Lamont Dozier - Peddlin' Music on the Side (1977)

Onderschat album van een Soul Legende!
Na het origineel te horen van "Going Back To My Roots" ben ik verkocht van zijn muziek!
Lekkere stem en hij is echt één met de piano. Heerlijk hoe hij jamt op deze 7 tracks! Luister ook eens naar de 3-koppige formatie Holland-Dozier-Holland!
En dan voornamelijk naar de onderstaande tracks:
- The Picture Will Never Change
- Why Can't We Be Lovers
- All Cried Out
Ze hebben ook heel veel nummers geschreven voor o.a. Diana Ross

Prachtig album

Me like it! Peddlin' Music on the Side klinkt bij vlagen erg hip door de vlotte zang van Lamont Dozier en de volle instrumentaties. Natuurlijk, dit album draagt wel degelijk een ouderwets geluid uit - waar ik ook van hou - maar door de snelheid van bijvoorbeeld een nummer als Break the Ice doet het bij vlagen ook een stuk moderner aan (beetje de jaren 80 disco/funk/soul), knap zo'n vooruitstrevende plaat!

Misschien een rare vergelijking, maar ik vind Lamont Dozier een beetje de Kanye West van de jaren '60 en '70. Vocalisten zijn het beide niet echt, ze blinken daar althans absoluut niet in uit, maar het aspect "produceren" hebben ze beide wel erg goed onder de knie. Daar is dit album van Lamont Dozier een prima voorbeeld van. Een nummer als 'Sore for the eyes' vind ik voor een nummer uit die tijd opvallend glad. Toch is het instrumentaal gezien wel erg strak, de muzikanten lijken in topvorm te zijn geweest tijdens het inspelen van dit nummer.
Het tweede nummer vind ik al gelijk één van de meest bijzondere nummers op dit album: 'What am I gonna do about you (girl)'. Mede vanwege het laatste woord zou je denken dat het gaat over een bepaalde vrouw. Niets is echter minder waar, het nummer gaat namelijk over cocaïne (!). Daarom vind ik het zo'n bijzonder nummer, een nummer met het thema drugs, maar dan verweven in een liefdesliedje! "You got my nose wide open, you got me flying high." 'Break the ice' is (inderdaad) ook voor 2011 begrippen nog een ontzettend fris nummer, weinig tijdsgebonden als je het mij vraagt. Vooral die bonkende bas (in de tussenstukjes) die in dat nummer verwerkt is, is erg lekker. Het knalt gewoonweg je speakers uit. 'Tear down the walls' is één van de minste nummers op dit album, erg typerend voor die tijd, maar dit genre (mellow soul) heb ik wel wat beter gehoord, al moet ik toegeven dat wederom de instrumentatie op en top is.
En dan 'Back to my roots'. Ik heb in eerste instatie even zitten denken waar ik dat nummer van kende, en toen wist ik het: Odyssey! Al vind ik deze versie stukken beter dan de latere gecoverde hit-single. Prachtig nummer, een eerbetoon aan Afrika dat ruim tien minuten duurt en voorzien is van talloze stijlen: jazz, disco, soul, R&B, funk, gospel én traditionele Afrikaanse muziek (drums). Zo'n eerbetoon zou je als land maar krijgen (te mooi gewoon!). Dit is overigens mijn favoriete nummer op dit album. 'Family' is ook een tamelijk eenvoudig nummer, maar wel een krachtig nummer. Tekstueel ook erg mooi, met een boodschap aan God met het verzoek om door alle ellende heen, ervoor te zorgen dat de familie samen blijft. De afsluiter mag er ook zijn. De titeltrack is een eerbetoon aan al die artiesten die nooit wisten door te breken, en altijd bleven zingen in clubs en dergelijke. Een hart onder de riem als het ware, voor al die artiesten die het nooit wisten te maken in de muziekindustrie.
Productioneel, instrumentaal en tekstueel eigenlijk vijf sterren waard, maar ik blijf erbij dat vocaal gezien hij niet tot de betere soulzangers hoort, dan wel heeft behoord. Dat weerhoudt mij er echter niet van dit album te beoordelen met een ruime voldoende. Overigens kan het maar zo zijn dat mijn stem in de loop der tijd nog zal stijgen, want één ding staat vast: een bijzonder album is dit album zonder twijfel! Een interessant album voor menig soulliefhebber.

Zo leer je nog eens iets kennen via het "Soulalbum van de Week".
Ik had werkelijk nog nooit van de beste man gehoord, dus weer iets leuks ontdekt.

Lamont Dozier is dan misschien wel niet de sterkste vocalist, zijn nummers zitten wel uitstekend in elkaar. Het is gewoon een plaat die lekker wegluistert, waarbij zowel de rustige als de wat vlottere nummers instrumentaal absoluut overtuigen.

Vier sterren!

Ik had wel van Lamont Dozier gehoord, maar nog nooit van nummers gezongen door de man zelf. Topproducers (want dat is deze man) die zelf in de schijnwerpers gaan staan, kan tricky zijn. Quincy Jones, Babyface, Narada Michael Walden, Isaac Hayes, Teddy Riley en Smokey Robinson zijn allemaal producers die met wisselend succes het pad van artiest bewandeld hebben.
Wat vind ik dan van het resultaat van Lamont Dozier? Ik vind het -net als de voorgaande posters- een geslaagd album. Het album staat vol met catchy nummers die al bij een eerste beluistering goed bevallen zonder dat het een vlak album betreft. Ik vind de uitvoering van Going Back To My Roots minder leuk dan de versie van Odyssey, maar toch nog meer dan behoorlijk. Een leuk album. Favo's: Break The Ice & Family. Ik geeft het een dikke 3,5*.

Als producer had hij zijn strepen inderdaad al lang verdient en dan doet het ook deugd om vast te stellen dat hij als frontman goed overeind blijft! Z'n zang is niet exceptioneel, maar hij smijt er zich wel volledig in en dat geeft geloofwaardigheid mee. Daarom gaat mijn voorkeur naar deze Going Back to My Roots. Ook omdat het Afrikaanse element beter wordt uitgespeeld. De chanted outro na zulk aanstekelijk nummer zorgt voor een extra feestje! De song zit tjokvol muziek en geluid, maar maakt het ook tot het topnummer van de plaat. Voor de andere nummer houdt hij zich eveneens in, en hoewel ook daar de volgestouwen producties eigenlijk wel werken heb je na afloop van Peddlin' Music on the Side toch het gevoel een vettige zevengangenmenu achter de kiezen te hebben geslaan. Zeer lekker uiteraard, 4 sterren, maar niet als dagelijkse kost. Vanavond maar een schijfje margarine in de pan in plaats van een klomp boter...

Een paar jaar geleden alweer zag ik 'Grow your own' een onderhoudende, kneuterig Britse film. Niet veel bijzonders, maar tijdens de aftiteling veerde ik op. Daaronder had men 'Back to my roots' gemonteerd. En dan niet de versie die ik kende (en ook op single heb, van Odyssey dus) maar een veel betere versie!
Na wat zoekwerk kwam ik uit bij Lamont Dozier's originele versie. Damm wat is dit een superswingend, rockend en groovend nummer.
Kwam er ook achter dat hij schijver / producer is van nog veel meer knallers. Getalenteerde man, dit.