van grote klasse: geen noot teveel gespeeld zet hij zacht het thema in. Tatum's intro van 'All The Things You Are' is nog een stuk mooier. Webster's solo is één van de mooiste die ik ken met lekker veel valse lucht.

Tatum schittert op het ene nummer na de andere. Niet lang na deze opnames overleed hij. Hij was zijn leven lang zwaar alcoholist. Dat hoor je in zijn spel overigens niet terug. Mooi aan deze opnames is dat het na 1950 is opgenomen. Dat betekent dat de lengte van de nummers eindelijk eens langer is dan 2:30 zoals voor die tijd. Dat betekent ook dat Tatum meer kans heeft om uit te weiden. En dat is te horen in zijn solo's: die beginnen heel subtiel en bouwen steeds verder op wat betreft techniek. Toch vind ik Tatum zeker geen verstandskonijn. Zijn spel bevat juist voor een pianist in die tijd veel emotionele diepgang.

Het is een Tatum plaat maar als ik de beste plaat van Ben Webster zou moeten aanwijzen, dan zou ik deze kiezen. Des te meer reden voor liefhebbers van Webster's 'Soulville' en 'King of the Tenors' om deze eens op te zetten. Het is een plaat met een hele aangename sfeer waarop twee legendes samen schitteren.

Dank dat je weer even mijn referentiegids bent tijdens mijn reis terug in de tijd, Soledad. Ik kom weer voor mij heel nieuwe namen tegen waar ik (nog) niks van ken. Dus ik ga deze en deel 6 eens heel goed tot me nemen, want wat je allemaal over die Art Tatum te zeggen hebt is niet voor de poes. Thx again!

Ja zoals ik een paar weken geleden betoogde bij een andere uitgave van deze opnames, meer smooth en virtuoos wordt het niet. Je zou best gelijk kunnen hebben dat dit de beste opnames van Webster zijn, misschien zou zijn werk met Ellington hiermee nog kunnen concurreren?

Leuk dat je Tatum zo blijft promoten Pim (sowieso weer lekker bezig de laatste dagen met recensies)! Ik moet bekennen dat ik soms wel een beetje moeite heb met hoe 'veel' het allemaal is als Tatum speelde, maar zijn techniek, emotionele diepgang en invloed staan uiteraard buiten kijf.