Suis La Lune - Quiet, Pull the Strings! (2006)

Niet onaardig. Als Utter Silence Is Fragile van start gaat denk ik nog even met een soortement Saetia van doen te gaan krijgen, maar dat blijkt niet helemaal waar. Redelijk doorsnee screamo met evenveel melodie als chaos, zonder dat men in één van beide echt excelleert. De nerveuze spanning van bijvoorbeeld Saetia wordt soms wel getracht te bereiken (luister bijvoorbeeld The Light Matters Always Matters), maar dat men de klasse van voorgenoemde band niet heeft hoeft geen verrasing te zijn. Memorabel is het dus niet, luisterbaar evengoed wel. Mist smoelwerk, goeie songs en hartverscheurend mooie en memorabele melodieën, kwaliteiten die de betere bands in het genre allemaal wel bezitten (ik noem La Quiete, Envy, Saetia, Orchid, Raein, de hele rambam) - en, niet onbelangrijk, de screams zijn ook niet al te fantastisch. Maar goed, dat klinkt allemaal erg negatief, terwijl ik dit best prettig weg vond luisteren. Krap 3,5* dus gewoon. Maar verwacht niets bijzonders.

just for the record: die vierde track is fenomenaal...

Suis La Lune weet altijd een erg mooi zweverig en tegelijkertijd fragiel geluid te creeren. Je zou soms bijna vergeten dat het toch screamo is. Je moet ervan houden, maar ik kan wel zeggen dat ik hier een beetje een zwak voor heb.