Curt Smith - Halfway, Pleased (2007)

Net als het vorige solo album, niet heel erg sterk, en erg langdradig!

Addict is een van de (weinige) hoogtepunten. Jammer dat Curt Smith door de mand valt zonder Roland...

Eenvoudige maar intelligente liedjes. Erg knap gedaan. Met van die subtiele producertechniekjes die typisch zijn voor Tears for Fears De sfeer is dromerig, spiritueel, mild en melancholisch, dat soort termen zeg maar. Je moet er wel van houden en een aantal nummers vind ik in het geheel meer van hetzelfde maar misschien verandert dat met wat meer luisterbeurten. Nummers die blijven hangen zijn Seven of Sundays, Where Do I Go, Aeroplane en Addict is sterk.
Op de versie die ik heb staan de twee acoustische nummers niet. Maar als extratje heb ik het nummer On Ira Tous au Paradis.

Beter dan Soul on Board. De productie is beter en de zanglijnen zijn iets interessanter. Neemt niet weg dat weer een middle-of-the-road pop plaat is met weinig spannende momenten.

De trip-hop achtige sound luistert wel lekker weg.
Goede plaat om bij te studeren of mediteren.

Sommige platen lijken goed maar leg ik na een tijdje terug om vervolgens stof te mogen happen.

Halfway pleased echter blijft boeien.

Maar is ie dan 5 sterren waard?? Hetzelfde aantal als jij bojvoorbeeld aan Abbey Road geeft???

waarom geef je dan 5***** ben ik blond

Heb jij wel goed gelezen. 'Halfway pleased echter blijft boeien' Daarom dus.

Orzabal en Smith vormen 2 karakters die nogal botsen met elkaar. De heren zijn verantwoordelijk voor enkele fraaie albums onder de naam Tears for Fears. Tussen de ruzies door maakten de heren elk op eigen wijze solo-platen. De twee albums die Orzabal in de jaren 90 maakte onder de naam Tears for Fears had Orzabal net zo goed onder eigen titel kunnen uitbrengen, maar dat is een andere discussie.
Over Smith kan ik kort zijn: de beste man is geen slechte muzikant maar ontbeert de finesse en songwriters capaciteiten om tot grote hoogte te kunnen stijgen.
Waar Orzabal zich vanuit muzikaal oogpunt knap ontwikkelde - Elemental en Raoul zijn nogal onderschat in mijn ogen - en een artistieke piek beleefde met het gevarieerde Tomcats Screaming Outside, bleef Smith hangen in zoetgevooisde popmuziek. Daar is niks mis mee, maar van man's lijzige kopstem krijg ik echter na enkele songs de kriebels, en dat bedoel ik niet positief.
Halfway is niet slecht en de Tears liefhebber die Everybody Love's a Happy Ending kan appreciëren vanwege diens suikerzoete karakter, kan hier ook wel mee uit de voeten.
Smith heeft mij alleen op solo-gebied nooit weten te overtuigen. Hoewel ik Curt niks misgun werd na de split met Roland vrij snel duidelijk dat de laatste op compositorisch gebied meer talent in zich herbergt.