T.A.G.C. - Digitaria (1986)

Clock DVA is al meer dan experimenteel te noemen, maar hier gaat Newton pas helemaal los. Hoewel ik niet alle experimenten even goed kan waarderen is deze man een miskend genie waarbij het slechts gissen is over wat er in zijn geest omgaat. Hier wordt een soort van experimentele Jazz gespeeld.

Newton liet bij Clock DVA zijn voorliefde voor saxofoon en andere trompetten al horen, hier treden de blazers nog meer op de voorgrond. Dat alles badend in een decor van de meest haunting geluiden.

Het blijft op zijn zachtst gezegd een gezellige kerel, die Newton.

Deze heb ik recent weer eens tevoorschijn gehaald. Dat had eerder moeten gebeuren ...

Het werk van TAGC is doorgaans een stuk minder toegankelijk dan ClockDVA, sommige releases zijn echt alleen voor de die-hards. Maar deze eerste volledige langspeler na het uiteenvallen van Adi Newton's originele band is eigenlijk verrassend muzikaal en zit niet mijlenver van Thirst vandaan. Expirimentele jazz? Adi en koper vormden altijd al een goede combi, maar het zijn juist de tribal ritmes die hier het geluidsbeeld domineren. Stel je een paar freejazz blazers voor die met Alan Lomax donker Afrika in trekken om een reeks jam-sessies op te nemen met lokale drummers. Het resultaat klinkt jachtig, claustrofobisch maar toch ook organisch. Zeker in vergelijking met de kille electronische trilogie Buried Dreams / Man Amplified / Sign die Newton hierna met ClockDVA maakte.

Een paar jaar geleden was er toch weer een album uitgebracht en dat was behoorlijk fraai. Amma