Tilly and the Wall - o (2008)

Oe!

Volgens mij O

Ik ben ook erg benieuwd!

Het zou mij verwonderen moesten ze ooit nog het niveau van hun debuut kunnen behalen maar dit is toch wel een leuke CD in feite, het was een slimme zet om de meeste nummers onder of net boven de 3 minuten te laten afklokken; zo is de overbodige ballast die van Bottoms of Barrels toch een lichte teleurstelling maakten grotendeels weggefilterd.

Hmm, ik was toch net iets te voorzichtig in mijn initiële oordeel. De infectieuze onbevangenheid die dit groepje op deze CD tentoonspreidt moet nauwelijks onderdoen voor het debuut. Er staan hier toch een aantal enorm sterke popsongs op (Dust me Off! Falling whitout knowing!), aanstekelijke nummers bovendien waarop ik zo spontaan op zou beginnen dansen (ware het niet dat ik de overburen dat zicht niet wil aandoen). Best fijn om horen dat in deze tijden van internationale financiële crisissen, gedopeerde renners en barstende Belgiës er een groepje bestaat die dergelijke leuke muziek kan fabriceren zonder dat het echt platte pop wordt, en ze doen het op een manier die verdorie veel geloofwaardiger is dan het leeuwendeel van de meer donkere alternatieve rockbands die de laatste jaren in opmars zijn. Dit wordt waarschijnlijk de beste plaat die niemand in de Benelux gehoord heeft dit jaar.

Nu in de VPRO luisterpaal.

Het klinkt op het eerste gehoor allemaal een stuk sneller (en misschien iets rommeliger?) dan het debuut.

Rommelig? Not really, het lijkt aan de oppervlakte inderdaad wel vrij chaotische muziek te wezen maar meerdere luisterbeurten tonen aan dat het allemaal wel degelijk verdomd goed in elkaar zit. En neen, aan het debuut kan het idd niet tippen, daarvoor mis ik net iets teveel de melancholische onderstroom die Wild Like Children kenmerkte maar een verbetering tegenover hun 2e worp is het zeer zeker wel.
Soit, om maar te zeggen: ik zet het op de hoogste positie in dat top 2008-gedoe.