Karkwa - Le Volume du Vent (2008)

Toen ik dit album van de Canadese band [Karkwa] voor het eerst hoorde dacht ik bij de allereerste klanken van de cd: 'Hey dit lijkt wel wat op Midlake'. En toen was daar opeens een gitaareruptie en dacht ik 'Radiohead'.
Nu is Radiohead al zo vaak als vergelijkingsmateriaal bij allerhande bands aangehaald dus ik zal dat dan ook maar niet doen. Wel kan ik zeggen dat de fans van die band (maar ook van bands als Kashmir) hier wel wat mee kunnen. Het gaat van hard naar zacht en de zang is soms wat over the top (o ja: Muse fans hallo!).
Al op opener Le Compteur trekken ze deze eigenschappen uit de kast. Leuk extraatje vind ik dan weer dat het nu eens in het frans gezongen is allemaal. Patrick Watson doet mee op deze ijzersterke song. Iemand nog aanmoediging nodig?
Deux Lampadaires doet me door de banjo en viool dan weer denken aan Andrew Bird. Zwierige rock die alle kanten opzwiept en waar lieflijke klokgeluidjes perfect geplaatst kunnen worden naast banjo-getokkel en ruige gitaren. De zang van Louis-Jean Cormier is soms fluisterend en kent soms wat prima samenzang.
Échapper Au Sort is rock met rijk versierde randjes zonder echt bombastisch te worden. Ook hier vallen de vocalen behoorlijk op: heerlijke samenzang.
Oublie Pas lijkt aanvankelijk wat nuchterder te zijn door de drums en akoestische gitaar, maar al snel voegen ze er weer allerlei kleine dingen aan toe waardoor het een zeer rijk nummer wordt. Als de nieuwe Coldplay zo zou gaan worden mogen ze zich daar zeer gelukkig mee voelen want het zou een sterke verbetering zijn t.o.v. hun laatste album. Maar dit is geen Coldplay, dit is [Karkwa]. Opvallend trouwens dat dit al hun derde album is.
Ook deze band doet aan intermezzo's en daar is Le Frimas een goed voorbeeld van.
Het door de piano gedragen, slepende nummer Le Temps Mort volgt. Het is een redelijk eenvoudig nummer in vergelijk met de rest en het is goed dat dit nu opgevoerd wordt.
Het tempo gaat omhoog op het Belle & Sebastian-achtige La Façade, wat een jachtig pop-rock nummer blijkt te zijn. Het zit uitstekend in elkaar en ik moest onwillekeurig toch weer even aan Coldplay denken.
Mieux Respirer begint heel lieflijk met zang + akoestische gitaar. Later komt er piano bij en bouwt het nummer zich langzaam op tot gegalm aan het einde. Klinkt wat pathetisch, is het niet. Gewoon een mooi nummer.
Combien gaat ook vrij rustig van start en hier mag de piano de hoofdrol opeisen. Zoals te verwachten zwelt het nummer op een gegeven moment aan maar blijft het melodieus en zwierig.
Klokkenspel opent Le Volume Du Vent. Zangtechnisch krijgen we wat acrobatische toeren van Cormier die hier alleen zijn stem gebruikt als instrument en dat werkt wonderwel zeer goed.
Le Solstice is eigenlijk net als alle vorige nummers een goed in elkaar stekend stukje muziek. Toch moet ik wel toegeven dat ik bij dit nummer juist even wat aandacht verlies. Er komt best veel over je heen deze cd en blijkbaar is het tijdens dit nummer allemaal net even te veel of zo.
Dormir Le Jour is dromerig en zweverig en kent halverwege een apart intermezzo. Erg sfeervol allemaal.
En dan komen we aan bij het laatste nummer genaamd À La Chaîne. Een gedreven ritme stuwt dit nummer op om uiteindelijk te eindigen met een kinderkoor. Het vormt een uitbundig einde van een best bijzondere cd. Er komt de laatste tijd aardig wat kwaliteit uit Canada en deze band verdient het wel om nu ook het daglicht te betreden. Misschien dat de naam Patrick Watson daar nu bij kan helpen. Wie weet. Op deze site heb ik alvast een voorzet gegeven.

Kwam dit tegen via de site van de heer Watson (zitten bij hetzelfde label en natuurlijk een gastbijdrage). Sinds vorige week in mijn bezit en momenteel mijn meest gedraaide album. Elk moment van de dag kijk ik uit naar die heerlijke klanken.
Ja ik ben om voor die in het frans zingende Canadezen!